Artikelen

De najaarsvis

Na enkele jaren Franse najaarssessies op rij, besloot ik om samen met een maatje een trip te plannen op een groot water in Nederland. We wilden dit keer wat dichterbij blijven. Zo konden we onze vistijd maximaal gebruiken. Mijn maatje zou veel voorbereidend werk op zich nemen, zoals het voorvoeren. Dit is erg belangrijk omdat je zo aanzienlijk de kansen vergroot op het vangen van karpers!
De sessie kwam de eerste nacht meteen goed op gang, al snel vingen we de eerste karpers. Helaas verspeelde ik ook enkele karpers. Dit had ik eerder nog niet op zo´n grote schaal meegemaakt. Zelf vis ik altijd met een vrij stevige dyneema, maar de eerste karper wist zich zonder pardon vrij te zwemmen op een obstakel. Mijn maatje had me al gewaarschuwd dat ik beter voorslag kon gebruiken. Het leek me dan ook beter om als nog voorslag te gaan gebruiken. Maar ik was nog lang niet verlost van de ellende. Dit probleem werd wel snel opgelost, maar nu kreeg ik te maken met losschieters. Dit was ook opmerkelijk, al jaren viste ik met het zelfde rigsysteem en nooit had ik zoveel lossers achter elkaar gehad.Ik deed het af als toeval en bleef stug doorvissen met mijn zo´n betrouwbare en eerder bewezen montage. Nog nooit had ik daar zoveel problemen mee. Ik bleef in mijn montage geloven tot op een avond, een knallende run...

Snel hang ik in de hengel en meteen voel ik een zwaar lomp gewicht die langzaam de druk opvoert op mijn hengel. Al schokkend neemt de vis rustig de tijd om van me af te zwemmen. Me maatje vraagt of we niet de boot in moeten om de vis te gaan halen. Zo eigenwijs als ik was dacht het klusje wel vanaf de kant te kunnen klaren. Langzaam en moeilijk kon ik de vis terugpompen richting de kant. De vis spurt wel tegen maar liet zich als ware als een ´grote boomstronk´ naar binnen takelen. Nog ver uit de kant had de vis het al voor gezien gehouden en dreef vermoedelijk al op zijn zij. Dit verder binnen takelen ging zeker niet makkelijk, het vroeg veel van het materiaal. Toen de karper misschien een 10 meter uit de kant was, konden we hem voor het eerst zien. Een enorm wit gevaarte lag daar in onze zaklamp op zijn zijkant. De adrenaline gierde door mijn aderen en mijn hart ging te keer als een gek! Al snel spookte er allerlei gedachten door me hoofd, zou dit hem zijn!

De vis dreef rustig op zijn zij en hoe meer ik er aan trok hoe schuiner de vis van mij afdreef... Die laatste 10 meters zijn echt spannend, zwetend en trillend oefen ik de maximale druk uit op de vis. De karper werkte totaal niet mee en liet zich als een zoutzak naar binnen takelen. Vanwege zijn enorme omvang kreeg ik de karper niet in een goede rechte lijn naar binnen getrokken. Ik moest de druk nog verder opvoeren totdat de vis bijna op schep afstand was... Ik trek de vis de laatste meters richting kant en mijn maatje maakt zich op om de karper te gaan landen.

Nog die kleine meter en dan, opeens word de grootste nachtmerrie van elke karpervisser ineens waarheid. Flop, daar schoot mijn vislood kaarsrecht de lucht in... een beduusde karper bleef daar op zijn zij liggen, langzaam spuugt ie water uit zijn mond en borrelt wat na. Langzaam verdwijnt de karper uit ons zicht, langzaam zakt het gevaarte terug de diepte in. Grggffhhrrfhh!! Niet me haak was dit keer los geschoten maar gewoon door midden gebroken! De zoveelste vis verspeeld en nu uitgerekend moest ik ook nog eens deze vis verspelen! Op dat moment kon ik letterlijk door de grond zakken. Waarom moest ik nou zo eigenwijs zijn!

Voor mij het moment om mijn hele rigsysteem radicaal om te gooien... Want dit mocht uiteraard niet nog een keer gebeuren! In mijn uitgedunde viskoffer had ik alleen maar de zelfde rig montages mee, (neem altijd alles voorbereid mee) Ik moest dus noodgedwongen een heel ander systeem in elkaar zetten. Snel zet ik de nieuwe onderlijnen in elkaar. Gelukkig vond ik nog een ander zakje haakjes want het vertrouwen in mijn andere haken was niet zo best meer! Snel word alles vervangen en alles opnieuw in gereedheid gebracht.

Later tijdens de sessie kreeg ik opnieuw een gillende run. De run leek herkenbaar, toen ik de hengel greep banjerde de vis gewoon door als een treinlocomotief. Dit keer twijfelden we geen moment en gingen direct de boot in om niet weer de zelfde fout te maken. De vis had in een kleine minuut waarschijnlijk zo´n 150 meter afgelegd en zat inmiddels al aan de overkant van het water. Eenmaal boven de vis aangekomen was het duidelijk dat de karper zich al redelijk had vermoeid door zijn enorme spurt. Na een paar minuten kreeg ik de karper al van de bodem. Op een gegeven moment zwom de karper onder de boot door, en zag ik door het felle maanlicht een enorm brede witte rug. Ik riep meteen naar mijn maatje dat het om een beste karper ging. Toen de karper eenmaal bovenkwam werd de karper direct geschept, een enorme zucht van opluchting! Die snel omsloeg in opwinding! De karper was binnen, het nieuwe rigsysteem heeft weer perfect gewerkt!

Mijn maatje probeerde de karper uit het water te tillen en zij voorzichtig: Nou dit is wel een dertiger! Toen hadden we nog geen enkel idee van zijn echte omvang. Eenmaal bij de kant probeerde mijn maatje de karper nogmaals uit het water te tillen en zei opnieuw "misschien is het toch wel een veertiger"... Toen begon het langzaam bij ons te dagen dat het hier misschien om een nieuw persoonlijk record ging. Zelf wilde ik ook even de karper tillen, toen kreeg ik helemaal het idee dat het misschien wel eens mijn nieuwe record kon zijn!

Snel brachten we de karper naar onze driepoot. Aan het begin van de sessie hadden we de weger en "natte"! weegzak al netjes afgesteld. Erg belangrijk, als je dit niet doet kan het zomaar eens 2 a 3 kilo schelen. De karper ging de weegzak in en werd voorzichtig aan de weegschaal gehangen. Langzaam volgde ik de naald van de weegschaal en deze stopte op een gewicht van 23,8kg! Het duurde nog even voordat ik doorkreeg dat ik hier gewoon mijn nieuwe persoonlijk record had gevangen! Niet alleen mijn Nederlandse pr sneuvelt zelfs mijn persoonlijk Franse record werd verbroken. Hoe is het mogelijk! En dat gewoon op een Nederlands water. Snel werden er diverse mensen via de SMS op de hoogte gebracht van het goede nieuws. Ook kon ik eindelijk weer eens mijn oude champagne fles opentrekken. Deze fles sjouwde ik al 6 jaar mee in de hoop nog eens mijn record te verbreken. Al schuddend probeerde ik een flinke knal te forceren, maar nog geen drup kwam uit de fles champagne. Ach wat maakte het ook uit, ik gooide de fles leeg over mijn hengels en fluisterde ze zacht toe dat, zodra de tijd daar is krijgen ze een nieuw en bruisend champagne bad!
Alex Poot