Artikelen

Een kwestie van een lange adem, deel I

Een voercampagne; zin of onzin??? Dit is een vraag die velen van ons zichzelf ongetwijfeld wel eens hebben zich afgevraagd. Ik ben van mening dat een goed opgezette voercampagne zeker zijn nut zal bewijzen en je meer vissen oplevert dan zonder.

Natuurlijk zal je aan een aantal voorwaarden moeten voldoen om tot een optimaal resultaat te komen. Zo zijn soort water(het ene water leent zich er nu eenmaal beter voor dan het andere) en jaargetijde( in de winter of grillig voorjaar zal het een stuk lastiger zijn) van eminent belang bij je keuze. Ook zijn je persoonlijke wensen van doorslag gevend belang. Wil je veel vangen of weinig maar meer kans op grote vis. Hier zal je ook je waterkeuze op moeten afstemmen.

Voercampagnes, zin of onzin?

Het aas is niet zo van belang denk ik. Alles wat een langere omloop tijd heeft volstaat eigenlijk. Ik denk hierbij aan boilies en tijgernoten. Bij dit aas is de kans groot dat de vis dit toch wel tegenkomt in en tijdsbestek van 48 uur.

Oh ja nog een voorwaarde, die misschien nog wel het aller belangrijkste is, om een campagne te laten slagen zijn de overige vissers op het door jou gekozen water. Het mag duidelijk zijn dat als je "vissers" van het verkeerde slag treft je gewoon voor de kat zijn viool aan het voeren bent geweest en andere gaan oogsten op jou gekozen stuk water. Als het mogelijk is dan betrek je het beste de serieuze vissers erbij en kan je met zijn allen tot een groots resultaat komen. Dit laatste zal toch vaak lastig zijn in de praktijk.

Mijn voercampagne is van het type verspreid en langdurig voeren. Ik ben begin september begonnen en ben van plan dit vol te houden tot in de wintermaanden.

Plan de campagne

Al enige tijd liep ik met het idee om weer eens een voercampagne op te gaan zetten op een lokaal water. In 2000 had ik op dat water met een voercampagne een aantal zeer leuke sessies beleefd. Waarom zou ik dat nu niet weer eens proberen? Via via had ik vernomen dat een andere karpervisser ook met soortgelijke plannen rondliep voor een voercampagne. Om elkaar niet in het vaarwater te zitten legde ik contact met hem en bespraken wij de mogelijkheden om samen te werken en toch ieder voor zichzelf bezig te kunnen zijn.. Het voer werd op grote delen op elkaar afgestemd en er kon half augustus begonnen worden met voeren op de gekozen stekken.

Niet dus, tenminste niet wat mij betreft. In de tussentijd was ik samen met mijn maat ook op zoek gegaan naar een stek op groot water. Hierbij waren wij op een prachtige stek gestuit op het Haringvliet. Een stek die we in principe voor ons eigen alleen zouden kunnen hebben.
Je moest er namelijk nogal wat voor over hebben om er te komen. Gelegen op het eiland Tiengemeten, is het noodzakelijk om een goede boot te gebruiken om op dat eiland te komen.
Enthousiast geworden door de gevonden, potentieel goed ogende, stek besloot ik de voercampagne af te blazen. Leon baalde hier wel van maar begreep mijn drijfveer en wenste mij succes op het ruime sop. Leon ging wel beginnen met voeren en zou samen met een maat zijn stek gewoon bevissen.

Lastposten!

Mijn eerste sessie op het eiland Tiengemeten verliep helaas zonder vis maar was wel heerlijk.
Het enige nadeel op dat eiland zijn de grote kudde paarden, paardenvliegen en muggen. Schichtig als de paarden waren, kon ik ze gemakkelijk met vier steunen en een flink stuk touw bij mijn tent en rodpot weghouden. De paardenvliegen en muggen lieten zich niet zo gemakkelijk tegenhouden wat resulteerden in vele bulten op lijf en leden.

Leon had ondertussen zijn eerste, en laatste, sessie gehouden op het water. Door de locals werd er vrolijk gestekkenpeest. Nadat Leon hier een opmerking over had gemaakt verkasten men wel weer naar de eigen stek waar men volgens eigen zeggen al een jaar aan het voeren was. Nou begrijp ik het misschien niet zo goed maar waarom ga je op een andere stek zitten, waarvan je weet dat een ander er bezig is, en dat terwijl jezelf ook al een stek hebt die je al een jaar???!!! aan het onderhouden bent. 's Avonds kwamen de heren terug maar dan wel met versteking. Ik belde Leon vanaf mijn werk om te horen hoe het ging, hij vertelde dat er 8 dopeheads om hen heen stonden en dat de sfeer grimmig was. Leuk hoor dat vissen tegenwoordig. O ja of hij ook nog wat gevangen had. Nou dat had hij gelukkig wel, een schitterende schub van ruim 27 pond. Het was de eerste, en de laatste, vis van zijn voerstek. Een mooie vis dat wel maar één met een nare, bittere bijsmaak.

Bij de tweede, 3 daagse, sessie op het eiland Tiengemeten werd het al weer wat lastiger.
Om te beginnen stond er erg veel wind wat het varen lastig maakte. Door al het opspattende water waren al mijn spullen nat geworden. Eenmaal op het eiland bleek dat de paarden de plek waar ik gezeten had compleet onder hadden gescheten. Ik moet dus, voordat ik kon gaan beginnen, drollen gaan ruimen. Gelukkig had ik voor dit doel een schopje bij me. Nadat ik de tent had opgezet kwamen de knollen rap op mij af gelopen. Nou ben ik niet bang uitgevallen als het koeien of paarden betreft maar ik heb toch maar even snel een afzetting gemaakt.
Wel zo, schichtig als ze de eerste keer waren zo brutaal waren ze nu. Jezus wat waren die krengen irritant. Ze zagen in de tent, die net buiten de afzetting stond wel een lekker hapje. Wegjagen had geen zin want ze kwamen gelijk weer terug en kennelijk vonden ze het wel een leuk spelletje. Ik vond er niet zoveel aan en besloot dat ik hier geen zin in had. Na veel vijven en zessen de hele zooi, zeiknat, weer in de boot gegooid, teruggevaren en naar huis. Thuis de boot in de tuin en hop naar het Spui. Het Spui was me goed gezind en gaf twee kleine visjes prijs. De laatste ochtend haakte ik een vis die ik alleen als een onderzeeër kan omschrijven.
Geen controle over te krijgen, stoomde de vis af op een vervaarlijk in het water staande steiger. Met een uiterste krachtinspanning kon ik de vis net voor de palen keren. Gevolg was dat hij, in plaats van naar rechts af te buigen en het wijd op te zwemmen, hij linksaf boog en vol de basaltstenen kant in dook. Voordat ik het wist zat alles muurvast. Deze vis ging ik absoluut niet vangen. Rukken en trekken en het benaderen vanuit een andere hoek hielpen niet zodat mij maar één ding restte en dat was het kapot trekken van de lijn. Gelukkig begaf mijn onderlijn het en had ik de voorslag terug en was de vis vrij. Shit happens zullen we maar zeggen.

Nadat ik vanaf het Haringvliet terug reed richting huis had ik min of meer al besloten om alsnog met een voercampagne van start te gaan. Gelukkig lag er genoeg aas in de vriezer dus dat was geen probleem.

De start van de voercampagne

Voerplek resultaat!

Tijdens de sessie op het Spui kwam Wout op bezoek zodat ik tijd had om de eerste voerbeurt te maken. De hele week, van maandag tot en met vrijdag, gaat er drie kilo boilies zeer verspreid in op een tactisch punt. Na vrijdag wordt er om de dag dezelfde hoeveelheid gevoerd worden.

De sector die ik bevoer is de plaats waarvan ik vermoed dat de vis zich in de winter ophoudt.
Nu, aan het einde van de zomer, maakt het niet zoveel uit waar je voert. De vis komt werkelijk overal. Wat ik wil bereiken is dat ik dadelijk in de winter door kan blijven vangen.
Op deze stek heb ik in koude condities diverse keren vis zien springen. Als het water kouder wordt, dan pas ik daar de hoeveelheden voer en de voerfrequentie op aan in de hoop dat de vis het aas blijft nemen in de koude periode.

Als aas maak ik gebruik van een homemade boilie. Deze boilie bevat een groot deel(25%) vismeel en een groot deel(25%) vogelvoer, waaronder het bekende robinred. Flavour gebruik ik niet, de boilies ruiken al zeer goed genoeg van zich zelf. Ik voeg er wel een 30 ml olie en 100 ml vloeibare melasse per kilo mix toe. Dit alles leidt tot een prettig draaiende en goed uithardende boilie die haast wel garant moet staan voor succes.

Het bestand, op dit water, is goed tot zeer goed te noemen. Enige jaren geleden is er twee keer een massale sterfte van karper op dit water geweest. Dit heeft het bestand geen windeieren gelegd, het gemiddelde gewicht is fors toegenomen. In 2000 lag het gemiddelde gewicht van de door mij gevangen vissen op 19 pond. Een grote hoeveelheid 20+ vissen zwemt er rond evenals een onbekend aantal 30+ vis. Het doel is eigenlijk een hele grote spiegel die ik een jaar of 5 geleden heb zien springen. Vanuit 2 onafhankelijke bronnen heb ik berichten vernomen over een 38 pond wegende spiegelkarper. De vis die ik toen zag springen, schatte ik toen al op ruim 35 pond. Een duidelijke uitdaging dus, tenminste als niet een of andere onverlaat dit beest het gevangen en overgezet naar een ander water. Beelden, van springende vis, uit het verleden bieden ook hier geen garantie voor de toekomst.

D-day - 1e sessie

Na 7 voerbeurten is het zover. De eerste sessie is een korte ochtend sessie. Ik sta vroeg op en ben rond 06:30 uur aan het water. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Tijdens de vorige voercampagne, in september en oktober, kwamen 85% van de vissen 's nachts terwijl slechts een enkeling in de vroege ochtend werd gevangen. Enfin, we zijn ruim 2 jaar verder en dat was op een andere stek dus wie weet. Leon had immers zijn vis(eind augustus) ook in de middag dus waarom zou het niet kunnen lukken.

De twee hengels staan opgesteld in het water tussen het dikke riet. Op deze stek ben ik nauwelijks zichtbaar voor de buitenwereld. Met twee plonzen belanden de beaasde haken op het wijd. Dat is ook een voordeel van dat verspreide voeren, je zit niet vast aan een vierkante meter. De éne hengel is beaasd met een pop-up terwijl de andere boilie gewoon op de bodem wordt aangeboden. Echt veel actie verwacht ik niet maar het is heerlijk om aan de waterkant te zijn. Het is heerlijk nazomer weer met een matig zuidoost briesje.
De vis laat het echter, deze korte sessie van 4 uurtjes, nog even afweten. De komende week zal meer duidelijkheid verschaffen, dan worden er meerdere nachten gevist.

Einde deel I

deel 2