Artikelen

Een najaarssessie op Lac du Salagou

Het is zondagmiddag 21 november 2004 als wij, Wout en ik, om een uurtje of 3 bij mij de straat uitrijden. Bestemming; Lac Du Salagou. Na twee keer via wat omwegen uiteindelijk toch weer op Salagou terecht te zijn gekomen, hadden we nu maar eens besloten om dit keer rechtstreeks en niet via Tsjechië of een andere rare route te rijden.

Zicht op de arm richting de dam.

Op naar Zuid-Frankrijk

Volgens de digitale weerman zou het te verwachte weer in Zuid-Frankrijk erg goed zijn, een zonnetje en een graad of 15. Dat zag er allemaal wel erg aantrekkelijk uit zo vanachter die pc in het koude Nederland.

Al maanden keek ik uit naar deze sessie. Door drukte op het werk had ik echter al vanaf half oktober niet meer kunnen vissen. Dagen van 16 uur of meer waren geen uitzondering. Na al het overwerk, was ik echt toe aan deze vakantie.

Na de hele nacht gereden te hebben kwamen we in de vroege ochtend aan bij het meer. Wij reden, zoals we altijd doen, eerst naar de grote parkeerplaats bij het meer om te zien of er veel auto's staan. Bij aankomst bleek de parkeerplaats helemaal leeg te zijn. We wierpen elkaar een hoopvolle blik toe, dat zag er goed uit. Onze ervaring was dat het in het najaar eigenlijk altijd heel rustig was op dit water.

Heerlijk om er terug weer te zijn..

Eerst de coleman maar eens opgestart en een goede bak koffie gezet. Heerlijk zo'n bakkie in de frisse ochtend. Alles is nog pikkedonker. Er is geen wolkje aan de lucht en ontelbare sterren stralen helder hun licht richting aarde. De aankomst op Salagou geeft mij altijd een gevoel van thuiskomen.

Na de koffie werd de tijd om aan de slag te gaan. Omdat we bij de dam wilden beginnen, reden we eerst hier naartoe. Ondertussen begon het langzaam steeds lichter te worden en was er voldoende licht om de oevers te kunnen zien. Eenmaal bij de dam, zagen we dat er niemand in deze arm zat. Met de verrekijker werden de diverse plaatsen bekeken. Ons doel was om zo dicht mogelijk bij de dam te gaan zitten. Nadat we een plek hadden gevonden, werden de spullen een heel stuk terug uitgeladen en de boten opgeblazen. Zoals gewoonlijk werkte de Quicksilver weer eens niet mee. Niet erg prettig als je behoorlijk moe bent. Die Quicksilver is een prima boot hoor maar de bodemplaten vastzetten met die zijstukken is en blijft een ramp. Na wat gevloek en getier lukte het dan uiteindelijk toch om die zijstukken goed om die bodemplaten te krijgen. Gelukkig ging het bij de nieuwe Zodiac een stuk makkelijker, wat een verschil.

Nadat, bijna, alles was ingeladen voer ik in de richting van de dam. Er stond werkelijk geen zuchtje wind en het zonnetje kwam net over de berghelling heen.
Ik geniet intens van dit moment. De kleuren van de oever zijn heel divers van fris groen tot diepe gele en rode tinten.

Ook kwam ik hier de eerste andere vissers tegen. Twee, vermoedelijk Fransen (zo te zien aan het doolhof van 8!! markers op 20 vierkantenmeter), zaten tegen een steile bergwand aangeplakt. Deze stek heb ik in 2002 ook al eens, kort, bevist en was nu een aardig alternatief voor ons geweest, helaas.

36.4 pond, de 1ste vis van de sessie!!

Na een behoorlijk stuk varen, zag ik dat de stek die we in gedachten hadden niet zo goed bevisbaar was als dat het er via de verrekijker uitzag. Het bleek toch niet mogelijk te zijn om hier je spullen neer te zetten. Vorig jaar zaten hier nog twee Fransen te vissen. Maar het waterniveau is nu zeker 1,5 meter hoger dan vorig jaar dus dat feest ging nu mooi niet door.

Wout stond aan de overzijde bij de dam. Het was verder varen dan ik in eerste instantie dacht maar goed toch daar maar even heen voor overleg. Handig, die mobiele telefoons…..even niet aan gedacht. Na het probleem te hebben uitgelegd, besloten we om een stuk terug te gaan maar om wel in deze arm bij de dam te blijven.
Zo gezegd zo gedaan. Nadat ik weer bij deze oever voer, werd ik er door een Franse roofvisser op gewezen dat er een buis of een kabel door het water, net onder de oppervlakte, lag. Precies bij een stuk oever dat er erg hoopvol uitzag. "Pêche a la carp là bas, c'est ne pas possible," roept de visser mij toe en hij wees mij de, net onder het wateroppervlak drijvende, buis aan. Balen maar wel sympathiek van de man om mij hiervoor te waarschuwen. Dan maar een stuk verder en uiteindelijk belande ik op een fraai stuk oever. Hier moest het dan maar gebeuren. Dat het bodemverloop hier waarschijnlijk wel goed was, verwachtte ik wel. Van de oever kun je een hoop aflezen hoe het er mogelijk onderwater uit zal zien.

Kompleet gaar en afgeserveerd begon ik de boten leeg te halen. Pffff wat is dat toch elke keer weer een aanslag op je lijf zo'n nacht doorhalen.

In de verte hoorde ik een hoop gerommel. Ik dacht eerst nog aan onweer maar dat leek mij erg onwaarschijnlijk met dit prachtige weer. Het gerommel hield echter wel aan en werd steeds luider. Het zal toch niet waar zijn zeker………..en jawel hoor, daar verscheen Wout met auto en aanhanger. Vol ongeloof keek ik hem aan. Ik wist namelijk dat het pad waarover hij gekomen was erg steil en slecht was en eigenlijk alleen met een 4x4 fatsoenlijk te berijden was. "Tja", zei Wout nuchter "ik had je nog een sms-je gestuurd met de vraag of ik beneden kon komen met de auto, maar ik kreeg maar geen antwoord dus ik ben maar gewoon gegaan. Het eerste stuk zag er best goed uit maar daarna werd het wat minder. Ik kon alleen toen niet meer terug. We zien morgen wel weer hoe we boven komen". Later die middag kreeg ik inderdaad het sms-je waar Wout het over had. Ik heb hem alsnog maar een sms-je terug gestuurd met de tekst: "Ik heb gezien dat het kan". We hebben er smakelijk om gelachen.

Het scheelde overigens wel weer een heel stuk sjouwen met het voer dat nog in de aanhanger stond. Dat weer naar boven dat zou een probleem van de volgende dag worden.

Eindelijk vissen

Een heuse krachtpatser van 38,2 pond.

Nadat de spullen waren opgezet, werden de hengels klaar gemaakt en de stekken uitgepeild. De onderlinge stekken lagen zeer ver bij elkaar vandaan. De stekken bevonden zich tussen de 10 en 20 meter waterdiepte en tot een 300 meter uit de kant. Op Salagou is het niet verstandig om veel lijnen bij elkaar door het water te laten lopen. De vis is hier nogal lijnschuw geworden in de loop der tijd en aast gewoon niet als er teveel lijnen in het water lopen.

Het water is, met zijn net geen 11 graden, kouder dan we eigenlijk verwacht c.q. gehoopt hadden. We voerden daarom zeer spaarzaam.
Een rig met een "dynamitestick"en een bakje met wat pellets, tijgernoten, een handje boilies en wat gecrushte boilies, is alles wat we voerden.

Nadat alles klaar was, was het hoog tijd om in de slaapzak te kruipen. Ik liep gewoon te trillen van vermoeidheid. Nog voor 6 uur 's avonds lag ik in coma. Ik was dan ook blij dat er niets gebeurde die 1e nacht.

De volgende ochtend was het leed van de reis alweer vergeten. Ook deze dag was heerlijk zonnig. Wie had dat gedacht om op 23 november 2004 in je korte broek aan de waterkant te zitten? Één van de eerste dingen die we deden was de auto en aanhanger weg brengen naar een betere plaats. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Maar na een paar keer de aanhanger afkoppelen, flink buffelen en Parijs-Dakar-achtig goede stuurmanskunsten van Wout, lukte het uiteindelijk dan toch, om zonder noemenswaardige problemen, boven te komen.

Terug in zijn element.

Wout zou gelijk doorrijden en de aanvullende zegels voor de vergunningen regelen. Helaas monsieur, het seizoen is bijna fini dus we hebben rien de vergunningen of zegels meer. Dan maar zonder. Bij een eventuele controle zouden we ons er(hopelijk) wel uit praten.

In de loop van de dag kwamen er nog 2 andere Nederlanders uit de regio Den Haag op bezoek. Eigenlijk hadden zij naar Cassien gewild maar dat was dicht i.v.m. met een enduro. Volgens deze jongens zaten er totaal een man of 25 op het meer te vissen en werd er slecht gevangen. Wij hadden ook al meer tenten geteld dan normaal in het najaar maar 25 vonden wij toch eigenlijk wel veel. Gelukkig zaten de dichts bij zijnde visser op zeker 600 meter bij ons vandaan. De vangsten van de 3 Nederlanders(1 was op hun stek achtergebleven) waren tot dan toe ook tegenvallend. Ik dacht, dat 1 van hun, tot dan toe, "slechts" 1 aanbeet had gehad maar deze helaas had verspeeld.(later bleek dat zij toch ook nog wel wat aardige vissen(5)hadden weten te vangen voordat zij naar huis gingen, super).

Zij vertelden ons ook van een Engelsman die een flink stuk verderop zat. Deze Engelsman had, in het begin, goed gevangen totdat de watertemperatuur, vorige week, in elkaar was gezakt. Volgens die Engelsman was het water in een week tijd, onder invloed van een zeer koude wind uit het Centraal Massief, gedaald van 17 naar net geen 11 graden. Hmmmmm dat klonk niet echt hoopvol. Maar goed vorig jaar oktober vingen we op Salagou vis op krap een 1 meter (on)diep water, met een watertemperatuur lager dan 10 graden. Dus kansloos waren we zeker niet.

Ondanks de lage watertemperatuur, zagen we toch zo af een toe een karper(tje) springen. Dat gaf op zich toch wel weer moed. Springende vis is in ieder geval ook actieve vis. Of ze dan ook azen is een heel ander verhaal.

18.4 pond, een salagou torpedo.

Dat de vis niet massaal aasde werd ons snel duidelijk want er gebeurde voorlopig helemaal niets. Op de avond van de 4e dag begonnen we de opties om te gaan verkassen te bespreken. We besloten dat, als de nacht zonder actie zou verlopen, het tijd was om te verkassen.

De volgende ochtend schrok ik wakker van 1 enkele piep uit een van mijn Fox-en. Veel tijd om er over na te denken kreeg ik niet want wat volgde was een gierende fluiter. Snel greep ik de hengel van mijn rodpod en ik zag dat Wout ook al zijn tent uit was om mij te helpen. Met zijn tweeën de boot in en naar de vis toe. Eenmaal boven de vis brandde de strijd pas echt goed los. Meerdere keren wist de vis de hengel tot over het startoog onder water te trekken. Deze manier van drillen is echt sensationeel. Na verloop van tijd zag ik een grote gele vlek langzaam naar de oppervlakte van het water komen. Tot mijn grote verbazing en plezier, zag ik dat het een flinke spiegel was. Gelukkig waaide het niet al te hard en was de boot goed op zijn plek te houden. Na nog wat flinke schermutselingen aan de oppervlakte, kon Wout het net onder een schitterende grote spiegel schuiven. Op de kant bleek de vis 36.4 pond te wegen.
Te gek, de eerste vis van de sessie en gelijk een bak van een spiegel.
Deze trip was voor mij al geslaagd ongeacht wat er nog wel of niet zou komen. Na een kort verblijf in de bewaarzak werd de vis gefotografeerd en teruggezet. Verkassen was voorlopig even van de baan. De rest van de dag bleef het echter gewoon stil.

De volgende morgen leek een kopie van de ochtend ervoor. Alleen ik was nu al wakker toen een van de Fox-en twee korte piepen liet horen. Daarna was het even stil. Omdat ik wel verwachte dat de aanbeet gewoon door zou gaan, trok ik mijn lieslaarzen maar alvast aan.
En ja hoor, na een korte pauze, sprong de lijn uit de klip en scheurde de lijn gierend van de spoel af. Ook Wout had de aanbeet gehoord en was er snel bij. Het was Wout zijn beurt en gretig nam hij de hengel van mij over. Hij hield de lijn onder lichte druk en ik stuurde de boot snel naar de stek, waar de echte dril kon beginnen. Nou was die vis van gisterochtend al enorm sterk, maar in vergelijking met deze vis leek het wel een brasem. Deze vis ging me daar tekeer zeg. Meerdere keren nam hij de boot een stuk op sleeptouw. Het is een geweldig gezicht om je maat zo'n sterke vis te zien drillen. Eindelijk, na ruim 20 minuten, verscheen de vis voor het eerst aan de oppervlakte. "Hij is kleiner dan die van jou hoor Arno"hoorde ik Wout zeggen. Nou zat ik er wat beter voor en had die vis in zijn volle glorie zien draaien, in het licht van mijn hoofdlamp, voordat hij weer naar de diepte vertrok. Ik besloot om Wout gerust te stellen: "Laat ik het zo zeggen Wout; deze vis wil jij echt niet verspelen". Of Wout er echt rustiger van werd weet ik niet maar de por in mijn lende zei mij van niet. De vis, een massieve lange schub, belandde uiteindelijk keurig in het net en aan de unster.
Het oordeel; een Franse beschubde schoonheid van 38.2 pond.

De stek aan de rivierbedding.

Beide vissen kwamen vanaf een diepte van 10 meter. Om hierop in te spelen, plaatse ik mijn 20 meter hengel ook op een diepte van rond de 10 meter. Misschien was dit wel de diepte waarop de vissen nu aasden. De andere hengel bleef op 15 meter diepte liggen. 2 vissen maken nog geen zomer niet waar.

De volgende dag kwam er zowaar een aanbeet midden op de dag. Het was mijn beurt, en na een korte maar toch ook wel stevige dril kon Wout het net onder een schubkarper steken.
Dit was nou zo'n echte onvervalste Salagou torpedo. Met z'n 84 cm haalde hij net de 19 pond niet. Hij was er niet minder welkom of mooi door. Deze vis kwam van een diepte van 15 meter.

De daarop twee volgende dagen bleef het ernstig stil en begon bij ons toch het gevoel te komen dat verkassen misschien wel eens verstandig zou kunnen zijn. Tijdens het boodschappen doen ging ik zo links en rechts eens kijken. De Hagenezen waren inmiddels naar huis en de stek waar zij zaten was vrij. Normaal gesproken was deze stek wel een van onze favorieten maar nu zagen we er geen heil in. Op rest van het meer waren de meeste vissers verdwenen. Keus aan stekken was er in overvloed. De eerder genoemde Engelsman en nog twee andere Nederlanders zaten er nog wel. Met die Engelsman ging ik maar een een praatje maken. Het bleek een sympathieke vent. Hij dat hij de afgelopen 3 weken zijn vangsten rap terug had zien lopen van 21 vissen in de 1e week tot 3 in de 2e en slechts 1 in de laatste week. Maar ach hij had tot de sluiting in april!!! de tijd. Ondertussen had ik wel een aardig idee gekregen waar het misschien wel verstandig was om te gaan vissen.

De rivierbedding

Verkassen dus, altijd weer een tijdrovend karwei. We verkasten naar een stek waar vandaan wij in de in de oude rivierbeding konden vissen. Oude rivierbeddingen zijn altijd goede keuzes. Het nadeel van deze stek was wel dat we 's middags veel eerder de zon kwijt waren dan op die eerste stek. Dit vonden we achteraf toch wel een nadeel voor ons eigen gerief.

23pond uit de rivierbedding.

Eenmaal op de nieuwe stek, duurde het tot ver in de avond voordat we in konden gooien. Ondertussen was het ook nog eens echt stevig gaan waaien zodat het fatsoenlijk uitpeilen en het neerleggen van markers niet te doen was. Met behulp van de dieptemeter werd de rivierbeding en de directe omgeving hiervan opgezocht en de rigs neergelegd. De volgende morgen zouden we de markers wel doen. De rigs lagen tussen de 16 en 19 meter diep. Op de dieptemeter zagen we ook regelmatig vis op deze diepte zwemmen. Dat ze ook aasden zo diep werd halverwege de middag bewaarheid. Na een korte dril ving Wout een fraai oranje getinte schub van 23.1 pond.

De wind van gisteravond is nog niet echt gaan liggen en het weer is duidelijk aan het veranderen. De afgelopen week hadden we schitterend najaarsweer met veel zon en heerlijke temperaturen. Daar lijkt nu een eind aan gekomen. Gedurende de nacht stak er een heuse onvervalste storm op. Daarbij begon het ook nog eens serieus te regenen. Dit baarde mij toch wel een klein beetje zorgen omdat ik, geheel tegen mijn gewoonte in, redelijk dicht op de waterlijn stond met mijn tent. Vorig jaar oktober was het water in 1 nacht met ruim 30 centimeter gestegen naar een nacht regen. Als dat nu ook gebeurde dan zou ik zeker natte voeten krijgen. Gelukkig bleek dat allemaal wel mee te vallen de volgende morgen. Het water was niet meer dan een centimeter gestegen. Het weer werd na deze stormnacht ook gelijk weer stukken beter.

Celles in de late middagzon.

De 23 ponder bleek ook voorlopig de laatste vis te zijn. De vissen gingen helemaal uit. Nou ja helemaal. De brasems dus niet. Elke dag rond het zelfde tijdstip melden zich van die snotty's. De meeste vielen er weliswaar af maar ze verziekten wel je set-up. Negen van de tien keer bleek de lijn vast te liggen achter één van de vele wijnranken en/of stenen. Een aantal brasems bleef wel hangen. 1 ervan was van het formaat waar menig feedervisser jaloers op zou zijn. Maar goed voor die dingen kwamen we niet. Gelukkig lieten ze mij, want ze kwamen bijna allemaal op mijn hengels, 's nacht met rust.

Het was ondertussen 6 december geworden en Wout was jarig. Als altijd attent zijnde vismaat, ahum ahum, had ik uiteraard een kleinigheidje meegebracht. Maar waar ik eigenlijk op hoopte gebeurde helaas niet. Ik had mij voorgenomen dat, ondanks dat het mijn beurt was, dat de eerste de beste aanbeet voor Wout zou zijn. Helaas gebeurde dat dus niet. Jammer Wout volgend jaar beter maar het was je van harte gegund.

De volgende dag was het alweer tijd om naar huis te gaan en ja hoor……regen. Uitgerekend deze dag moest het regenen. Het regende weliswaar niet hard maar voordat alles bij de auto was, was het wel zeiknat. Lekker hoor, dat hadden wij weer.

Ik was die morgen toch enigszins een beetje teleurgesteld opgestaan. De stek had maar 1 vis opgeleverd. Ook deze laatste nacht was er niets gebeurd en ik had nog wel, tegen beter weten in, gehoopt op 1 of 2 aanbeten. Tijdens de gebruikelijke ochtend koffie zei ik dan ook tegen Wout: "Zo'n aanbeet op het laatste moment, tijdens het opruimen, is kennelijk niet voor ons weggelegd joh. Dat gebeurt altijd een ander. Altijd die gasten die in de bladen schrijven". Ach, ja het was niet anders.

30 pond op het laatste moment.

Met tegenzin begonnen we met het opruimen van de spullen. Terwijl ik op mijn stretcher zat om mijn spullen een beetje te ordenen en in te pakken, kreeg ik een piep op mijn rechter stok. Verbaasd kijk ik naar mijn hengeltop die steeds verder naar rechts door begon te buigen. "Volgens mij heb je er gewoon één" riep Wout. Snel schoot in mijn laarzen en waren we op weg naar de stek waar de aanbeet vandaan kwam. Dit keer geen brasem maar een schitterende, lange schub heeft het aas gepakt. De dril stelde niet al teveel voor, maar ik genoot er toch met volle teugen van. Het is en blijft een waanzinnig gezicht om een dergelijk vis vanuit de diepte, door het heldere water, naar de oppervlakte te zien komen. De vis werd soepeltjes geland en hing niet lang daarna aan de unster. De naald stopte exact op 30 pond. Waanzinnig.

Niet veel later proppen we de natte zooi in de auto en de aanhanger en kan de reis naar huis beginnen. Met een meer dan tevreden gevoel rijden we in een ijltempo naar huis. Die 1300 kilometer lijkt niets voor te stellen. Volgend jaar komen we zeker weer terug.

A Bientôt.