De Aprilvis
Door: Lionell Jansen
Bijna 4 dagen achter de rug van deze voorjaarssessie. Het haar op mijn kin is langer dan hetgeen wat op mijn hoofd staat. Ik heb me in maanden niet zo ontspannen gevoeld, genietend van de natuur met al haar schoonheden: een nest van meerkoeten met daarin 11 eieren waarvoor de ouders vechten om hun territorium te verdedigen, een overvliegende ooievaar, een zieke, halfblinde goudkarper die ineens zijn laatste baantjes komt zwemmen in de ondiepe oeverzone…
Gaven de vissen me maar eens een teken waar ze zich ophielden. Het weer is redelijk stabiel nu, afwisselend bewolking met opklaringen. De zon zal nog veel moeite moeten doen om het water op te warmen, de watertemperatuur bedraagt amper 9 graden. Eergisteren waren de brasems actief, ze rolden en sprongen op mijn stek, maar daarop geen vervolg gezien.
De tweede dag van de sessie had ik flink gevoerd (boilies, pellets, kempzaad en ball pellets). Elke rig was voorzien van dubbele boilies op de hair. In de daarop volgende nacht, toen de regen met bakken uit de lucht viel, een terugzakker op mijn RH. "Shit, nee, niet nu in dit weer aub!", even een stilte en dan vertrekt de Euroswinger weer richting hemel terwijl de slip langzaam begint te ratelen. Chaos in de tent, de adrenaline wordt door de aderen gepompt, wat de eerste run van het seizoen allemaal veroorzaken kan. Fleece-jack aan, hoed op, waadpak aan en moeder natuur gaan trotseren.
De dril leek op niets, toch schepnet mee. In het donker kan ik niet uitmaken of het iets groots was. Bij de eerste poging kon ik de vis netten, langzaam naar de kant waggelen, even kijken of al de vinnen plat liggen en dan tillen. Dat valt niet mee met één hand, de onthakingsmat was al nat door de nog steeds openstaande hemelsluizen. "Wow, wat is dit?", vraag ik mezelf af terwijl ik het net openvouw. "Het zou toch niet?", even naar die schub op de flank kijken, "Ja toch! Het is hem!". Op 1 week na een jaar geleden ving ik deze vis hier ook. Het is Sloompie, een vis die vorig seizoen 2 keer bij mij op de mat lag. Nu weegt ie 15,6 kg, wat een begin, het seizoen openen met een dertiger.
Mijn maat Kurt had het een paar dagen voor mij gedaan. Na een voercampagne van 2 weken, ving hij tijdens zijn eerste nacht een spiegel van 15,2 kg. Dat nieuws ging als een lopend vuurtje, het is niet te geloven hoe snel andere vissers zoiets weten. In de loop van het daarop volgende weekend kon je dan ook een nummertje trekken om daar in de rij te zitten.
Enfin volgende morgen enkele foto's genomen en nadien alles ververst en nog wat extra voer op de stek. Ketel op het vuur en gaan zitten turen over het water om toch maar een of ander teken te zien, proberen te lokaliseren tot je helemaal scheel kijkt of horizontaal gestrekt in je tent ligt.
De nacht daaropvolgend is vruchteloos, mijn maat wijdt het toe aan de volle maan, maar ik schijf het toe aan het weer wat nog veel te wisselvallig is (temperatuurschommelingen). De wind waait vanuit Z-ZW richting met wisselende sterkte. Ik zou liever mijn hengels laten liggen, maar ik weet niet zeker of de boilies nog aan de hair zitten. De twijfel wint het van de zekerheid en de hele handel wordt binnengedraaid. Alles weer richting voerstek, de haken beaasd met dubbele 22 mm boilies en een stringer van een 8-tal boilies. Verder geen voer meer, aangezien er geen activiteit op de stek was en de pellets nog niet volledig opgelost zijn (hoe ik dat weet? huiswerk maken, uitproberen op voorhand).
De rest van de dag rustig doorbrengen, eten, praatje maken, het groene gras van dichtbij bestuderen, je vindt altijd wel iets als bezigheidstherapie om vervolgens 's avonds moe van het lui zijn de slaapzak in te kruipen. Djeezes, hoe langer ik hier aan die waterkant zit, hoe meer onzin ik begin uit te kramen of ligt dat nu echt aan mezelf? Kan mij het wat schelen, ik voel me goed hier…
Beeeeeeeeep! "Huh? Shit!", wakker worden! Dat wil echt niet lukken, half slaapdronken worstel ik om mijn Fleece-jack en waadpak aan te doen, mijn hoed op en hangen… De temperatuur is flink gezakt, ten minste zo voelt het aan. Aan de andere kant van de lijn een vis met vechtlust en een grote trukendoos. "Potverdorie, kutvis, ben je nu nog niet moe?" Mijn rechterarm en -pols doen zeer, ik voel mijn door het koude water verkleumde linkerhand niet meer. De vis bevindt zich nu op bijna 2 meter voor het net, ja nog even, nee toch niet, de slip van de Spheros ratelt weer. Dan de druk maar opdrijven, want na ruim anderhalf uur drillen heb ik er genoeg van. De krachtpatser ligt nu roerloos aan het oppervlak en kan zonder moeite geland worden. Hij ligt rustig in de weegzak, het gewicht doet flink onder voor het zojuist geleverde gevecht, maar een twintigponder: 11,3 kg schubkarper.
Wat staat er vandaag als bezigheidstherapie op het menu? Een stationwagen uit de blubber halen en dan nog over 25 meter onbegaanbare weg zien te krijgen. Na 4 uur van hard labeur lukt het mij om de auto op spectaculaire manier eruit te rijden.
Het weer is niet veranderd, alhoewel het iets milder is geworden. Donkergrijze wolken drijven dreigend voorbij, soms lichtjes gebroken door de zon die verwoede pogingen doet om met haar stralen de omgeving op te warmen. "Droge voeding, kassa 4", het eten is aangekomen, de vorige twee dagen geleefd op cake. Mijn vriendin kwam net aan, zij zou me tot het einde van de sessie vergezellen. Zo te zien kan ik nog wel een week blijven met de voorraad eten die ze heeft meegebracht.
De nacht werd in alle rust doorgebracht, geen gesnurk, geen brasem alleen wat regen. De zon heeft de strijd met de wolken gewonnen en jaagt mij met haar warmte uit mijn Titan. Zuurstof en frisse lucht, mijn vriendin wakker kussen en de ketel kan op het vuur. Plots: beep beep, terugzakker op mijn LH. "Nee, ik wil geen snotty vangen!".
Het is weer stil, voor even maar want aan het uiteinde van de lijn denken ze er anders over. Bij het binnendraaien voel ik geen weerstand, het aas ververst en terug gevolgd door een 50-tal boilies. Een uur nadien zie ik voor de tweede keer op drie dagen een vis op mijn stek springen.
Eigenlijk wel grappig, als je zo'n lange sessie maakt zie je verschillende mensen dezelfde stek bevoeren zonder dat ze dat van elkaar weten. Dat wordt nog lachen met een verlengd weekend voor de deur. De vissen zullen nog met veel over de toonbank moeten komen om deze sessie een beetje meer kleur te geven. Helaas, de enigste vissen die het water nog voor mij in petto had, waren twee brasems van ongeveer 4 kg.
Resultaat van deze 7-daagse sessie viel een beetje tegen, maar het is nog vroeg en de weersomstandigheden zaten niet echt mee. Nog even geduld, wachten op weersverbeteringen de komende dagen/weken en dan beginnen met de voercampagne…