Artikelen

Op Karperjacht in de Luilaknacht (2/2)

Het is ondertussen 2 volle jaren geleden dat dit verhaal werkelijkheid was, maar het is daarna dan ook behoorlijk gaan woelen in mijn leventje. Toen deel 1 plaats had gevonden was ik ook net een paar maanden mijn geliefde verloren en veel te jong, 30 jaar. Afgelopen september verloor ik mijn moeder en 2 vrienden uit de buurt er achteraan… en tot voor kort heb ik nog niet kunnen rouwen omdat mijn werkgever me de kans niet gaf. Maar deze lente gaf ik mezelf de kans door keihard de rem erop te zetten en weer naar de waterkant te gaan. De eerste sessie was meteen succes ook maar dat verhaal komt later wel. Het is te veel om te vertellen maar feit is dat ik nu zeker weet dat ik de boilievisserij die bij mij al die jaren niet succesvol was, nu wel beheers.
En inderdaad, dat leest u goed: De boilievisserij beheerste ik al die jaren, maar ik geef toe dat dit exact 2 jaren geleden bijna een leugen leek… toen was het vrijdagavond, net als morgenavond. En ook toen was het de vrijdag op zaterdagnacht voor Pinksteren. Het was Luilaknacht, Luilaknacht 2002… en ik zat met mijn vismaat (die overigens verhuist is) voor de 2e keer die maand aan dat kanaal ergens in Noord Holland. Het Noord Hollands kanaal ter hoogte van de stad Alkmaar…

Nieuw

Het is 18:30u en ik sta met mijn Ford Sierra die ik niet meer heb voor de deur bij Richard die een paar straten van mij af woont. Ik ben snel uit mijn werk gekomen en heb nog niet gegeten maar dat doen we aan het water wel. Richard is stomverbaasd omdat ik voor het eerst eens een keertje op tijd ben en is nog druk doende met onthaakmat schoonmaken, boilies en aasblokken bij elkaar zoeken en kijken of hij alle huiselijke zaken goed genoeg geregeld heeft om een nacht alleen te kunnen laten, als ik ondertussen het deel van zijn spullen dat al klaar staat in de auto breng en een beetje stootvrij bij mijn spullen leg, waarna we vertrekken en rond 19:15u op de stek aankomen waar ik al een week mee in de weer ben geweest.

Voeren

22'er in 5 minuten op een eigen boilie. Daar ging 10 jaar aan vooraf!

Richard had deze week door andere verplichtingen geen tijd gehad dus mocht ik het werk doen van de voersessie, bestaande uit het voeren van zijn blokken en mijn boilies op de door ons overééngekomen plaatsen.
Richard had meteen al een optie genomen op een walkant die heel stijl afliep en bekleed was met ingemetselde rotsen. Het was een gladde kant die vanaf die zijde zeker niet te bevissen was geweest want je zou in het donker zeker het water in gelazerd zijn, maar dat was dan ook niet de bedoeling want wij wilden in het hoge onkruid gaan zitten aan de overkant waar je geen last van het verkeer had en tevens lekker uit de wind kon zitten zonder op te vallen voor voorbijgangers.
Ik heb 3 dagen gevoerd, 2 achter elkaar, een dag niet en op dag 4 wel, zodat we de 5e dag (nacht eigenlijk) konden gaan zitten en dat deed ik telkens 's avonds op de hoop minder last te hebben van andere vissers en scheepvaart omdat anders mijn ronde boilies een kilometer verderop zouden eindigen dan waar ik ze in het water zou deponeren en dat van die scheepvaart werkte wel, maar op dag 2 werd ik wel geconfronteerd met 2 jonge collega vissertjes die de gladde kant wel wat vonden voor een Snoekbaarsvisserij langs het kantje. Dat was die 2 mannetjes hun goed recht maar het kwam mij niet zo goed uit dus moest ik een list bedenken en ik vertelde die jongetjes dat ze dieper moesten vissen, hoewel ik niets van Snoekbaarsvissen weet behalve dat je die kunt vangen met de hengel, maar op 10 cm onder de waterspiegel had zelfs ik ze niet gaan zoeken. De mannetjes stribbelden eerst wel wat tegen maar uiteindelijk gingen ze op ruim 2 meter die Snoekbaarzen zoeken en toen er 1 beet kreeg, waren ze opeens zo enthousiast dat ze alles deden wat ik zei. Dus maakte ik ze helemaal wilt van dat stukje kanaal waar Richard zou gaan vissen en liep snel even naar mijn stek waar ik de boilies erin schoot met de meegebrachte katapult.
Toen ik bij de mannetjes aankwam zei ik dat als het nou niets was ze ook "in die hoek daar" konden gaan proberen vanwege de draaistroom daar. Ik wist helemaal van niets maar de mannetjes waren al snel naar mijn stek vertrokken en ik kon dus ongezien de unieke blokken van Richard deponeren.
Enfin, zo wist ik uiteindelijk de voersessie te voltooien met succes hopelijk en was het die avond om 19:15u een goed gevoel voorbereid en vol goede moed aan het water van het kanaal te staan met het oog op een misschien wel zeer succesvolle Luilaknacht…

Goede voorbereiding

Onze vorige sessie veel meer in het stille deel van het kanaal was ook succesvoller geweest als ik me meer met mijn hengels had bemoeid i.p.v. met mijn 06 telefoon zoals Richard toen al gezegd had (*zie: deel 1/2) dus wilde ik het dit keer goed doen en zodra de paraplu opstond en de tas open was, was de telefoon op "stil" gegaan. Ik had dus mijn volledige aandacht bij de hengels en alles er omheen. Optuigen dus maar!
Ik trok de 2 hengels die het vorige sessie ook prima hadden gedaan en trok ruim 10 meter nylon van de molens welke ik afknipte en wegstopte in mijn vistas omdat ik het niet een week later of zo wilde aantreffen in combinatie met een dode eend of duif of zo hangende in een boom. Om nog maar te zwijgen van de dode schapen en koeien die je door deze nalatigheid vaak in de polder vind!
Stukken lood, wartels, onderlijnen en haken controleren op scherpte en of ze niet zijn uitgebogen, slip controleren en daar gaat ie. Ingooien.
Dat laatste daar besteedde ik nooit veel aandacht aan behalve dat het aas altijd precies moest liggen waar ik het wilde hebben. Achteraf weet ik dat het veel belangrijker nog is dat je het krijg hoe je het wil hebben. Een collega sportvisser van ons genaamd Erwin, vertelde me ooit dat mijn grote fout zat in mijn manier van ingooien. Hij zei:"Ik zie je lood op je aas vallen" en in de eerste instantie dacht ik dat die jongen wat overdreven uitspraken deed, maar later besefte ik dat hij meestal gelijk kreeg als ik ingooide en dus niets anders dan een prima advies had gegeven. Later bleek dit zelfs nog sterker te zijn, het bleek voor mij de gouden tip die 10 jaar boilievissen van mij bijna waardeloos maakte en een nieuwe kijk op boilievissen voor me betekenen zou.
Ik zag boilievissen als een soort "vissen op de gok" die hoofdzakelijk van de factor geluk afhankelijk was en geloofde helemaal niet in zaken als "ligging van je onderlijn" en "scherpte van je haak" of in "lengte van je haarlijntje" en "stand van je boilie t.o.v. je haakbocht" maar ik heb mijn lesje helemaal geleerd!

Het is nog steeds de avond voor Luilaknacht een uurtje of half 8 en Arno (ondergetekende) gaat zijn boilie te water laten: Zwiep…………. … plons! Eén grote plons en daar lag het. Een paar seconden later staat Richard naast me met de vraag:"Laat je die zo liggen?!" en de verontwaardiging is duidelijk uit zijn stem af te leiden. "Welja, waarom niet?" vraag ik. "Omdat ie helemaal verkeerd ligt!" Ik ben natuurlijk weer "Peppie de eigenwijs" (*zie:"De Grootste Karper van je Thuis") en zeg:"Hij ligt daar toch mooi? Precies op het schuin taluud!" En Richard vraagt of ik verwacht dat ik zo beet krijg?
Ik weet het niet en begin te twijfelen en Richard haalt die hengel uit mijn handen en gooit opnieuw in waarbij het mij opvalt dat hij weer die "verschrikkelijke dubbele plons" veroorzaakt op het water. Een kleine plons gevolgd door een grote. Richard gooit het lood als het ware "over het aas heen".
De fout die veel boilievissers maken en ik dus 10 jaar gemaakt heb, is dat ze het lood op de boilie gooien en dan ligt 9 van de 10 keer de onderlijn in de knoop of ligt de boilie in de bagger door de waterverplaatsing van het lood vlaknaast of vaak zelfs op de boilie. Zeker bij een zachte bodem zakt het lood dan op de boilie in de blubber weg en zal de Karper het aas nooit kunnen vinden. De kans op een aanbeet is dan net zo groot als wanneer je er geen aas aan doet. Nul dus.
De truc die Erwin me leerde (nadat hij een Karper van 26 pond op nog geen 2 meter van mijn aas aan zijn haak kreeg en verschrikkelijke medelijden met me kreeg denk ik) is, dat het ingooien heel "rustig" moet gebeuren en niet zomaar een snoeiharde dreun op de hengel geven. Het is dan ook beter niet te ver weg te gaan liggen tenzij u heel erg goed kunt werpen. Het lood en aas gaan dan langzamer naar de stek en u kunt dit nog extra beïnvloeden door de lijn een beetje tegen te houden vlak voordat het aas valt. Niet te abrupt want dan krijgt u het "elastiek effect" maar voorzichtig. Dan krijgt u als resultaat wat Richard deze avond mij liet zien, dat het lood net voor of net over het aas valt en dan ziet u net als Erwin me liet zien die keer, 2 plonsen achter elkaar. De onderlijn zal dan gespreid in een licht golvende lijn (niet gestrekt want gebeurd als u vervolgens het lood terug trekt. NIET DOEN!) van het lood afliggen en dat is de bedoeling. Bij een zachte bodem mag de onderlijn dan ook gerust wat langer zijn, want als het lood in de bodem zakt, trekt dit het aas naar zich toe en als de onderlijn dan te kort is, zinkt het aas weg in de prut. Licht lood is dan ook gewenst boven zwaar lood op een zachtere bodem en platte loodvormen zijn dan beter boven ronde "bombloodjes".
Dat over datgene dat bij mij 10 jaar lang het grootste deel van mijn mogelijke vangsten tegen hield.

Richard had dus de loodjes naast de aasjes geparkeerd en ik vond dat lullig voor mezelf maar liet ze liggen want een vis vangen boven geen vis vangen was niet zo lullig dacht ik…

Zelfvertrouwen

Richard met zijn 30'er uit de buurt

De spullen van Richard met aan het eind de wonderlijke brokken van vorige sessie liggen ook alweer een kleine 2 uur op scherp en de mijne dus ook, maar er is nog niets gebeurd.
Links van ons op een meter of 50 ligt een zogenaamde vlotbrug en daarnaast hebben de brasems het druk aan de oppervlakte, maar dat is enige activiteit die we zien voor zover het over de vissen gaat. Karpers? Nergens te bekennen! Wordt dit een blanke sessie? Het zelfvertrouwen wordt op de proef gesteld.
Gelukkig hebben wij net een supersessie achter de rug (10 vissen) dus we kunnen wel wat hebben en houden stand, wetende dat als ze langskomen, ze onze stek weten te vinden dankzij de intensieve voersessie vooraf die ik goed heb uitgevoerd. En als Richard bij mij komt zitten met vraag of ik al wat "gezien" heb, begint opeens zijn pieper zonder enig voorteken keihard te krijsen!
Verbouwereerd blijft Richard eerst een moment richting zijn hengels kijken, maar als ik schreeuw dat hij naar zijn hengels moet begeeft hij zich met enige moeite door het hoge onkruid die kant op en bereikt zijn hengel waarvan de waker zo'n herrie maakt. Hij slaat aan maar ik had al gezien dat de waker vlak voordat Richard de hengel wilde pakken was terug gezakt, waar deze doorlopend bovenin had gehangen en inderdaad is het kwaad geschied: Een losser!
Zuchten! Tot jezelf komen, niet gefrustreerd proberen te raken (lukt mij tegenwoordig ook) en controle! Dat is de boodschap. Niet gaan wanhopen, kan gebeuren. Doorgaan.
Dat moet Richard zeker want hij inspecteert zijn spullen en ontdekt dat de haak flink is verbogen. Dus dat was een stevig visje dat daar aan die lijn trok! "Heeft dan mijn lood soms vast gezeten?" vraagt Richard aan mij en nuchter als altijd concludeer ik dat het wel zal moeten want Richard had immers nog geen kans gekregen de hengel te pakken dus ook niet om weerstand te bieden die zo krachtig was dat de haak verboog. "Je was gewoon te laat vriend" is mijn boodschap en teleurgesteld maar ook blij dat er iets gebeurd is, gooit Richard weer in.
De lijnen liggen weer strak, de aasjes weer goed als ik ook opnieuw heb ingegooid. Het is ondertussen een kwartier geleden dat Richard de eerste run kreeg en opnieuw krijgt hij de eer. Weer dezelfde hengel, die aan de overkant langs die gladde stenen oever… iets twijfelend startend maar dan hard wegschietende run voor Richard en deze hangt! Het wordt een niet al te lange strijd zoals ik dat van mijn vismaatje ken en een Karper van 12 pond of zo (helemaal zeker weet ik het niet meer) komt op de mat terecht. Wel een mooie vis. De eerste is binnen!
Bij mij is het ondertussen nog steeds stil als de klok rond kwart over negen staat en Richard opnieuw een run krijgt. Ik heb het in de eerste instantie niet eens door, maar ik zie een 2 ponder zo krom als een parabool en weet dat er iets groots te gebeuren staat, alleen besef ik op dat ogenblik nog niet hoe groot eigenlijk… ik loop naar Richard toe, mijn ene lijn die ik net aan het "verschonen" was van aas op de wal latende en mijn andere aasje ligt nog netjes op het schuin taluud aan de overkant. Er ligt van mij dus maar 1 hengel op scherp, maar ik voel iets in de lucht hangen…

Emoties, wanhoop

Richard staat strak als een snaar en zijn hengel en lijn trouwens ook. Het is de rechterhengel, die op het taluud van de 4 meter lag, op grotere diepte dus en de spanning die Richard naarmate de dril duurt uitstraalt ken ik niet en benauwd me op een zeker ogenblik. Ik kijk verscheidende keren onopvallend naar het gezicht van Richard maar ik word er alleen maar onzeker van over de zaken die hierop zullen volgen. Tenslotte vraag ik hem "is dit soms een dertiger of zo?" maar Richard reageert niet. Dus herhaal ik mijn vraag en dan iets anders geformuleerd:"Denk je dat dit een 30ger is Richard?" En dan komt er een twijfelende reactie als "ik heb geen idee maar hij is wel zwaar" en dat zegt Richard zo nadrukkelijk dat ik nog banger word. Wat hangt er aan zijn lijn, moet je die hengel zien! Waar gaat dit heen?
Normaal zou je toch zo'n vis van plaats zien veranderen, maar deze blijft in een cirkeltje van maximaal 5 bij 5 meter hangen. En echt zwemmen wil ie ook niet wat bevestigd wordt door het gemompel van Richard waaruit ik kan afleiden dat de vis op de bodem blijft liggen. Richard kan hem niet omhoog pompen terwijl de druk enorm is. Langzaam maar onhoudbaar beweegt de vis zich in kleine rondjes en ik verzin de raarste spinsels in mijn hoofd totdat ik besef dat het geen meerval van een meter of 3 zal zijn en ik dus weer realistisch wordt. Hier zwemt waarschijnlijk een hele zware Karper aan Ruigaards lijn die niet van plan is mee te geven en dat begint Richard nu behoorlijk te vervelen. Hij kan de spanning (op zijn zenuwen) niet echt meer aan op die op zijn hengel maar in ieder geval besluit hij de slip bijna helemaal dicht te zetten en begint vol in de hengel te hangen die nog iets verder doorbuigt en dan niet meer heeft. De vis komt! Stukje bij beetje begint het gevaarte beweging te vertonen want de cirkel waarin "het" zich beweegt wordt nu groter en de vis begint "halsstarrig te doen" door soms korte harde dreunen uit te delen. Dit duurt enkele minuten en als Richard zichzelf ietsje meer onder controle krijgt en opmerkt dat de vis hem spierpijn bezorgt begint deze opeens in één rechte lijn schuin naar de overkant te zwemmen van Richard af. De druk wordt tot het maximale opgevoerd en Richard hangt opnieuw volledig in de hengel. Maar dan gebeurd het vreselijkste wat een sportvisser op zo'n moment kan overkomen. De lijn breekt…!
Met een schelle knal springt het nylon en valt het slap en Richard is ontredderd… ik sta verstijft.
Is dit ontspannende vrijetijdsbesteding of een ramp?! Het zal wel beiden zijn.
DE LIJN IS GEBROKEN! RICHARD HEEFT EEN MEGAKANAALBUFFEL VERSPEELD! Opeens komt het besef in me boven en ik wil bijna gaan huilen alsof het mijn vis was! Wat is dit? Waanzin!!!
Richard is sprakeloos. Het is helemaal gebeurd met hem en ik durf niet in te grijpen in deze situatie want hoewel ik het niet van Richard ken zou ik blijvende schade overhouden als iemand me in deze situatie zou gaan proberen te troosten. "Niet nu, ga weg!" zou ik denken en dat voorop gesteld besluit ik zwijgend naar mijn bivvy te gaan, Richard achterlatend met een hand kort op zijn schouder.
Daar zit hij, met zijn licht trillende handen, zijn aangeslagen hengel en zwaar aangeslagen gezichtsuitdrukking. Ik ben weg… diep weg gekropen in de bivvy die diep weggestopt tussen de wilde planten 20 meter naar links staat. Wat is er gebeurd? En waarom is mijn vismaatje dit overkomen? Ik ben ook wanhopig. Wie ben ik als ze hem al laten lijden?
En wat doet mijn pieper toch irritant… een karper van 9 pond in mijn net. Terug dat ding. Weg ermee. Ik heb daar nu geen zin in. Het staat 1-1 nou en?! Ik ga mijn bivvy snel weer in.
De zon zakt prachtig weg achter de wolken, maar we zien het niet...

In de schemer is het "prime time"

Het is rond half 11 geworden en ik ben wat aan het eten en drinken. Het is donker geworden en ik heb beide hengels op het droge liggen. Dat heeft ook geen zin en ik besluit te azen en ze weer in het water te parkeren, maar ontdaan door de eerdere gebeurtenissen moet ik ze beiden minstens 3x ingooien voordat het aas goed ligt. Maar ik krijg het voor elkaar. De eerste aan de overkant op het zandplaatje in de scherpe bocht van de kanaalkant op een diepte van slechts een meter waar de rest tegen de 3 a 4 meter loopt. De andere onder op het schuin taluud aan mijn zijde van het kanaal op ruim 4 meter. Als ik beide heb liggen en een kwartiertje zit te lezen in een boekje over een hele warme en mooie vrouw (een heel knap fantasieverhaal van Paul van der Logt) wordt ik in mijn rust verstoort door een pieper die een aanbeet meld. Nummer 2 komt op het droge (nummer 4 in totaal voor Richard en mij die avond) en dat is een Karper van 11 pond. Het zijn geen grote maar ze komen eruit en wie het kleine niet eert…

Als ik de vis uit het water til zie ik Richard ook weer aan het water bezig en zo te zien is ie aan het inwerpen. Een half uurtje later hoor ik weer een pieper aan de rechterzijde van mijn stek en haalt Richard weer een karper boven… nou ja.. een knolletje dat hij meet op mijn verzoek en uitkomt op 49 cm en maar niet wordt gewogen. Wie het kleine niet eert…
We zitten samen voor zijn bivvy te overleggen wat er gebeurd is toen die grote de lijn brak en kunnen alleen gissen wat daar gezwommen heeft. Richard houd het op een eind 20ger op een 30ger. Maar hij sluit niet uit dat het een 40er geweest kan zijn hoewel daar weinig tot niets van bekend is in dit kanaal… het blijft een geheim dat het kanaal nog niet heeft prijs gegeven zover wij weten. (op 16/05/2002)

Rumoerige nacht

Die nacht wordt een onrustige maar we hielden er rekening mee… dat doe je al snel met Luilak.
Op middernacht 2 lichtflitsen en een paar donkerslagen. Wat korte hevige regen die net alles zeiknat maakt en een paar winderige uren. Rond 2:00u slapen we beiden en is het rustig op wat ver getoeter van vroege Luilakklanten na. Om kwart voor 3 gaat er een pieper hard af. Mijn linkerhengel op het schuin taluud op dik 4 meter… weer zo'n buffel? Natuurlijk niet! De haak zetten… contact? Ja! Hangen! Ik kijk naar Richard's slaapvertrekje maar die ligt te slapen, dus ik doe het alleen op de hoge gladde kanaalkant (dat was toch aan de overkant? Nou hier ook als het nat is zo blijkt!) Ik moet de vis flink drillen en verbaast vraag ik me af of de vis zo sterk is of 4 meter zover weg is? Na ruim 20 minuten en een half overspannen visser die slapen wilde, komt er een vis naar boven die ik schat op een pond of 12… 13. Nou ja, de grootste voor mij deze nacht dus daar wil ik wel wakker voor worden. Hij is alleen moeilijk in het net te krijgen… die rotkant is spiegelglad en ik zie geen moer! Shit! Nogeens… ja hebbes! Tillen… sodemieter, dat is nog een zwaar gevaarte ook!
Ik sleep de vis met enige moeite op het droge en begin deze te onthaken - mooi in de lip dus geen probleem - en meet de vis op… meten? Waar is mijn meetlint? Nou ja, laat maar zitten ook, maar wel even wegen. Ik vind mijn weger gelukkig wel op de vaste plek in mijn tas en hang de vis erin. De uitslag valt niet tegen en als ik het gewicht van het natte net eraf trek kom ik uit op 20,5 pond. En nog een twintiger ook! Dat is een meevaller! Het wordt in mijn gedachten echter overschaduwd door het verlies dat Richard leed gisterenavond en ik besluit het hem dan ook maar niet te vertellen.

Nadat ik weer op mijn veldbed ben gevallen in mijn tentje en ik merk dat de ochtend komt want het wordt kouder, val ik weer in slaap. Ik word echter binnen een kwartier weer wakker door een luid knetterende bromfietser die op het fietspad aan de overkant gevolgd door nog twee van die gekken even stil blijft staan met knallende motor waar waarschijnlijk geen uitlaat onder zit. Ik ben doodop omdat ik nog wat slapen moet en net een dril van 20 minuten achter de rug heb, maar hij staat er nog een minuut of 6 a 7 tot mijn ergernis als de anderen al weg zijn. Alles bij elkaar duurde het gesprek tussen die 3 en dat nablijven van de de 3e gauw een kwartier en uiteindelijk lig ik weer. Ik denk weer te gaan slapen als ik in de verte iets hoor… nee hè?! Daar heb je weer die idioot! Maar hij rijd gelukkig door. Rust! Alsjeblieft rust! Ik blijf maar denken aan die vis van Richard en kan de slaap niet vatten… dat wordt erger als een kwartiertje later een geluid in de verte klinkt en snel dichterbij komt… klerelaaier! Ik wordt boos en trek mijn laarzen aan, zoek en vind een korte stevige stok die ik hard en krachtig naar de overkant van het kanaal smijt. Ik hoop de aandacht van de lawaaischopper te trekken en hem bang te maken, maar het resultaat is verbluffend na deze actie:
De stok draait als een boemerang richting het verlichte fietspad aan de overkant en komt aan de bij de bromfietser die net passeert en moet remmen voor de scherpe bocht in het pad die daar de weg over gaat steken. Op het moment dat de herriemaker remt en de bocht indraait, valt de stok vlak naast hem op het rode asfalt en springt in een soort stuiterende beweging weer omhoog waarna deze precies in het wiel van de bromfiets terechtkomt en de bromfietser onderuit glijd in de bocht. Ik denk dit zo te zien gebeuren bij het flauwe licht van de lantaarnpalen en krijg bevestiging als ik opeens de motor van de brommer luid vrij hoor lopen en vervolgens een flink krassend geluid hoor dat lijkt op het slepen van metaal over asfalt… dat had ik niet verwacht en ik duik snel omlaag om niet op te vallen hoewel ik in een pikdonkere wildernis sta. Ik hoor een vloek die ik niet zal herhalen en even later een plons van een stuk houten stok ergens in het water voor me. Daarna hoor ik opnieuw de knetterende bromfiets zonder motor aanslaan en nadat deze nog een paar seconden op dezelfde plaats blijft rijd deze weg. Daarmee is het verder rustig gebleven die nacht.

Tenslotte

De volgende morgen is het half 7 als ik wakker word van het felle licht. De zon verschijnt aan de hemel in het oosten waarschijnlijk maar het enige wat ik kan zien als ik mijn bivvy uit kom is een blauw witte hemel vol prachtige stapelwolken.
De hemel in het oosten wordt afgeschermd door de nieuwbouwhuizen en de hoge bomen aan de overkant van het kanaal waarvoor ik wat mensen met fietsen zie rijden waarachter ze blikjes aan een touwtje hebben hangen. Het maakt in ieder geval lang niet zo'n herrie als die grapjas van vannacht.
Ik eet kwark met perzik voor de vitamientjes en drink nog wat. Daarna worden het 2 broodjes kaas en dan verschijnt het slaperige gezicht van mijn vismaat die blijkbaar ook wakker is geworden. Ik vraag wat hij van die idioot met die uitlaatloze bromfiets vond maar tot mijn verbazing zegt hij niets te hebben gehoord en lekker te hebben geslapen.
Nou ja… we wachtten nog een uurtje en hebben toen de auto geladen want in de verte verschenen zeer donkere wolken aan de hemel terwijl de autoradio om 8:00u meldde dat er onweer en regen kwam.
Daarmee eindigde de Karperjacht in de Luilaknacht met weer rond de 10 vissen d.w.z. 5 stuks de man (al zijn niet alle vangsten gedetailleerd in dit stuk opgenomen) en we zijn dus niet ontevreden huis waards gekeerd met fijne herinneringen. Niet gevangen betekent immers niet dat wij niet weten welk geheim het kanaal heeft behouden en wellicht wordt ook dit geheim op een dag een bekentenis van het kanaal dat nog altijd door Noord Holland stroomt terwijl de vissers van die 2 wonderlijke sessies allang weer naar andere stille plassen en meren zijn gegaan…

16 mei 2002 - Arnootje.nl (http://www.arnootje.nl)

Arno