Artikelen

Door het lot bepaald?

1992, het is al weer even geleden, maar in dat jaar ving ik eindelijk mijn 1e dertiger en dus mijn persoonlijk record. Vaak was ik er al dichtbij geweest. Zo dichtbij zelfs dat ik er twee in sessie wist te verspelen. Één van deze twee vissen was nu eindelijk wel in het net gekomen.

Het water in kwestie is een plasje van een hectare of 2 groot met daaraan nog een kleiner putje. Door het verwijderen van de kleinere vis en het erop zetten van grote(re) vis, was het plasje in de eind jaren tachtig omgetoverd tot een heus monsterwater. Nou ja, voor die tijd dan tenminste. Je moest er echt je best doen om er onder de twintig pond te vangen. De twee grootste van de plas waren toentertijd twee, vrijwel identieke, schubkarpers van ruim in de 30 pond. De een was net een slag zwaarder en een paar centimeter langer dan de ander. Deze vis, de zwaartste dus, werd ook vaker gevangen dan de ander. In de tijd dat ik er viste, woog de één zo rond de 32 pond hebben en de ander kwam er steevast uit op zo'n 34 pond.

De puzzelstukjes vallen...

De eerste ontmoeting..

In het seizoen van 1992 vielen alle puzzelstukken goed in elkaar en was ik bezig aan een heel goed seizoen. Overal waar ik kwam, ving ik wel vis. Één van de hoogtepunten dat jaar was een sessie op het Twentekanaal. Hier vingen we, in een zijhaven bij Hengelo, in een week tijd ruim 90 vissen met z'n tweeën. Super was dat. Eenmaal terug, werd de draad weer opgepakt op het thuiswatert. Vrouwe fortuna was kennelijk vanuit Hengelo ook weer mee terug gereden, want ik kreeg eindelijk waar ik, volgens mij, al een tijdje recht op had.
Iedereen had 1 van deze 2 vissen al 1 of meerdere keren gevangen. De grootste van de twee werd soms wel 10 keer per seizoen gevangen. Alleen ik had het geluk nog niet gehad, maar nu dus wel. De langste van de 2 dertigers had mijn aas gepakt en was zonder al teveel moeite in het net terecht gekomen. Ik had "helaas" weer de pech met het gewicht. In plaats van de gewoonlijke 34 pond, bleef de unster op 32.2 pond steken. Desalniettemin was ik toch helemaal in m'n nopjes met deze vis. Tijdens de dril, of het scheppen, was wel de staart van de vis beschadigd geraakt. Dit drukte toch wel een behoorlijke domper op de feestvreugde (de staart is overigens later door een andere visser keurig gehecht waarna deze goed herstelt is).De rest van het seizoen bleef het lekker lopen. Aan het eind van 1992 besloot ik dan ook om het water, zo goed als, te laten voor wat het was.

Later bleek dat de andere, kortere, dertiger op mysterieuze wijze was verdwenen. Dood of overgezet, het zou beiden kunnen. Ik denk persoonlijk het laatste want het slepen met vissen was ook in die tijd al helaas de keiharde realiteit.

Met pensioen..

Haar nieuwe thuis..

De grote vis bleef achter in het water waar ik ze het laatst gevangen had. Vele na mij hebben nog plezier aan deze vis beleefd. Ondanks dat ie vaak in het seizoen werd gevangen, bleef het een knokker van formaat. Het vele vangen liet echter ook zo z'n sporen na. In 1992 had de vis al een blauwe en ingescheurde bek. Deze was in de loop der jaren er niet minder op geworden. Eind jaren negentig, vond de laatste vanger het welletjes. Om de vis nog de kans op een rustige(re) oude dag te geven, besloot deze visser de vis over te zetten op een boezemwater. Hier werd aanzienlijk minder gevist en zou de vis dus veel meer rust kunnen hebben. Echter ook hier werd de vis alweer snel gevangen. De vanger van de vis begreep dat de vis op dit boezemwater toch niet de rust zou vinden die het verdiende. Dus weer werd de vis verplaatst. Ditmaal naar een enorm groot water complex. Alleen het grootste gedeelte van dit water is al ruim 700 hectare en staat in open verbinding met allerlei andere wateren. Hier zou de vis dus de ruimte en rust moeten kunnen vinden die het verdiende.
Ik ben, voor alle duidelijkheid, een tegenstander van het verplaatsen van vis. Het mag genoegzaam bekend zijn wat voor ellende dit met zich mee kan brengen. In het geval van deze vis echter kan ik mij het heel goed voorstellen dat men, omwille van de vis, deze verplaatst heeft naar een extreem groot water. Het doel was duidelijk……de vis een goede oude dag bezorgen.

Eens een boiliemonster altijd een boiliemonster

Jaren later hoorde ik in het geruchtencircuit dat dezelfde vis weer was terug gevangen. Dat verbaasde me op zich niet eens zo veel. Deze vis was gewend aan ons aas en was er groot op geworden. De kans was dan ook levensgroot dat de vis, als hij hengelaars aas tegen zou komen, hij dit zou herkennen en ervan zou gaan eten. Nee, wat mij wel verbaasde was het gewicht waarop hij terug gevangen werd. Volgens het gerucht zou de vis 46 pond!! hebben gewogen toen hij gevangen werd. Op dat moment viste ik niet meer zo vaak op het bewuste water en deed ik eigenlijk niets met deze informatie. En let wel het was een, voor mij onbevestigd, gerucht en niet meer dan dat.


In 2004 besloot ik om op het bewust water aan de slag te gaan met een voercampagne. De aanwezigheid van de grote vis was ik me wel bewust maar speelde eigenlijk geen enkele rol. Ik wilde gewoon leuk weer eens ergens anders vissen en met een voercampagne een paar leuke vissen vangen. Gedurende enkele weken ging er om de dag een 3 kilo boilies in. De stek is een talud dat van een heel ondiepe plaat steil afloopt naar zo'n meter of 8 à 9. In het verleden was hier altijd wel goed gevangen. Echter de stek werd nu al jaren niet meer bevist. Het grootste probleem van deze stek is, dat het midden in een waterskigebied ligt.

Half augustus begonnen we met vissen op deze stek. Het leverde al snel een paar leuke vissen op. Tenminste voor mijn maat dan. Bij mij bleef het angstvallig stil. Het nadeel van half augustus beginnen met vissen, was wel het feit dat het legaal nachtvissen snel over zou zijn. Als je op dit water buiten het seizoen zit te nachtvissen, dan kun je rekenen op een boete. De controle is behoorlijk streng en scherp. Het moest dus in 2 weken gebeuren en daarna zouden we alleen nog maar overdag legaal kunnen vissen, of goed verstopt het risico nemen.

De laatste legale (nacht)sessie

De voorbode?

De laatste 4 dagen van augustus was ik gelukkig vrij. Al deze tijd werd besteed aan de laatste, 4 nachten durende, legale sessie. Dit was pas de 2e sessie voor mij op deze voerstek. Daarna wordt het of verstoppen of overdag vissen. Op 28 augustus begin ik halverwege de middag. Het blijft stil tot 02:00 uur in de nacht. Na een korte dril ligt er een schub van net 20 pond op de mat. Snel de vis terug in het water en de slaapzak weer in. Om 04:15 mag ik er weer uit, echter deze vis lost de haak. Nadat ik de rig heb vervangen probeer ik nog wat slapen. Om 07:30 uur is het echter weer raak. Deze vis vang ik wel. Hij is wat kleiner dan de 1e maar dat maakt niet uit. Kort hierna weer een aanbeet. Deze gaat echter ook verloren. Toch ben ik niet ontevreden over het verloop. Alleen het lossen moet gestopt worden. De combi-rig wordt vervangen voor een rig van soepel materiaal. In de avond vang ik nog twee vissen, waaronder een mooie 26-er. Tijdens de nacht blijft het stil. Dit vind ik wel vreemd maar goed het is niet anders. De volgende morgen is Wout vroeg op de stek. Hij heeft de nacht gehad en komt even een bakkie doen. Tijdens de koffie bespreken we de sessie tot nu toe. Ook komt de grote vis ter sprake. "Het zou toch waanzinnig zijn als je die grote schub nu zou vangen" zegt Wout.
Ik geloof er niet zo in. Ik bedoel ruim 700 hectare, maar goed als je in ligt heb je kans. Het gesprek gaat al snel weer over andere, meer realistische, zaken. Om 9 uur haakt Wout af en gaat naar huis om te gaan slapen. Ik neem nog maar een bak koffie en sta meimerend over het water te kijken.

Een prettig weerzien

De wind is ondertussen fors in kracht toegenomen. Hij waait uit het Noordwesten en staat schuin op de kant te klotsen. Het is 10 voor half 11 als ik een gierende fluiter krijg. Ik pak de hengel op en geef slechts lichte druk. Vervolgens trek ik mijn waadpak aan en loop, met de hengel onder licht druk, naar de rand van het talud. Eenmaal op de rand, gaat de druk er vol op. Ik voel gelijk al dat dit een beter formaat vis is. Echter door de druk, bijna recht, van boven, zit de vis vrij snel aan de oppervlakte. Even wat zijdruk en hopla de vis zwemt zo het ondiepe talud op. Als een hondje aan de lijn, begeleid ik de vis terug naar waar mijn net staat. Voor de kant geeft de vis alles, als hij in de gaten krijgt wat er aan de hand is. Ik moet nog alle zeilen bij zetten om het tot een goed einde te brengen. Het ondiepe water is hier echter duidelijk in mijn voordeel. De vis geeft zich dan ook vrij snel gewonnen en kan simpel genet worden. Tijdens de dril in het heldere water had ik al wel gezien dat het hier om een grote schub ging. Pas toen ik het net uit het water wilde tillen, drong het tot me door dat dit een echt hele grote vis was. Eenmaal op de mat, kan ik de vis pas eens goed bekijken. Het zal toch niet waar zijn zeker……. Gauw de staart bekeken. En ja hoor, de vergroeide beschadiging van mijn eerste vangst van deze vis, was duidelijk zichtbaar en voelbaar aanwezig. Helemaal hyper, wordt de weger op nul gesteld en de vis, in de weegzak, aan de unster gehangen. 22.3, 22.4, 22.5, 22.6, 22.7 kilo……. ik word gek. Langzaam zakt de naald terug om net voorbij de 22.4 kilo tot stilstand te komen. Van alles schiet er door me heen. Ik ben door het dolle. Eerst de vis goed verzorgen en veilig in een bewaarzak weg hangen.

Zeer prettig weerzien..

Ik probeer Wout te bellen, maar die slaapt natuurlijk. Hij hoort de telefoon beneden niet. Ik baal daarvan. Als ik het met iemand wil delen, dan is hij het wel. Vervolgens maar wat sms-jes verzonden naar diverse vrienden. 1 van hen belt, hij kan zelf niet komen maar zegt dat Elmer en Joyce vakantie hebben en dat zij thuis zijn. Ik bel Elmer op. Ik heb geluk, ze stonden net op het punt om naar de Ardenne te vertrekken maar komen hier graag nog even voor langs. Elmer maakt de foto's en Joyce hanteert de videocamera. Na enkele tientallen foto's en een behoorlijk stuk video, gaat de vis weer terug in zijn element. Met krachtige slagen zwemt hij over de ondiepe plaat in de richting van het midden.

En terug in haar element

Een paar uur later kan ik het nog steeds niet geloven. Juist van alle grote vissen, dat ik juist uitgerekend deze terug moest vangen, en dat terwijl we het er 2 uurtjes ervoor nog over hebben gehad. Magic!! Wat ook wel grappig is, dat ik deze vis 12 jaar geleden en 12 pond lichter, ook als mijn pb ving. En nu weer. Toen was het mijn 1e dertiger, nu mijn 1e veertiger. Het "minder" grappige is dat hij, zo hoorde ik later, normaal gesproken tussen de 46 en de 48 pond gevangen wordt. Ach ja het kan verkeren!! Zou het lot dan toch bestaan?

Arno Spruit