Artikelen

Herinnering aan een pispotputje

Reminiscing the secrets you revealed to us

Afscheid nemen doet pijn. Hoe meer pijn, des te meer je achteraf ondervindt dat je er wel erg veel van jezelf in hebt gestoken, hebt geïnvesteerd. Het geldt op alle vlakken: van relaties tot vakanties, ja zelfs tot een onooglijk watertje wat gerust het predikaat pispotput verdient. Enigszins denigrerend, maar zo voelde ik het niet. Nee, verre van dat. Dit watertje had, naast de vele zaken die haar zo bekoorlijk maakten, mij de essentie van het vissen doen terugvinden.

De kleine voorraad 1995.

Kapotgevist en opgebrand. 3 Jaar bijna geen hengel aangeraakt. Het ging of te makkelijk, of ik stierf duizend doden op jacht naar nieuw PB. Zodra deze wordt teruggezet sterft er wat. Je moet weer afscheid nemen, doel bereikt. Ik bewonder mensen die direct een nieuw doel kunnen nastreven. Ik kan het simpelweg niet. Ik heb geïnvesteerd zowel in tijd als in geld en op het moment dat ik dat rijtje schubben nakijk begin ik af te dwalen in het vacuüm dat zich om mij heen optrekt. Zo is het meerdere keren gegaan. In 1995 heb ik zelfs mijn hengels een half jaar bijna niet aangeraakt. Het hoefde niet meer. Dat "bijna" slaat op twee geplande onderbrekingen naar "De kleine voorraad" in Noord-Frankrijk. De dikke vissen daar zetten zich slechts kort op mijn netvlies vast. Ze hebben geen betekenis, kwamen te makkelijk. Er zat te weinig van mijzelf in. Foto's als herinnering, ik blader er achteraf gemakkelijk doorheen. Een compleet bestand op de kant in de Betuwe. Eindeloos uren draaien op een ander water in het land van Flipje. Beiden stompen af en op het moment dat ik een relatie aanga, wordt in de daaropvolgende periode de zodiac voorbereid tot huwelijksboot. De eerste was trouwens al rijp voor de schroot.

Het vuur laait weer op..

De vele dertigers die een collega en zijn maat bij elkaar vangen zijn aanstekelijk. Je kunt er niet omheen, het vuur laait weer op, maar wel op een andere manier als voorheen. Zonder een stuk beleving houd ik het niet vol. Met veel andere vissers om me heen ook niet. Ik ben een egoïst in hart en nieren. Niet in de zin van het niet willen delen. Wel in het feit dat ik op wil gaan in mijn wereldje en in alle rust genieten. Op dat moment haat ik elke indringer, puur om het feit dat deze een verstoring betekend van een evenwicht dat ik zelf in stand houd. Een evenwicht dat mijn rust voedt en in stand houdt. Mijn eigen glazen bol die zich omsluit rond het landgoed van mijnheer Den Oudsten. Den Oudste veranderde al snel in de ouwe en houdt ook van de glazen bol en verdedigt zijn gebied op alle mogelijke manieren. Mark is al door de 4x4 achterna gereden en menig ander kent het geluid van hagel dat zich in een brede band door het gebladerte verspreidt. Pas later ontstaat er enig begrip als hij merkt dat wij moeite doen om het gebied aan de overkant schoon te houden. Op een ochtend vinden we ons zelfs terug aan de koffietafel met hem en zijn vrouw. Er is wederzijds begrip maar over wie en waar valt niet te discusiëren. Zijn helft blijft zijn helft. Ook is het jammer dat we niet op de plas die naast zijn huis ligt mogen vissen. We zijn getuigen van een 20+ en 30+ "feeding frenzie". Als tamme eenden komen ze op ons afzwemmen zodra we langs het water lopen en de dure korrels uitstrooien. Deze kennen de klappen van de zweep niet. Maar goed, dat was later. Voorlopig speelde hij heer en meester op zijn gebied en voorlopig betekende dit dat we voorzichtig moesten zijn. "Onze" kant was immers eigendom van zijn zus. Hij zag ons liever gaan dan komen en een telefoontje naar mevrouw de ouwe was zo gepleegd.

September 2001

Ideale duikplaatsen

De teerling is geworpen. De eerste van het pispotputje, maar oh zo mooi. Links van me ligt een wilg in zijn volle lengte over het water. Meters lange takken vormen onder water een traliewerk. Rechts van me nog zo een, al evenaart hij in lengte zijn buurman niet. Tricky but doable. Ze vallen snel, die wilgen. Over de hele noordkant van de put liggen ze op de grond of in het water. In het moerasachtig gebied vinden hun wortels weinig houvast. Ideale duikplaatsen voor het paartje ijsvogels, dat wel. Je hoort ze al op grote afstand aan komen vliegen. De hoge pieptonen zijn onmiskenbaar.

Een kilo mais doet zijn werk 30 meter voor mij. Ik kan genieten van de zon en alles om me heen. Binnen een uur wordt de rust al verstoord. Ik wik en hij weegt. Geweldig. Ik ben weer terug naar het punt waarop het allemaal begon. Een klein jongetje dat samen met opa zijn eerste blankvoorns op een mistige ochtend vangt. Spanning die tot op het bot gaat, je vastpakt en nooit meer los laat.

De winter en het voorjaar

Brasem..

De winter en het voorjaar heb ik het water voor mijzelf. Al vroeg in het jaar zie ik de havik tussen de bomen op het terrein van de ouwe jagen. Doen alleen haviken trouwens. Buizerds houden meer van het open terrein. Een makkelijke prooi langs de snelweg laten ze ook niet liggen, net kraaien: opportunisten. Ik voel me soms één van twee; de jager of de afwachter. Deze winter met name de laatste. Geen actief gejaag. Gewoon het voer dat er om de dag in blijft gaan zijn werk laten doen. In februari om 1.30 uur 's takel ik een brasem binnen die, voor ze bij de kant komt, eerst de andere lijn meeneemt. Bij de kant denk ik toch een klein toetertje en wat baarddraden in het maanlicht te zien. Het net er maar onder en eerst de lijnen ontwarren. Als ik na 10 minuten hier mee klaar ben, probeer ik het net te liften. De vermaarde brasem blijkt een hele lange, mid-twintiger te zijn. Ik stel me zo voor dat ze vanuit de modder haar rondje ging maken. Nog stijf in alle spieren prikt ze zich vast en laat zich als een dood gewicht binnen takelen. Magic: maanlicht door de bomen, een bevroren grond en een vis op de mat.

2 weken later duurt het te lang voordat ik mijn tent uit ben. Overweldigd door een geweldenaar. Onderlijn gebroken op de mossels van het traliewerk. Balen. In de afgelopen week heb ik bijna elke avond gevist bij temperaturen onder nul. Uren voorzchtig heen en weer gelopen om wat gevoel in mijn tenen terug te krijgen. Uren plannen gemaakt en getwijfeld of ik niet teveel voerde. Deze was welkom geweest.

Een mooie oude Tweebuik

Een dikke metersnoek klapt op een brasem die mijn boilie heeft gegrepen. Ze schiet los, maar blijft voor de kant langs zwemmen. Een beetje sentimenteel laat ik de brasem niet direct los. De tijger zie ik nog drie keer voorbijzwemmen. Ik wens de slijmerd succes. Jij bent in iedergeval tot je dood herkenbaar. Ik moet even aan een haaienboek denken. Daarin staat een foto van een man uit Australië die door een witte haai gegrepen is. Een halve maan van hechtingen tekende zijn rug… Even later ben ik weer "in". Een markante vis. Begin twintig met twee gezichten. Goed voor vissers die snel een fotoboek vol willen hebben. Ze zijn er die deze vis als 2 verschillende vissen claimen. Ze vallen door de mand. Maar goed, 2 gezichten dus. Aan de ene kant een perfect schubben-patroon. Aan de andere kant tevens een schub-patroon, maar dan warrelig. Toch is het geen volschub.

Eind maart, begin april..

De waanzinnig mooie spiegel

Eind maart, begin april, begint alles uit te lopen. Eerst voorzichtig maar voor je het weet is alles weer groen. Een wedergeboorte van de natuur. Hoe meer licht, hoe beter mijn humeur. Is altijd al zo geweest. Maar mijn humeur was al goed. Het voer werkte, ondanks de lage watertemperaturen. Voordat de spechten beginnen met hameren is de buit, op een enkeling na, al binnen. De climax komt de 2e helft van april. Als mijn vrouw en ik na een verjaardag 's nachts thuiskomen besluit ik naar de put te gaan. Ze zegt niets. Al vaak genoeg heeft ze me hoofdschuddend nagekeken. Wat dat betreft zie ik een gelijkenig met mijn moeder. Een beetje beneveld van de alcohol besluit ik dat een tent niet nodig is. Teveel moeite. De hengels er uit en slapen. Om half zes los ik een vis in de eerste seconden na oppakken van de hengel. Daarna gaat het snel. Binnen 2 uur vang ik drie van de topvissen. De spiegel zit er ook bij. Een beul die de tweeponder tot het uiterste test. Zoals bijna alle vissen hier, wil ze naar links, naar de grote boom. De slip stond al dicht. Door achteruit te lopen trek ik haar met geweld weg. De hengel veert terug en de vis scheert langs de overkant naar rechts. Ik loop naar rechts terwijl de vis op snelheid is. Ze mag niet ver gaan. De curve is ver te zoeken. In een rechte lijn wijst de top richting de vis die in een halve circel richting de rechter boom scheert. Doortrekken nu. Co bouwt wel een nieuwe stok als het mis gaat. Het lukt me om de vis voor mijn voeten te krijgen. Dan krijgt ze ook geen ruimte meer. Het is of de schub, of de spiegel. Even later blijkt dat het de spiegel is. Dennis ving haar op 30+. Bij mij weegt ze minder. Nagenietend op mijn stretcher geniet ik van de opkomende zon en de vogels om me heen. Een goudhaantje komt zelfs heel dichtbij. Ik waar me weer in mijn glazen bol, mijn leefwereld, waar heel even geen plaats is voor Elles of wie dan ook.

Bovenlaag van de onderlaag....

De indringer wijst naar de natte mat, niet wetend dat binnen een meter van hem vandaan 78 pond verdeeld over drie zakken ligt. Ook dit gevecht win ik. Een leugen over prive terrein doet hem afdruipen. Een halve leugen. Het bosterrein is opgedeeld. De overzijde is van de ouwe en dit gedeelte is officieel van zijn zus. Ze doet er niets mee. Hij besluit nog wel bij de ouwe aan te bellen. Doe maar. Weet je meteen hoe een dubbelloops jachtgeweer er van dichtbij uitziet.

De schub, het best bewaarde geheim van de put, zwemt een week later mijn net in. Ik ken je makker, je ziet er gehavender uit met je gebroken borstvin. De meeste locals weten zelfs niet van je bestaan af. Je bent groot en rijp voor de paai. De lelijke plek in je bek die je in je jonge jaren hebt opgelopen is aardig weggetrokken. Voor de insiders: de wortel is er uit…

Een triest einde

Voor mij is het genoeg. Maarten neemt de stek over terwijl ik een nieuwe uitdaging gevonden heb. Nieuwkoop omarmt me en vertrouwd me haar geheimen toe. Tijdens mijn laatste sessie op de put zie ik de kleine volschub dood liggen. Een van de vissen die ik nog niet had. Een week later belt Maarten en vertelt me dat hij de spiegel en een andere 20-plusser had. Ook meld hij dat er een aantal vissen hoog zwemmen. In de volgende dagen blijf ik de put bezoeken. Steeds meer dode vissen. Al 4 binnen een week. Op een zaterdagochtend zie ik een grote vis aan de overkant dood liggen. De regels van de ouwe aan mijn laars lappend, sluip ik zijn territorium binnen. Hek of geen hek, buks of geen buks. Een krop in m'n keel als voor me de spiegel ligt. 2 dagen later vind ik de grote schub in de andere uithoek onder een overhangende struik. Haar stank verried haar. Heel het water kapot, alle karpers dood. Dennis en ik tellen er 17. Oude vissen, de meeste origineel en boven de 10kg grens.

"Voor de insiders: de wortel is er uit.."

Een week geleden heb ik nog een rondje langs het water gelopen, inmiddels bijna een jaar later. De omgeving is even mooi. De vogels zijn er nog steeds, de omgevallen bomen ook, er liggen er zelfs meer dan vorig jaar. De vallende regen onderstreept mijn gevoel. Het is goed zo.

Arjen Lans