Artikelen, Verhalen

Lac du Salagou, un belle lac sur la pays rouge

1e sessie 22 t/m 30 april 2000

Het centrale gedeelte van Salagou

Het is weer zover de Frankrijktrips staan weer voor de deur. Dit jaar hebben we er voor gekozen om eens naar het schitterende Lac du Salagou te rijden en daar ons geluk te proberen. Op 21 april is het zover en rijd ik, 's ochtends vroeg, samen met mijn vriendin naar het zonnige zuiden. Via Parijs, Orleans en Clermont Ferrand komen we vlot in de buurt van onze bestemming. Alleen de laatste 300 kilometer zijn een crime. Berg op en berg af via redelijk goed berijdbare wegen. Alleen als je er al 900 kilometer op heb zitten dan valt het toch wat zwaar. De laatste 80 kilometer gaat over tot snelweg gebombardeerde provinciale wegen. En dat maakt het er met de vermoeidheid niet makkelijker op.

Als we bij het lac aan komen dan overvalt de schoonheid ons werkelijk. Ik heb dit nog nooit gezien. Bijna alle grond rondom het lac is prachtig rood gekleurd terwijl het water azuurblauw is. De zon schijnt uitbundig terwijl er een pittige wind staat. We besluiten om eerst maar gewoon de tenten op te zetten en pas de volgende morgen te beginnen met vissen. Het is nu toch avond en er is geen mogelijkheid om nu aan de benodigde vergunningen te komen.
Tijdens het opzetten worden we vanaf het water toegeschreeuwd wat we van plan zijn. Op een goede 400 meter bij ons vandaan zitten een viertal Nederlanders. Een van hen is kennelijk bang dat hij niets zal vangen en begint een excuus te zoeken voor zijn eigen falen. Hij is duidelijk bang dat ik zijn vissen zal opvangen. Op dreigende toon verbiedt hij mij te gaan zitten waar we aan het opzetten zijn. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij onredelijk was en de boom in kon. Nadat ik de volgende morgen de vergunning heb opgehaald en heb ingelegd komen de heren met z'n vieren verhaal halen. Ik geef echter geen duimbreed toe en probeer redelijk uit te leggen dat je op 400 meter van elkaar niemand in de weg zit. Zoals te verwachten is de redelijkheid ver te zoeken. Tijdens het weglopen wordt mij toegevoegd dat ik maar beter niets kan vangen want dan zou er wat gebeuren. Wat een eikels, dit zijn de gasten die ons Nederlandse karpervissers in Europa een slechte naam geven.
Uit voorzorg toch maar even het kenteken van hun auto genoteerd. Hier zit je natuurlijk niet op te wachten.
Vlak bij ons zit een Franse karpervisser die alles van een afstandje heeft staan aankijken. Ook hij begreep helemaal niets van het gedrag van de vier. Ik heb hem toen maar uitgelegd dat niet alle Nederlandse karpervissers zo waren. Gelukkig verkaste deze gasten na een anderhalve dag.

Uit gesprekken met de Fransman bleek mij dat het niet echt geweldig liep. Hij had in 4 dagen tijd twee vissen weten te vangen, waarvan er een de 15 kilo passeerde. Volgens hem was april normaal gesproken een van de betere maanden, zeker op de stek waar hij zat. Het weer was al de gehele maand, in tegenstelling wat normaal is daar, zeer onstuimig geweest.

Mooie 'gouden' schubs vormen de hoofdmoot op Salagou.

Na twee dagen vertrok de fransman ziek naar huis en hij bood ons zijn stek aan. Nadat ik hem geholpen had z'n om zijn spullen naar zijn auto te brengen, werden de hengels verplaatst en werd er op de stek van de fransman verder gevist. Het weer was deze periode extreem wisselvallig. Het enige wat we niet hebben gehad is vorst en sneeuw maar voor de rest hebben we alles gezien.

Tegen de laatste dag leek het erop of het weer zich stabiliseerde. Dit kon je vooral merken aan de vis. Overal op het meer zag je vissen springen. Iets wat we nauwelijks nog hadden gezien. Ja daar, boven op mijn aas, daar sprong een bak van schub. Dit is gewoon een kwestie van tijd. Pieeeeeeep dat zal hem zijn, slaan, niets !!!! Hoe kan dit nu. Ik had de plaatselijke roofvismoordenaar niet gezien. Hij had de karper kennelijk ook gezien en er een smakelijke hap in gezien en vervolgens een stuk metaal met haken naartoe gegooid. Tijdens het binnen hijsen had hij mijn lijn opgepikt. Dag vis, dag kans. De rest van de tijd gebeurde er niets meer dus werd er met een blank , maar toch met een goed gevoel, afgereisd naar huis om vervolgens 5 dagen later terug te keren met mijn vismaat Wout.

2e Sessie 5 t/m 19 mei 2000

Tijdens de week met mijn vriendin had ik uiteraard ook wat verkenningstochten gemaakt. Daarbij was ik op een aardig plateau gestuit. Dit plateau was zelfs redelijk met de auto te bereiken, iets wat op Salagou lastig kan zijn.
Dit keer werd er 's nachts gereden en kwamen we in de ochtend bij het meer aan. Nadat we boodschappen hadden gedaan werd er opgetuigd en in het begin van de avond begonnen met vissen. We vissen met een homemade birdfoodboilie dit in tegenstelling tot vele vissers daar die kiezen voor een vismeelboilie (al dan niet readymade). We hebben gekozen voor een megaspice flavour van Hutchie. We voeren met boilies en kubuszesjes gemaakt van dezelfde mix.

Wat is er mooier...

Na de vermoeiende reis, vroeg de slaapzak in en lekker pitten. Ik droom van karpers, van grote karpers. Ja laat die beetverklikker maar piepen. Ik schrik plotseling wakker en realiseer me dat de beetverklikker niet in mijn droom maar in het echt moord en brand staat te schreeuwen. Omdat er nogal wat wier staat en de bodem niet echt schoon lijkt, springen we snel in de boot. Hier komen we al snel tot de ontdekking dat de vis zich behoorlijk vast gezwommen heeft. Met beleid weten we de lijn van wier te bevrijden en steeds dichter boven de vis te komen. Plotseling is de vis vrij van het wier. De dril stelt niet echt veel voor. De vis vecht wel maar het beste is er toch echt wel al vanaf. Het wier heeft die taak grotendeels overgenomen en het landen van de vis is een peulenschilletje. Na weging blijkt de vis net de 20 pond te passeren. Niet gek na 6 uurtjes vissen. Dat is mij in Frankrijk nog nooit gebeurd. De rest van de nacht blijft het stil.

De volgende morgen is het weer volledig omgeslagen. Van de aangename 23 graden van gisteren is niets meer over en forse buien geselen het tentdoek. De vis laat zich niet zien. Op deze stek is duidelijk dat er zon invloeden moeten zijn om de vis op het plateau te krijgen. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van drie Engelsen. Deze vertelden ons dat ze vorig jaar, in 1999, vreselijk goed hadden gevangen op de stek waar wij nu zaten. Ze hadden toen meerdere vissen van boven de 40 lbs. Nu bleek de vis er echter niet te zijn. Dat geen jaar hetzelfde is gaat hier dus ook op.

Een goeie 1,5 kilometer verderop, bij de kerkstek, springt de vis wel volop. Na nog een dag dit te hebben aangezien, besluiten we om te gaan verkassen. Ook onze Engelse buren denken er ook over om die kant op te gaan.
's Avonds maken we een plan de campagne, willen we de Engelsen voorblijven dat moeten we snel handelen.
De volgende morgen zitten we in alle vroegte met de boot en spullen op het water, verbaasd nagekeken door een van de Engelsen, op weg naar de nieuwe stek.
Dat deze tactiek juist was bleek wel snel toen we na enige uren gevolgd werden door onze engelse buren. Ruimte genoeg dus geen enkel probleem. De vis dacht daar echter toch wel wat anders over. Kennelijk door de toegenomen activiteit en het aantal lijnen in het water stopte ze met springen en leken ze verdwenen.
Bij de kerkstek zat een andere Engelsman vanaf een klein eilandje te vissen. Uit gesprekken met hem bleek dat de vis wel aasden maar niet uitbundig. Het weer blijft zeer onstabiel en dat lijkt de vissen te remmen in hun activiteiten.
Nadat de Engelsman vanaf het eilandje naar huis is gegaan, besluiten wij om nog een keertje te verkassen. Dit keer is het ongeveer 300 meter dus dat is zo geregeld. Ook lijkt het weer sterk te gaan verbeteren. De zon laat zich geregeld zien en de temperatuur loopt op naar een bijzonder aangename 23 graden.

Een mooie Salagou dertiger

De volgende morgen is het om 05:00 uur raak. Een one-toner op Wout zijn rechter hengel. Nadat Wout contact met de vis gemaakt had werd er vlug in de boot gesprongen en naar de vis gevaren. Eenmaal boven de vis begon een spectaculaire dril waarbij de vis vocht voor wat hij waard was. Na enige tijd kon ik het net om een schitterende schubkarper tillen. Terug bij de tenten bleek de vis na weging 28 pond te wegen bij een lengte van 94 centimeter. De rest van de dag is lekker genieten onder het genot van regelmatig een koud biertje.
's Avonds is het mijn beurt. Om 21:30 krijg ik een keiharde aanbeet op mijn linkerhengel. De vis pakt in één run 80 a 100 meter lijn. Vol ongeloof kijk ik van mijn hard rond spinnende spoel naar de curve van de 3,5 ponds CJW en vice versa. Ik heb altijd de slip niet kinderachtig afgesteld staan maar dat lijkt geen enkel effect op de vis te hebben. Vlug de boot in en naar de vis toe. We blijken al gauw een eind uit de kant te zitten voordat we boven de vis komen. Het is een fantastisch gezicht om de vis vanuit de diepte omhoog te zien komen en dan vervolgens met een uiterste krachtinspanning de diepte weer in te duiken. Gelukkig waait het 's avonds nauwelijks en kunnen we de boot dus goed op zijn plaats houden. De vis weet geen raad met de constante zware druk van bovenaf en geeft zich uiteindelijk gewonnen. De vis lijkt ook groot, al is hij wat korter dan die van Wout. Na weging blijkt hij 31,1 pond te wegen en 90 centimeter lang te zijn.

Door de aanhoudende zomerse temperaturen, loopt het water vlot door naar 21 a 22 graden Celsius We zien dan ook grote scholen met vissen zwemmen die alleen maar Lámour willen. In deze scholen zwemmen werkelijk bakken van vissen die we graag zouden willen vangen, echter dat gebeurt niet.

Twee dagen na de vangst van de twee vissen verspeelt Wout een vis op mijn hengels. Ik was zelf even buurten bij wat collega vissers toen er wederom een knalharde aanbeet op mij linker hengel volgde. Wout vertelde mij dat de vis alleen maar zware klappen met zijn kop gaf en nauwelijks weg zwom. Na een minuut of drie loste helaas de haak. Bij inspectie van de rig leek mij niets bijzonders aan de hand. Echter toen ik een twee dagen later ook een vis loste op dezelfde hengel met dezelfde rig baalde ik als een stekker. Opnieuw de rig goed bekeken en misschien was de hair wel iets tekort geweest.
Het weer is ondertussen weer eens verandert. Het stormt nu ongelooflijk hard. Het is echt bizar, 25 graden en een windkracht 10 à 11 dwars over het meer heen. Door de begroeiing en de ligging van de stek, hebben wij er niet veel last van op de oever, echter op het water is het levensgevaarlijk. Volgens een paar Engelse bezoekers zijn we compleet geschift. Maar ach wij zijn wel wat wind gewend als Nederlandse karpervissers. Het enige probleem met deze wind is dat onze gemakkelijkste route naar huis geblokkeerd is. Het plan was om alle echt zware spullen met de boot naar een parkeerplaats, ongeveer 3 kilometer verderop, te roeien. Het alternatief was veel minder aantrekkelijk, namelijk 800 meter een extreem steile heuvel opsjouwen met al je spullen. Door het weer is varen schier onmogelijk en geen optie. De dag en avond voor het vertrek beginnen we met de zware taak alles wat we niet meer nodig hebben heuvel op te sjouwen. Nadat alle overbodige spullen boven zijn genieten we de laatste avond van een wel verdiend biertje. Het leven is hier goed in de Midi Libré. De vangsten waren natuurlijk niet goed maar dat vinden wij niet zo heel erg belangrijk. Tijdens ons verblijf vernamen we via de wereldomroep en de lokale Franse radio van de ramp in Enschede. Dan blijkt eigenlijk dat de belangrijkheid van het vangen eigenlijk maar heel erg relatief is.

De volgende ochtend zijn we om 04:00 uur uit de slaapzak om de laatste spullen op te ruimen en de hengels binnen te draaien. Het waait nog steeds beestachtig hard. Bij de gedachte om nog een keer of vier de heuvel te moeten beklimmen wordt ik al doodmoe. Als donderslag bij heldere hemel gaat de wind plotseling liggen en is het ongelooflijk rustig geworden. Dit alles gebeurt in een tijdsbestek van 10 minuten. Na een stuk roeien kunnen alle spullen in de auto en aanhanger gepakt worden en begint de thuisreis.

3e sessie 21 t/m 31 oktober 2000

Eind oktober en we zijn weer terug aan het meer. Na een nachtelijke rit, dit keer via de route du soleil, staan we aan het meer waaraan duidelijk te zien is dat de zomer heet en droog is geweest. Het water staat een fors stuk lager. Onderweg hadden we al besloten dat we zouden beginnen op de stek waar we in mei gestopt waren.
Door het gedaalde water niveau was het echter niet mogelijk om daar fatsoenlijk te gaan zitten. De eerste meters oever liggen bezaaid met grote keien. Willen we wind veilig zitten dan moeten we weer achter de bosjes kruipen. Deze staan nu echter een fors stuk van de waterrand af. We zien het niet zitten om te vissen met deze grote keien tussen tent en hengels. Na enig rond kijken vinden we een 500 meter verderop een aardige stek. Na een paar dagen lijkt het erop dat de keus niet goed was want alles is angstvallig stil gebleven. De wind staat ook al dagen de andere kant op. Volgens een Franse visser is dit al een kleine 2 weken het geval. Verkassen dus. Na wat rondrijden en kijken besluiten we te verkassen naar een stek waarbij we de wind op de kop hebben.
Na alles over te hebben gevaren beginnen we met goede moed op de nieuwe stek. Recht tegen over ons zitten een paar gasten die eigenlijk elke dag wel een visje weten te verschalken bij ons blijft het echter stil. Ook de wind laat het afweten. Na het verkassen verandert het weer in windstil zomerweer. Één keer komt er een klap op mijn hengels en daar blijft het bij. De volgende morgen is duidelijk waarom. Tijdens het zakken van het aas is de haak om de tube heen geschoten. Dit is dus vet balen één kans en dan verknal je het. Tijdens deze sessie is ons ook gebleken waarom sommige mensen niet zo gecharmeerd zijn van de Fransen.

28 pond goud

Het is zeer vroeg in de ochtend als we door het geluid van eenden gewekt worden. Dit is op zich al vreemd want wij hebben hier nog nooit eenden gezien. Het bleek dat er een Franse jager lokeenden op het water aan het uitleggen was vlak naast de tent van Wout. De eenden werden gewoon tussen de lijnen van Wout ingegooid. Wout trachtte de man erop te attenderen dat hij door zijn lijnen heenging. Wel deze woorden had hij beter tegen de bomen kunnen richten want de jager bleek doof. Uiteindelijk vond hij het nodig om de lijnen van Wout door te snijden want die waren toch maar lastig bij het terug halen van zijn eendjes. In onvervalst en overduidelijk Nederlands werd de man een en ander toegevoegd. Na enig tijd stopte we hier maar mee want het had toch geen zin. Als iemand het woord negeren had uitgevonden dan was het die Fransman wel en hij had natuurlijk ook de goede kant van het dubbelloops jachtgeweer vast.

De sessie bleef helaas visloos wat we ook probeerden. Jammer maar helaas volgende keer beter. Ook nu was het met nog een nacht voor de boeg raak met de wind. Alleen nu MOESTEN we wel varen anders konden we niet weg. Gelukkig lukte dit met enige moeite en konden we vroeg in de ochtend wegrijden.

Informatie over Lac du Slagou

Lac du Slagou ligt in het zuiden van Frankrijk op ongeveer 40 kilometer ten noordwesten van Montpellier.
Je kan hier via een tweetal routes naar toe rijden namelijk via Parijs, Orleans en Clermont Ferrand of via de autoroute du soleil. De eerste twee keren zijn wij via Parijs gereden. Het grote nadeel hiervan is de drukte bij Parijs (ook 's nachts) en de laatste 300 kilometers die via een schitterend gebied gaat maar over lastige wegen. Vooral het laatste stuk via Milau is lastig. Dit is een zeer druk punt in deze route waar het vaak vast staat. Via de Autoroute du soleil is het een stuk prettiger rijden. Je rijdt wel wat om maar dat weegt niet op tegen het comfort. Wat wel belangrijk is om de drukke vakantie dagen te mijden op deze route. Jaarlijks vallen er in Frankrijk op de zogenaamde beruchte zwarte zaterdagen tientallen verkeersslachtoffers waarvan vele op deze route.

Ook op andere dagen kan het extreem druk zijn. Een knelpunt is deze route is eigenlijk alleen Lyon.
Beide routes bestaan voor 90% uit tolwegen. Ook dit kan een overweging zijn om al dan niet voor deze routes te kiezen. Langs beide routes lopen parallel de zogenaamde route nationale. Via de RN doe je er aanzienlijk langer over maar betaal je geen tol.

Wat een schoonheid van een water.

Eenmaal aangekomen aan Lac du Salagou dan kun je in Clermont L'Herault je vergunningen halen.
Bij een winkelcentrum waar je een grote supermarkt hebt en de MC Donalds, kun je bij dan jacht en hengelsport zaak je vergunning kopen. Vraag naar een vergunning Tax Complete, hiermee kun je dan legaal nachtvissen op het Lac. Verwacht geen vriendelijkheid of sympathieke hulp in deze winkel. Men is zeer stug en zien je liever gaan dan komen.
In de supermarkt kan je alles krijgen wat je maar wil. Je hoeft dus eigenlijk niets uit Nederland mee te nemen. Wat wel praktisch is, is een koelbox op gas. Je kan dan eten meenemen voor meerdere dagen en hoeft dan niet elke dag de 50 km te rijden naar de winkel. Dit scheelt een hoop benzine en vistijd. In Octon kan je brood en eventueel kleine boodschappen halen. Hier is men wel zeer vriendelijk en word je prettig geholpen.
Rondom het meer is nog een plaatsje waar je ook wel een en ander zal kunnen krijgen. Wij zijn aan die kant nooit geweest dus ik kan het niet met zekerheid zeggen.

Op Salagou is het niet druk, in vergelijking met Cassien bijvoorbeeld. Bij Octon heb je een grote ondiepe baai waar wel veel gevist wordt zowel door de Fransen als door de buitenlandse vissers. De reden hiervoor is heel simpel, daar kunnen ze met de auto tot aan de stek rijden. In het vroege voorjaar en de paaitijd kan je daar goed vangen, als je de drukte voor lief neemt. Over de rest van het meer, zo'n 700 hectare, zijn voldoende stekken. Als je er een beetje moeite voor wilt doen dan kan je prima vissen. In Karperwereld 15 heeft Klaas van den Herik een prima artikel over dit meer geschreven waarin veel nuttige informatie staat. Ook op internet staat een prima site, http://www.atelierlacaze.com/site/peche/special_carpe.php, met informatie over het meer. In de maand mei is het wel wat drukker aan het meer dan in andere maanden. Vooral veel Engelsen vinden dan hun weg naar dit meer. De zomer periode kan je beter mijden vanwege de zeer hoge temperaturen die in dit gebied voorkomen. 35 graden Celsius is hier eerder regel dan uitzondering.

Het bestand bestaat voor 75% uit schubkarpers maar er zitten ook mooie grote, vaak stokoude, spiegels op.
Het gewicht van de vissen is zeer divers. Je kan er van 10 tot 60 pond vangen. Je hebt het, gelukkig, alleen niet voor het uitkiezen. Al zal je waarschijnlijk eerder meer 10 ponders vangen dan een 60-er. Houdt er rekening mee dat het flink kan spoken aan het meer. De winden zijn absoluut niet te onderschatten.
Een goede boot is nodig maar neem er wel een die ook met een beetje wind veilig blijft. Als het echt hard waait blijf dan alsjeblieft van het water af. Zelfs de lokale vissers zie je dan niet op het meer. Zij kunnen het weten. Het is dus ook verstandig om een aassoort mee te nemen die je probleemloos 48 uur in kan laten liggen zodat je geen onnodige risico's hoeft te nemen als het hard waait.

Salagou is werkelijk een schitterend meer in een prachtige omgeving. Wat opvalt is dat de oevers nagenoeg brandschoon zijn. Er zijn weinig problemen tussen de lokale en gast vissers. Dit heeft ertoe geleid dat men behoorlijk soepel is ten opzichte van de gasten. Als iedereen zich aan de geldende regels houdt dan blijft Salagou ook voor de toekomst zonder meer de moeite waard.

Bon peche.

Arno Spruit