Artikelen

De Internetsessie

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik met gemengde gevoelens naar die 19 inch beeldbuis te staren en ben ik er eigenlijk met mijn gedachten helemaal niet bij. Aan de ene kant heb ik in heel mijn lijf nog een goed gevoel van de Frankrijk sessie van afgelopen week, maar ik zit op het moment nog meer te balen en zit ik met talloze waarom en als vragen. Waarom moest ik nu gisterenavond die vissen gaan voeren, terwijl het de hele winter toch al niet loopt? Waarom reed ik net in die bocht op dat moment en begon mijn wiel te slippen? Als dat monumentale kapelletje dat daar al meer dan 200 jaar plechtig staat nu niet in die bocht had gestaan, was ik dan gewoon tot stilstand gekomen? Wat ik wel weet is dat mijn Cadadylac van voren volledig in de kreukels zit en dat hij deze week al dan niet total wordt verklaard. Vissen kan ik de komende weken wel vergeten, want fietsen dat heb ik al meer dan een jaar niet meer gedaan, zeker niet 35 km heen en terug. Als extra korrel zout in de wonden belt er ook nog eens een andere visser van het desbetreffende water op. Of ik tijd heb om foto's te komen maken want hij had er vanochtend een gevangen en vorige week toen ik in Frankrijk zat ook al een vis. Het begint dus na vier en een halve maand blanken in Nederland eindelijk te lopen en ik rijd mijn auto in de kreukels, zuur maar wel de harde realiteit.

Natuurlijk ben ik zonder enige lichamelijke schade uit die auto gestapt en als ik zie dat een halve meter links van mijn auto aan de bestuurderskant een boom stond, dan mag je natuurlijk van geluk spreken dat ik het nu nog na kan vertellen. Ik realiseer me nu dan ook dat er nog wel belangrijkere dingen in het leven zijn dan enkel het vissen, maar dat is momenteel gewoon mijn levensstijl. Gedreven om net die ene speciale of grote vis van het betreffende water te vangen en daar je leven naar inrichten. De Frankrijk trips zijn vanaf vorig jaar een echt tussenstation om de laatste maanden eens goed op een rijtje te zetten en echt even vakantie te houden. Weg van die Nederlandse wateren en de batterij weer volledig opladen voor de komende paar maanden. Dit moet je ook wel doen, anders zal je vroeg of laat aan een water opbranden of vastroesten in je eigen visserij en net als vele andere vissers voor je gedaan hebben er mee stoppen. Lekker thuis op de bank in het weekend met de vrouw televisie kijken, ik moet er niet aan denken!

Vissen kan ik de komende weken wel vergeten....

Zo had ik ook twee weken terug het gevoel dat ik toe was aan een weekje aan de acculader, mijn laatste Nederlandse vis was alweer bijna 5 maanden terug en na sindsdien nog een dertigtal nachten gevist te hebben en drie keer zoveel voerbeurten richting het water te hebben ondernomen, was de batterij weer bijna leeg. Ik had vakantie in de eerste week van maart, dus dat kwam mooi uit. Na mijn twee vaste Frankrijk vismaten gevraagd te hebben of ze meekonden, bleek dat dit keer ik toch met een ander zou moeten gaan. De ene ging namelijk lekker op wintersport en de ander zit in het bestuur van een carnavalsvereniging en ging dus "verplicht" carnaval vieren. Een feest bij ons in het zuiden waar ik nooit iets om gegeven heb. Na ook enkele Nederlandse en Belgische vrienden en kennissen gebeld te hebben stond ik er nog steeds alleen voor. En als ik nu ergens geen zin in had, dan was het wel een kleine week alleen aan het water te bivakkeren in mijn vakantie. In de voorgaande maanden had ik al enkele berichtjes op het DB gelezen met koppen als vismaat gezocht en andere titels en ik dacht bij mezelf, waarom niet. Er zal altijd wel iemand zijn die zin heeft om mee te gaan en dat heb ik geweten in de uren die na plaatsing volgde. Na verschillende mensen telefonisch en per mail gesproken te hebben wist Ulco Bosma als eerste dat hij definitief meekon. Wat dat betreft ben ik ook dan heel eerlijk, want wie het eerst komt die het eerst maalt. En zo gebeurde het dan ook en ik moet zeggen dat het me alles behalve tegengevallen is.

Op het moment dat Ulco belde zat ik al in het noorden van France bij de Mac drek zo'n overheerlijke hamburger te eten. Ik was er om alvast vergunningen te halen en het water te bekijken. Wie waar zat te vissen en welke stekken er nog vrij waren. De stek waar ik de vorige twee keer gezeten had was nog vrij en dit was voor mij rede genoeg om hier wat boilies te water te laten en er zondag weer terug te keren. Eind Oktober hadden we er ook twee vissen gevangen, dus de vissen moesten nu ook in de buurt zijn, dat kon haast niet anders.

"Zon"dag

Heerlijk om er weer te zijn..

Ulco stond 's ochtends vroeg om kwart over zeven bij ons aan de deur, hij had er al een rit van twee en een half uur opzitten helemaal uit het noorden van Nederland. We stelden elkaar even voor en na het drinken van een kop koffie was het tijd om zijn spullen over te laden in mijn (toen nog een halve meter langere) auto. Gauw genoeg zijn we over de E25 vertrokken richting het zuiden.
Maar het zonnige zuiden bleek op zondag helemaal niet zo zonnig. Er hing het hele weekend al een depressie boven het vaste land en er waren de afgelopen dagen de nodige liters vocht uit de grijze lucht gevallen. Opzich geen probleem, ware het niet dat die zondag net het Frans kampioenschap rally rijden voor de deur stond en deze bleek ook nog eens in de buurt van het water gehouden te worden. Om met de auto bij de stek te komen diende we ons toch echt voor de rally in te schrijven en daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen. Al wisten we toen nog niet waar we aan begonnen, wij hadden namelijk de nodige kilo's extra ballast bij ons en een enkel voorwiel aangedreven auto en we maakte natuurlijk geen enkele kans tegenover die vierwiel aangedreven sportwagens van onze Franse concurrenten. Toch was voor ons enkel het halen van de eindstreep meer dan een kilometer verderop de enige doelstelling en we zouden dan ook alles doen om ons doel te bereiken. Ongeveer anderhalf uur later met een bruine auto en modderkleren, na 8 keer vastgezeten te hebben, verschillende keren geslipt te zijn en de nodige gaten in het wegdek overwonnen te hebben zijn we dan eindelijk bij de eindstreep en krijgen een staande ovatie van het vierkoppige publiek wat zich langs de zij(oever)lijn van het water zich had opgesteld. Zij hadden nooit verwacht dat die gekke Hollanders de eindstreep zouden halen, maar wij waren blij dat we hen toch het tegendeel hadden kunnen bewijzen.

Na het gebruikelijke ritueel van de spullen uit de auto te laden, tenten opzetten, boot opblazen, peilwerk verrichten, hengels uitvaren waren we klaar voor de komende vijf dagen en konden we genieten van de rust aan het water. Het water bleek een graad of tien te zijn, dus toch al wat warmer als in Nederland en na de voerbeurt van vrijdag hadden we toch al enige hoop op een teken van leven. Maar die nacht gaven de onderwaterbewoners geen krimp en werden we beiden goed uitgeslapen op maandag wakker en gingen we toch vol goede moed de tweede dag in. Er werd hier nu eenmaal veel in het weekend gevist en dit weten de vissen natuurlijk ook. De vorige twee keer hadden we ook de meeste vissen in de week gevangen en deze keer zou het niet anders zijn.

Toeval of een echte gelukbrenger?

De andere vissers op het water houd ik die dag een beetje in de gaten, hoe en waar zitten ze te vissen en welke manier van vissen is productief. Bijna allemaal visten ze met een handje of twee boilies op de vierkante meter en eventueel wat pellets erbij, zoals ook wij de eerste nacht hadden gevist. Een redelijk beproefde methode in de winter, ware het niet dat als iedereen het toepast het natuurlijk heel herkenbaar is voor de karpers. Twee handjes voer betekend snel met wat staartslagen omzwemmen en hopen dat er verder nog wat eetbaars te vinden is. Voor mijn gevoel diende ik dus anders te moeten gaan vissen om te zorgen dat we deze sessie toch nog enigszins succesvol konden maken.

Een megabak voor Robbert, 100 derden km verder, een goed voorteken?

Nu hadden we de vorige twee keren een verspreide voerstrook aangelegd en dit heeft altijd nog vissen opgeleverd. Maar redelijk massaal voeren in de winter kan natuurlijk ook funest zijn voor de kleine kansen die je hebt en de mogelijkheid die je hebt om de vissen aan de schubben te komen kan je ermee volledig om zeep helpen. Het was dus verspreid voeren zonder dat er na die nacht veel voer bleef liggen. De emmer boilies werd gepakt en ik sneed ongeveer een kilo door tweeën en drieën om zo de taaie twintig millimeters wat beter hanteerbaar voor de brasems te maken. Nog een kilo hele boilies erbij en redelijk wat kleine en een paar handen grote pellets en het voertje was compleet. De boot in en voeren die handel was wat erop volgde en de hengels werden op het voer uitgevaren. Die nacht werd het tijd dat mijn vermoedens bevestigd zouden worden, anders moest er weer iets nieuws verzonnen worden.

Ik kom terug van het uitvaren en Ulco geeft me mijn telefoon, Koos is aan de andere kant van de lijn en hij heeft goed nieuws. Ze zitten met z's drieën te vissen in het zuiden van Frankrijk en voor Robbert is de eerste vis op de kant en wat voor een vis. In het begin ben ik behoorlijk sceptisch en heb ik het vermoeden dat ze me weer eens in de maling willen nemen. Maar toen ik naar Robbert zelf vroeg en ik hem met een trillende, nog eigenlijk niet beseffende stem aan de telefoon kreeg wist ik voldoende. Ik wenste hem proficiat met zo'n bak van een vis. Zijn eerste keer Frankrijk en meteen al een spiegel van 47 pond op de kant, ongelofelijk! Zijn grootste vis was tot nu toe een mooie leder van 28 pond, maar dit is wel een gigantische sprong omhoog. Gelukkig beseft hij wel dat dit echt een lot uit de loterij is, want elke realistische en nuchtere visser weet dat de kans op het winnen van de staatsloterij nog groter is dan zo'n droomstart in het beloofde land te maken. Maar hun vangst gaf me goede hoop voor die nacht, want als er ergens vis gevangen wordt dan bijten ze over het algemeen bijna overal. Al licht er bijna 1000 km tussen de verschillende wateren! Of dit met het weer te maken heeft, ik denk het wel, maar wat dan precies de achterliggende oorzaken zijn durf ik echt niet te zeggen. In ieder geval sloeg het weer die dag om van regenachtig naar een zonnige periode met een hogedrukgebied.

Wat een mist...

Er begon behoorlijk wat leven in het water te komen. Geen karper, maar de witvis was behoorlijk actief. Ulco vangt op dat moment dan ook een brasem op een van zijn hengels en lost er ook nog twee binnen een uur. Ze waren dus actief en bleken ook nog eens te azen, ik kreeg het gevoel dat deze nacht bijna niet meer fout kon gaan. Voor mijn tent vind ik een muntje van 5 eurocent en ik gooi het gelijktijdig met een gelukwens over mijn rechterschouder richting het water. Ik wenste (ik mag het nu wel zeggen, aangezien hij toch al uitgekomen is) dat we vannacht een mooie vis zouden vangen en stiekem dat het net zo'n heer mocht zijn als die van Robbert. Voor de gein zei ik nog tegen Ulco dat ik vanavond een vis van 48 zou gaan vangen, net een pondje zwaarder als die van Robbert. We lachten allebei en Ulco ging gauw genoeg zijn tent in om schaapjes te tellen en te dromen over … (dat moet je hem echt zelf vragen).

Rond een uur of half elf hoor ik wat piepen bij Fransen die verder op zitten, ik zie ze driftig schijnen met een zaklamp en verwacht dat ze een vis gevangen hebben. Het is dus begonnen, alleen een kilometer verderop! Dit ritueel herhaald zich om half twaalf en om kwart over twaalf, zij zitten dus duidelijk op de vis. Rond die laatste vis begint het zo mistig te worden dat je nog geen tien meter meer ver kan kijken en de lamp van hun kan ik dus helemaal niet meer zien. Relatief warm water en nachtvorst zijn nu niet echt een ideale combinatie en ik besluit zelf ook maar eens te gaan slapen. Ik kan uren over het water kijken, maar als ik helemaal niks meer zie dan gaan bij mij de oogjes ook dicht.

Om kwart over drie gaat de wekker, het is echt weer even wennen. Schoenen aanschieten en hoofdlamp op, aanslaan en rillen van de kou. Ik vraag aan Ulco of hij even mijn vest aan wil geven, want we moesten daar nog wel even staan. De vis beet namelijk om mijn verre hengel toch zo'n 250 meter ver weg en deze liet zich als een zware zandzak binnendraaien. Na een klein half uur kan Ulco de vis scheppen en hij kijkt in het net. "Een pond of 35" zegt hij, een hele mooie vis dus om het jaar mee te beginnen. Op het moment dat ik het net overpak om hem naar de onthaakmat te tillen voelt alles goed zwaar aan. Zeker wat zwaarder als een pond of 35! We hangen de vis in de weegzak aan de weger en de naald tikt tegen de 24 kg aan. "Dat kan toch niet" zeggen we beiden en herhalen het ritueel. Het gewicht wordt bijgesteld op 23,8 kg. Hoezo een droomstart van het jaar! De eerste vis en meteen weer een eigen PB verbetering vergeleken met mijn laatste vis vorig jaar. Dan was die vis vorig jaar wel een Nederlandse veertiger en voor mijn gevoel blijven deze toch wat zwaarder tellen. De vis gaat de bewaarzak in en ik besluit om de verre hengel niet meer uit te varen, het is gewoon onverantwoord in deze mist en ik zou van mijn leven de kant niet meer terug kunnen vinden.

Ik heb zoveel adrenaline in mijn lijf dat ik echt niet meer kan slapen, ik verslijt die nacht behoorlijk wat lepels Douwe Egberts en een pakje kamelen. Het eerste half uur heb ik op de steen bij het water gezeten en ben er niet meer vanaf gekomen, later ben ik maar weer boilies gaan snijden voor de volgende nacht, heb ik een tiental SMS'jes verstuurd en telefonisch Zuid Frankrijk lastig gevallen, de hengel weer in orde gemaakt, van ellende alles opgeruimd en wel vijftig keer ben ik bij die zak wezen kijken of alles in orde was. De vis lag gelukkig meteen rustig op recht op de bodem zo'n vier meter uit de kant. Natuurlijk hopend dat de hengels nog een keer zouden aanlopen, maar dit bleek teveel van het goede.

Een ongelofelijke bak!

's Ochtends vroeg bleek de vis na meting 102 cm en werd hij vol respect op de foto gezet en even daarna weer in zijn thuis te water gelaten. De vermoedens zijn dus meteen bevestigd en we vissen de komende nachten allebei op een voerstrook. Of was het toch het muntje wat de gelukbrenger was?

Wisselvallige weeromslagen

Na de vangst van die vis werd het schitterend weer met als hoogtepunt woensdag middag toen het wel 28 graden was in de zon. Heerlijk om zo buiten te zitten natuurlijk, maar wat minder om vis te vangen bleek wel. Ook werd er van dinsdag op woensdag door de andere vissers niks gevangen, terwijl de witvis nog steeds behoorlijk actief was. Het water steeg woensdagmiddag zelfs enkele graden en dit is een lekkere voorjaarstemperatuur zo begin maart. Ideaal zou je zeggen om vis te vangen, maar het tegendeel bleek waar. We waren die nacht ook de muntjes vergeten, want als op een gegevenmoment iets goed werkt dan is het slim om daarbij te blijven. De volgende dagen waren er dus muntjes nodig en een weersomslag was dus wat we weer nodig hadden om vis op de kant te krijgen. Ik belde dus maar eens naar het thuisfront om te vragen wat het weer zou doen de komende twee dagen en kreeg het verlossende antwoord: "morgen 70 procent kans op regen en ZW 4". Het weer zou die nacht dus weer omslaan naar hopelijk vangstweer.

Na het uitroeien van alle 6 hengels vertrouwde we beiden nu eens op de muntjestheorie en deden we beiden een wens. Door de stroming die er stond had Ulco behoorlijk wat last ervan op de hengel die aan de overkant lag. Regelmatig ging zijn swinger omhoog en omlaag en dan piepte de optonic maar weer een keer. Voor deze nacht had hij er eens wat zwaarder lood aangedaan van 180 gram om het hele zaakje nog wat strakker te kunnen leggen. Toen om een uur of tien de sluizen dicht gingen en het minder begon te stromen, nam daarmee ook het geswing en gepiep van het materiaal af. Tot iets over twaalven, toen zakte de swinger langzaam en klom hij weer wat sneller omhoog en gaf de optonic enkele piepen. Ulco bleef in het begin nog in de tent liggen in de veronderstelling dat het stroming was, maar ik zei dat hij toch maar beter kon aanslaan. De sluizen waren immers dicht en zo kon het eigenlijk geen stroming zijn. Aan de andere kant van de lijn bleek toch een vis te zitten die anders dan normaal geen volle run gaf, misschien was het redelijk zware lood hier ook een oorzaak van. Na een rustige dril van wat meer dan een kwartier kon ik voor Ulco zijn eerste vis van deze sessie scheppen en ik was blij dat we nu allebei een vis hadden. Kijkend in het net schat Ulco hem een pond of 25, maar hij komt op een positieve manier weer bedrogen uit. De spiegel blijkt namelijk 31 pond te wegen en is een nieuw spiegelrecord voor Ulco. Na deze schitterende spiegel liet Ulco maar weer een eurocent of twee te water in de hoop dat het nog een keer die nacht zou werken.

Ulco met een schitterende dertiger.

Tegen een uur of vier stond er een optonic bij mij te loeien en er zat een wildebras aan de andere kant van de lijn. In het begin was ik nog over hele andere dingen aan het dromen en wist ik even niet waar ik was. Maar gewoontegetrouw stond ik weer achter de hengel met de schoenen aan en de hoofdlamp op met een met de kop schuddende vis aan de andere kant. Na een tiental minuten kon de vis geschept worden en werd zijn wintergewicht vastgesteld op 28 pond. Het was een zwak beschubte spiegel die ik ook al eens in Augustus had gevangen op toen 26 pond. Ik vaar de hengel weer uit, alleen vergeet volgens het standaardritueel de vissen te betalen en krijg verder die nacht geen beet meer.

's Ochtends om 7 uur vraag ik aan Ulco wat er aan de had is omdat ik hem buiten zie staan. "Ik heb een vis" zegt hij en ik ben nog even te lam om van de stretcher af te komen. Toen de vis bij de kant kwam stond ik toch maar op, nog slaapdronken schep ik de vis en het is de eerste schubkarper van de sessie. Een mooie puntgave schub van 24 pond waar we meteen foto's van maken. Het is nu licht dus de andere twee fotomodellen worden ook uit hun Turks stoombad gehaald. Even later zijn we allebei klaar wakker en heeft de weeromslag zijn werk gedaan (of waren het de betaalkarpers die het werk deden), want deze nacht waren drie vissen ons deel. We hebben nog een nacht te gaan en zijn dus in goeden doen, hopend dat we de komende nacht ook nog een paar vissen mogen vangen.

Ontkrachting of een uitzondering op de regel?

Na een dag regen op donderdag wordt het tegen de schemering droog en begint het weer verdacht veel te lijken op dat van maandag nacht toen we die grote vis vingen. Het klaarde weer op en begon licht te vriezen. Er kwam weer een dikke pak mist boven het water te hangen en de watertemperatuur lag nog steeds tussen de 11 en 12 graden. Zoals de vorige keer dus ideaal dikke vissen weer en we hadden er dan ook nog veel vertrouwen in voor de laatste nacht.

Een mooie 28 ponds spiegel voor Bart.

Gewoontegetrouw werden de kleine koperkleurige schijfjes weer te water gelaten en had ik misschien wel wat te veel van het goede verlangd van het geluk. Wat zou er nog mooier zijn dan met een nog grotere vis de sessie af te sluiten en naar een climax toe te werken na de afgelopen dagen. Vol goede moed wens ik ons dan ook een vijftiger toe, maar ik kwam bedrogen uit en bot was het enige wat we die nacht vingen. Die geruchten zestiger was die nacht wel voorbijgekomen, maar ja een vijftiger is wat ik wenste dus de vis heeft zijn buik lekker vol gegeten en is daarna vrolijk doorgezwommen. Een veel geloofwaardigere verklaring is natuurlijk dat een theorie altijd maar een theorie blijft zoals er zovele zijn binnen het vissen en als de vissen niet bijten dan zal een geluksmuntje zeker ook niet zijn werk doen. Maar ik kan me wel voor m'n kop slaan als de eerste verklaring toch dichter de waarheid benadert.

De spullen en de stek werden dus 's ochtends maar opgeruimd zonder eerst nog de spiegelreflex nog enig werk te bezorgen. De auto werd tot het dak toe volgeladen en in de eerste meters dat we weg probeerden te rijden zaten we al meteen vast. Teruguit kon met hulp van de Tsjechen naast ons nog wel en er werden stenen voor de wielen gelegd. Vol gas en in zijn twee reden we de Cadadylac tot de met stenen verharde zandweg meer dan een kilometer verder en waren blij dat we zonder verder vast te zitten onze weg naar huis konden vervolgen. Bij het tankstation in Luxemburg keken de mensen raar op toen ik mijn wit-bruin gevlekte (bruin-wit) volgooide met diesel zodat we in een keer door naar mijn huis konden rijden.

Thuis werden de foto's weggebracht en ze na een uur bekeken te hebben vervolgde Ulco zijn verdere thuisreis. Het is echt een trip geweest met mooie momenten en tegenslagen zoals je die alleen maar in het beloofde land kan meemaken. Mijn accu is in ieder geval weer volledig vol en ik ben nog steeds in een roes van het vangen van die schitterende spiegel. De komende maanden kan ik er weer vol tegenaan en zal er weer menig uur hier in Nederland versleten worden. Maar toen wist ik natuurlijk nog niet wat er over twee dagen zou gaan gebeuren en wat een serieus obstakel vormt in mijn weg naar het vangen van die bewuste spiegel en schub die momenteel bovenaan mijn verlanglijstje staan.

Bart van den Hurk