Artikelen

Een kwestie van een lange adem, deel 2

deel 1

Zondagnacht, een nacht vol actie - 2e sessie

Het werkt! 23 ponds spiegel!

Het is nu ondertussen zondagavond 15 september en de eerste echte serieuze nachtsessie staat te beginnen. In totaal is er nu een 27 kilo boilies gevoerd dus de vis moet deze nu toch wel ontdekt hebben. Met passen en meten heb ik mijn pluutje en stretcher op zijn krappe plaats weten te krijgen. De hengels liggen weer in en ik ben er helemaal klaar voor.
De verwachting is hoog gespannen. Bij de vorige campagne, in 2000, duurde het lang voordat de eerste vis zich meldde. De twijfel was toen al een beetje toegeslagen toen, omstreeks middernacht de eerste vis zich aan het aas vergreep. Ik ben benieuwd hoe het nu zal gaan.

Ook nu duurt het weer lang voordat er wat gebeurt, heel lang zelfs. Pas even na 2 uur krijg ik een aanbeet. Snel de slaapzak uit, lieslaarzen aan en hup het water in. Nu is het wel handig dat je de laarzen goed aantrekt. Beide laarzen lopen tot aan de rand vol, heb ik dat??????.
Na een korte dril, land ik een kleine schub en een half uurtje later een nog kleinere schub. Twee vissen kort na elkaar geeft wel vertrouwen. Het duurt niet lang voordat er een derde aanbeet volgt. Deze vis is wat groter maar ook geen gigant. Het maakte me eigenlijk niets uit. Het belangrijkste is dat ik niet de afgelopen weken voor niets heb gevoerd.
Tevreden na deze 3e vis val ik in slaap om vervolgens net na zevenen geweekt te worden door een rare aanbeet. Brrrrrr wat voelt dat koud aan die natte laarzen. Nadat ik aangetikt heb zie ik dat de vis al een heel eind, naar links, het wijd is opgezwommen. Na enkele seconde voel ik de vis lossen. Jammer maar helaas.

Tevreden, nadat ik eerst de stek opgetopt heb met 3 kilo boilies, pak ik deze ochtend in en kijk ik met vertrouwen uit naar de sessies van komende woensdag en donderdag nacht.

Woensdagnacht, een tegenvaller - 3e sessie.

Tussen de rieten..

Gesterkt met het resultaat van afgelopen zondagnacht ga ik er helemaal voor.
Twee nachtsessies staan voor de boeg. Overdag ga ik gewoon naar huis en doe ik thuis de dingen die moeten gebeuren. Één van die zaken is het draaien van boilies. Om deze campagne vol te houden is het zaak regelmatig de voorraad, waarvan de bodem nu duidelijk zichtbaar is, aan te vullen.

De hengels liggen weer in en ik zit lekker op mijn stretcher te genieten van het weer.
De eerste uren verwacht ik eigenlijk nog niets. Lekker liggend op mijn stretcher luister ik naar het Champions League voetbal. Nadat de wedstrijd met een bevredigend resultaat is afgelopen besluit ik om te gaan slapen. Je weet immers nooit hoelang je de slaap gegund wordt. Wel om een verhaal heel kort te maken, de slaap werd me lang gegund. De gehele nacht en vroege ochtend bleef alles doodstil. Geen actie. Om halftien word ik dan alsnog gewekt door fluiter. Mis, het bleek mijn vriendin te zijn die me belde op de mobiele telefoon. Leuk hoor die zelf gecomponeerde beltonen op je telefoon behalve als je zit te vissen. Balend en mopperend ruim ik mijn spullen op. Ik snap er niets van. Van de week, drie dagen geleden, 4 aanbeten en nu niets terwijl de omstandigheden hetzelfde waren. Het enige verschil was dat het voeren en vissen samen vielen. Al vroeg in de voercampagne wordt mijn doorzettingsvermogen op de proef gesteld. In eerste instantie besluit ik er de brui aan te geven maar na een paar bakken koffie en het relatieveren van deze misser, besluit ik om de volgende geplande nachtsessie toch doorgang te laten vinden. Mogelijk heeft de vis nu nog een dag nodig om op het voer te komen en er op te gaan. Vannacht wordt er niet bijgevoerd en slechts met de haakboilie gevist.

Donderdagnacht, weer een tegenvaller? - 4e sessie

Wat moet ik hierbij zeggen...?

Met toch behoorlijk wat twijfel worden de hengels weer ingegooid daar waar ik ze vanmorgen visloos binnen had gedraaid. Ik vraag mij of ik er goed aan heb gedaan om toch maar weer te gaan. Binnen 5 minuten na de inworp is het raak. Helaas valt de vis vrij snel van de haak echter de twijfel is gelijk een stuk verdwenen. Alhoewel één zwaluw maakt nog geen zomer. Even later is het weer raak, deze keer blijft de vis aan de haak zitten en kan ik mijn eerste visje van deze sessie landen. Het wordt nog leuker als een halfuurtje later de eerste twintiger zich meldt, vrij snel gevolgd door nummer 3 van de sessie. Wat is vissen toch vreemd zo zie je niets en dan, omdat je een bepaalde theorie in je hoofd haalt, blijk je het(waarschijnlijk) bij het goede eind te hebben, en vang je vis. Even na middernacht mis ik een run. Ondanks dat ik er snel bij was zette de haak zich niet voldoende en viel ook deze vis van de haak. Gerustgesteld en overtuigd dat de campagne gaat slagen val ik in een heerlijke slaap. Om even voor vijven meldt zich nummer 4, een ieniemini schubje weet mijn haakaas te vinden en is dan vlot het haasje. Ondanks zijn geringe grootte, 8 pond, toch een heel mooi beestje. Het bleek tevens de laatste van deze sessie te zijn.

Na deze sessie wordt het tijd om wat, voorzichtige, conclusies te trekken. Ik besluit om, wanneer een voerbeurt tezamen valt met een geplande sessie, het voerpatroon aan te passen en niet gelijk die 3 kilo erin te zwiepen. Aan het begin van zo'n sessie gaat er een gedeelte van de 3 kilo in en de rest volgt of na een aanbeet of na het einde van de sessie. Hiermee voorkom ik dat de vis teveel boilies heeft om op te azen. Bij deze 4e sessie heb ik niets bijgevoerd na de aanbeten. Dit gaat in het vervolg ook anders en na elke aanbeet zal er een beetje bijgevoerd gaan worden.

Maandagnacht, de eerste herfstsessie - 5e sessie

Hierne kreeg de stek een poos rust..

NHet is nu echt herfst geworden. De wind waait stevig door uit het, niet zo populaire, noordoosten. De buitentemperatuur heeft een paar flinke stappen terug moeten doen en m'n stek wordt steeds doorzichtiger nu de wilgenstruiken hun blad niet langer kunnen vast houden. Ook heeft de watertemperatuur van de week stevig moeten inleveren. Van de heerlijke 19 graden van een week geleden is er nog 16,5 over. Ik vind het heerlijk dit weer.
Het geeft het startschot voor de vis om op zoek te gaan naar dat extra voedsel om de aankomende winter goed door te komen. De tijd om kansen te verzilveren. Afgelopen zondagavond heb ik me zowat een RSI-elleboog staan werpen, tegen de wind in, om mijn boilies op de goede plaats te krijgen. Het was de laatste keer dat er 3 kilo inging. De hoeveelheden en de frequentie gaan veranderen om de vis nog meer te laten zoeken. Ik ga terug naar 2 kilo om de twee dagen. Gesloopt door een aantal vroege diensten kruip ik extreem vroeg in m'n slaapzak. Om even voor middernacht volgt er een knalharde fluiter op mijn hengel die het dichts bij het eiland ligt. De dril die volgt is een stevige waarbij de vis goed partij biedt. Na een tiental minuten is het pleit echter toch beslecht en kan ik het net om een redelijke ogende schubkarper tillen. Eenmaal bij de onthakingsmat zie ik tot mijn, niet geringe, verbazing dat het geen schub is maar een prachtige, nauwelijks beschubte, lange spiegelkarper. De naald van de weger stopt op 11,5 kilo en de vis meet 85 cm.
De temperatuur buiten doet me besluiten om snel de slaapzak weer in te kruipen. Niet voor lang echter want een halfuurtje later meld zich een klein schubje van 12 pond. Even voor 4 uur verspeel ik een, goed aanvoelende, vis omdat mijn onderlijn afsnijdt op een mosselbankje.
Vroeg naar bed betekent, bij mij ook, vroeg wakker. Om 8 uur ben ik present en kijk ik tevreden terug op deze sessie.

De stek krijgt na deze sessie een behoorlijke tijd rust. Door een trip naar mijn Frans thuiswater, Lac du Salagou, kan ik niet eerder meer vissen dan de derde week van oktober.
Tijdens mijn afwezigheid heb ik mijn maat bereid gevonden om te blijven voeren zodat ik in oktober de draad weer kan oppakken. Ik denk dat de rust de stek goed zal doen zeker nu de vis meer gaat eten met de dalende watertemperatuur en zich dus ongestoord tegoed kan doen aan mijn voerboilies.

Einde deel II