Artikelen

Voorjaar 2007

Hoofdstuk #1 – Voorjaar 2008

Chris…Chris!
Jow, mogge Bart?
Avond, bedoel je. Je ligt vroeg te slapen jij.
Ik ben nog wakker, je hebt vis he? Ik zag je kutten met je lampje!
Jazeker! Ik heb een bak man, volgens mij is het die schub die jij vorig jaar had! Echt ziek, ziek ziek man!
Meen je dat?
Ik heb hem nog niet gewogen. Hij heeft een grote bult aan zijn zijkant, klopt dat?
Ja, inderdaad…er zitten hier twee van die schubs he
Deze kan niet missen.
Dan zal ik effe mijn hengels moeten binnendraaien.
Haha, twee dagen geleden zit je nog te geilen op die video van die schub en nu ligt ie bij jou op de kant heheh, zeker weer één van je sneaky rigjes?
Haha, ja bizar he?
Man ik had de hele avond avond koppijn dat begint nu eindelijk wat minder te worden.
Jij met al je kwaaltjes…nu weer koppijn? Je word een oude man lullo. Morgen weer last van je nek zeker?
Haha, jaja ik weet het wel, kom man…we gaan die bak bekijken.
Yess
Heheh, deze exact dezelfde route liep ik vorig jaar op dit tijdstip ook voor een foto van dezelfde vis.
Hahaha, goeie stek…ik word alleen knettergek van die kikkers daar.
Vertel mij wat…

Even voorstellen: Bart, alias “B”.

Geboren: Ja.
Auto: OV jaarkaart.
Kapsel: Soms kaal, soms haar.
Aantal gebroken hengels 2007: Nul.
Meest gebruikte oneliner: Ziek, ziek, ziek man.
Favoriete bezigheid: Sneaky rigjes maken.
Meest krankzinnige toestand waarin ik hem ooit aantrof:

De auteur heeft hem nog niet echt in een vermeldenswaardige krankzinnige toestand aangetroffen, zijn vriendin echter wel, op het treinstation van Nieuwerkerk Aan Den ijssel. Daar stond Bart, exact op het afgesproken tijdstip klaar, met al zijn visspullen voor vier dagen karpervissen in Frankrijk. Kleding, aas, alle benodigde visspullen en een stretcher…kortom, hij was er helemaal klaar voor. De idioot had voor vier dagen Frankrijk aan visspullen meegesleept en was gewoon met de trein gekomen…

Bart, vooral bekend en beroemd vanwege zijn zeer aanstekelijke lach. Lacht zich soms helemaal krom, soms al wanneer ik de grap die ik juist vertelde zelf nog niet eens begrijp. Na drie dagen Frankrijk ben je blij dat hij weer heelhuids thuisgekomen is, er komt een keer een moment dat hij er in blijft hangen. Het gebeurde bijna, de tweede dag in Frankrijk. We rijden over een pad langs het water af wanneer we plotseling voor ons een halve boom over de weg zien hangen, die is afgebroken klaarblijkelijk. Persoonlijk geef ik niets om auto’s en ik zie die apparaten dan ook voornamelijk als handig hulpmiddel om van A naar B te komen. Soms ook van Holland naar Frankrijk. Bart had zijn famous woorden “Zal ik even uitstappen om hem opzij te duwen” nog amper uit zijn strot en ik was er min of meer al dwars doorheen gereden. Anyway…de lach-aanval die vanaf dat moment door de auto brulde zal me de rest van mijn nog korte –want ik ben al 31- leven blijven achtervolgen. Alsof er een speenvarken was geëxplodeerd op de bijrijderstoel.
Kortom: Een prima vent om drie dagen mee op een landtong ergens in Frankrijk te bivakkeren.

Samen met Bart arriveer ik op de stek die ik vorig jaar tot “eigen stukje natuur” had gedoopt. Het dampt nog exact hetzelfde en de ravage verraad de vangst van een knappe karper. Ik herken de vis. Exact dezelfde schub als die van vorig jaar. (...censuur…) kilo, lekker gegroeid in een jaartje tijd.

Hoofdstuk #2 – Een jaar eerder - Een nachtelijke marathon

Aardedonker, dauw en mistflarden.
Ik ren over een jaagpad langs de Franse waterkant terug naar mijn stek.
Moet er een beetje de vaart in zetten. Rennen dus.
Hengels liggen een kilometer verderop respectievelijk in het gras en in de struiken.
Auto niet op slot. Alle spullen chaotisch verspreid over het stuk gras wat ik stek heb genoemd.
Rennen, er lopen soms wazige lui rond hier. Niet s'nachts, maar je weet het nooit.
Mijn fototoestel ligt op de stretcher, die wil ik niet kwijt.
Natte takken zwiepen in mijn gezicht. Aardedonker, al een geluk dat ik de weg naar mijn stek goed ken.
Afslag naar rechts en meteen een afslag naar links, direct langs het water af.
Oppassen dat ik die vervloekte kikker niet doodtrap, moet hier nog ergens zitten.

Vanaf NU tel ik de stappen tot aan de boom even verderop. Zijn het meer dan 50 stappen, dan zijn mijn spullen gejat. Zijn het minder dan 50 stappen dan staan ze er nog…

Nog honderd meter en ik ben terug in het kamp. Niemand te zien nog. Niets gejat.
Wat maak ik me druk om niets.
Silhouet van de auto in zicht...nog steeds geen dieven. Natuurlijk niet.
Silhouet van de onthaakmat in zicht. Mijn redding. Helemaal leeg laat ik me vallen, draai me op mijn rug, kijk naar boven.
Wachten op Heero.
Mijn stretcher heeft inmiddels kennis gemaakt met een nieuwe bewoner. Harig, goor en met zwarte poten.

Hoofdstuk #3 – 4 uur eerder, een opbeurend telefoontje vanuit het zonnige Holland.

Inmiddels zit je je af te vragen waarom ik middenin de nacht een kilometer bij mijn spullen weg ben en waarom ik het op een sprinten heb gezet. Deze dollemanstocht begint rustig, aan het begin van de avond wanneer het karpervissen zo ellendig is geworden dat ik het liefst maar snel wil slapen om morgen naar huis te rijden. Maar wanneer je het werkelijk helemaal niet meer ziet zitten kun je altijd nog een oppeppend telefoontje van Frank krijgen natuurlijk.

Mogge
Heeeee, zit je te vissen ofzo?
Ja.
Oh? Ja joh, hebbie al wat? Waar zit je?
Nee, nog niks, ben in Frankrijk.
Alleen?
Ja.
Zow, de gekste. Hoe lang zit je al? Zit je weer op die platgeviste hoerenputjes?
Twee dagen nu, morgen kom ik weer jouw kant op. Zit weer in het schitterende en zonovergoten (…censuur…) inderdaad, maar ik heb me een mooi stukje waterkant en bijbehorende natuur gevonden waar ik heerlijk zit te genieten van het alleen zijn en het contact met de struiken en de kikkers.
Tering, en nog niks gevangen?
Helaas…
Nouweee, ik ga weer hangen, kost jou geld he.
Oké, we drinken wel weer een biertje komende week.
Ga nu karper vangen. Ik heb een veertiger verdiend.
Hahaha. Je vangt toch geen reet. Daahaaag!
Tsjuus!

Even voorstellen: Frank, Alias F.

Geboren: Ja.
Auto: Kan er nog mee door.
Kapsel: Weelderig.
Aantal gebroken hengels 2007: Drie.
Meest gebruikte oneliner: Wat een kutzooi.
Favoriete bezigheid: Voor het stoplicht de achterbumper van mijn auto aantikken.
Meest krankzinnige toestand waarin ik hem ooit aantrof:

Heerlijke najaarszaterdag in 2007. De auteur stapt uit zijn auto en loopt richting de garagedeur waarachter Frank bezig moet zijn met het maken van boilies. Aan het geluid te horen draait de machine op volle toeren. De auteur trekt de garagedeur open en ziet daar, aan het andere einde Frank staan, helemaal besmeurd met klodders deeg en flavourvlekken. De lucht van bosbessen en vismeel overheersen vanaf dat moment alle najaarsgeuren. Op de vloer ligt genoeg deeg, klodders, eierschillen en stukken boilie om twee seizoenen mee te vissen. Verder, in de achtertuin staan honderden kratten boilies te drogen voor een ventilator en een grote gaarpan van een halve kuub die doet denken aan de koeltoren van de Amercentrale, verraad een volgende tien kratjes. Frank probeert naar de auteur toe te lopen maar zit met zijn schoenzolen vastgeplakt aan het sediment op de vloer. De auteur probeert naar Frank toe te lopen. Bij iedere stap gaat het zwaarder en worden de schoenen voorzien van een extra zool. Aan het einde van de helletocht wordt hem een biertje in de knuist gedrukt. Misschien gaat de buikpijn er wat van weg.

Opgegroeid in het op dit moment al even zo zonnige Rhoon, onder de rook van Rotterdam alwaar hij de karpers in de plaatselijke bosvijver graag het leven erg zuur maakte. Middenin de fleur van zijn karperleven al scheldend en vloekend verhuisd naar het ook al zonnige Heinenoord waar hij het mooie weer flink heeft doen laten verbleken met een humeur waar je zeer zeker niet over naar huis kan schrijven. Enkele maanden en fietstochten later begon het leven al iets positiever te worden. Er is meer dan enkel de schubkarpers uit het vertrouwde bosvijvertje in Rhoon. Inmiddels helemaal gesetteld en vangt karper, naar volle tevredenheid. Zowel positief als negatief ingesteld en dat meestal tegelijkertijd.

Wilgen, rabarberbladen, een karper en Frank

Hoofdstuk #4 - Mijn eigen stukje natuur.

Tien minuten nadat ik Frank heb opgehangen zit ik aan een bak koffie mezelf te bedenken wat ik hier in Frankrijk ook alweer in vredesnaam te zoeken had. Het is de avond van mijn laatste nacht, er is nog niets gevangen en mijn gemoedstoestand begint zo langzamerhand flink beneden peil te raken. Drie dagen alleen, geen karper te bespeuren en geen jankende beepers gehoord. Het is warm, veel te warm. Mijn laatste hoop bestaat niet meer eigenlijk, maar is toch een beetje gevestigd op dat ene kleine kale plekje pal voor de kant waar ik die spiegel zag zwemmen. Een hele nette spiegel zowaar en de enige reden waarom ik niet al eerder richting Holland ben vertrokken. Er is plek voor slechts 1 hengel, het kale plekje bevindt zich precies aan het uiteinde van een klein inhammetje waarvan de rest helemaal is overwoekerd met waterplanten, struiken, bomen, ratten en andere moerasbeesten waaraan ik op dit tijdstip niet eens durf te denken. Mijn allerlaatste hele kleine flard hoop is compleet overgeleverd aan die ene hengel met een stroopwafelmeelballetje op minder dan een meter uit de kant. Ik zit min of meer in een uithoekje van het druk bezochte plassengebied, een heel klein stukje vergeten water. Een klein grasveldje met rondom me dichte struiken en precies een klein gat voor een hengel in het moeras. Achter me een wat grotere plas. Een kilometer (?) verder Mark en Heero aan de grotere plas, twee oude bekenden van me die ik weer eens tegen het lijf liep drie dagen eerder. Voor de valse hoop die ik ze gaf, heb ik me allang geëxcuseerd. En zo worden zelfs de warmste en meest hopeloze dagen langzaam goed te toeven avonden met scharrelende vogels, een ondergaande zon en hier daar gespat op het water. Ik probeer te genieten van al het andere behalve karper vangen wat het karpervissen te bieden heeft en hoop toch zo stilletjes dat ik de komende avond of nacht nog een karper vang. Hij hoeft niet groot te zijn deze keer. Die spiegel…die spiegel. Nog een bak koffie en ook nog maar een peuk erbij. Een nerveus ijsberende meerkoet verderop bij de struik gaat mijn lot bepalen.

Als ie binnen nu en 20 seconden niet onder duikt, vang ik niets vannacht.
Als ie binnen 20 seconden onder duikt vang ik een karper.
Als ie daarna naar links gaat, vang ik die spiegel.
Als ie daarna naar rechts gaat, vang ik een andere karper.

Schemer wordt donker.
Ontmoediging slaat over in een fractie vertrouwen.
Ratten beginnen tot leven te komen.
Die ene hengel, ligt ie wel goed?
Kiespijn begint weer een beetje te etteren.

Marc en Heero verderop hebben het beter. Ze genieten vooral van een welverdiende week rust en hebben bovendien goed gezelschap aan elkaar. Door de slechte omstandigheden is er twijfel, maar ze blijven steevast meer vertrouwen in het hele gebeuren hebben dan ik. Drie dagen eerder kwam ik ze tegen. Valse hoop, kregen ze van mij. Bij aankomst zag ik het wel zitten, het water was veel minder helder dan de week ervoor en bovendien stond er op sommige momenten van de dag nog een windje uit het zuidwesten. We zien elkaar zelden, maar toch is er meteen weer soort van vriendschap. Ik ben geen gemakkelijke prater maar met Marc en Heero lukt het prima. Natuurlijk gaat het over karpervissen. De middag voor mijn laatste nacht hebben we nog flink bij kunnen kletsen. Als je in je laatste nacht nog wat moois vangt, kom je maar hierheen, had Heero nog gezegd. Voor een foto.

Even voorstellen: Mark alias M en Heero alias H.

Geboren: Ja.
Auto: Een prima ding, zeker voor de lange ritjes naar Frankrijk.
Kapsel: Casual.
Aantal gebroken hengels 2007: Nul.
Meest gebruikte oneliners: Onbekend.
Favoriete bezigheden: Achter de hengels zitten, wachten op grote spiegels en schubs.
Meest krankzinnige toestand waarin ik hen ooit aantrof:

Zoals eerder besproken heeft de auteur weinig ontmoetingen met de twee gehad dus vanzelfsprekend weinig krankzinnige toestanden gezien. De eerste ontmoeting was op een klein plasje, in het toen zeer zonnige Alblasserdam. De tweede ontmoeting was op een karperbeurs, rond het jaar 2000 en de derde ontmoeting was drie dagen eerder, hier in Frankrijk. Er is nog een vierde ontmoeting maar als de auteur deze nu uit de doeken zou doen, zou het artikel niet meer kloppen omdat deze ontmoeting pas in het op één na laatste hoofdstuk van dit verhaal plaatsvindt. Het was geen krankzinnige ontmoeting, aldus de auteur, maar wanneer je de vier ontmoetingen in een grafiek zou zetten, gesorteerd op ‘krankzinnigheid’ komt deze toch bovenaan te staan.

Opgegroeid ergens in Nederland. Met Mark als touwtrekker en Heero als romanticus en tevens tweede touwtrekker een prima gezelschap, zeker als je al een paar dagen alleen in Frankrijk rondhangt. Heero, karpervissende 45 plusser en daarmee één van mijn voorbeelden en houvast voor vertrouwen in de toekomst, wanneer ik zelf 45 plusser ben. Karpervissende 45 plussers zitten nog vol met dromen over verre Franse oorden met meterlange karper. Heero vangt graag een karper maar kan als geen ander genieten van een combinatie van rust, kleine details in de natuur en kruipende, springende of rondhuppelende beestjes. Ik luister graag naar zijn verhalen en zeker naar zijn dromen. Mark wordt tegelijkertijd geacht het gezelschap enigszins met beide benen op aarde te laten staan want laten we wel wezen, er moet vooral vis gevangen worden. Onder het genot van een kronenbourg bespreek ik met Mark de meest succesvolle manier van voorvoeren en met Heero de meest succesvolle manier om jaren achter elkaar en keer op keer te blijven genieten van die ene karper die tussen de lelies gespot word.

Heero kijkt naar Mark’s hengels en wacht op grote spiegelkarper

Mark kijkt naar Heero’s hengels en wacht op grote schubkarper

Als ik de laatste nacht maar een beetje goed slaap, had ik nog gedacht. Na het bezoek aan deze twee nog even een rondje met de auto. Je weet het maar nooit. Geen karper gevonden echter dus ik moet het doen met die ene spiegel. Gelukkig nog wel heel even getuige geweest van een fantastisch schouwspel, een plas of anderhalf verderop. Vanuit een boom waarvandaan ik karper hoopte te vinden.

Een auto met Nederlands kenteken jankt zich een weg door de blubber rond het water. Bij iedere open plek word er gestopt, uitgestapt en met driftige handgebaren duidelijk gemaakt waar zo ongeveer de tenten moeten komen staan. Vervolgens wijzende bewegingen naar het water en discussies over hoe de lijnen komen te liggen. Niet geschikt, geen ruimte genoeg voor acht hengels helaas. Volgende open gat, zelfde ritueel. Volgende open gat, zelfde ritueel. Na 6 open gaten gezien te hebben lijkt de keuze op gat nummer 3 te vallen. Een prima mooi gat met veel ruimte, zowel voor de tenten als voor de acht hengels. Tenten worden uitgeklapt, grote rodpods worden op de hoogste stand gezet. Acht bling bling hengels worden tevoorschijn gehaald om het sierwerk af te maken.
Boot oppompen, op zoek naar plekken voor de rigs.
Niets gevonden, een grote kale vlakte.
Weer wijzen en discussieren.
Vervolgens de lijnen uitvaren, zo ver mogelijk want voor het open gat is immers niets te vinden.
Wagonlading voer erbovenop.
De BBQ word erbij gehaald, het grote wachten kan beginnen, de vakantie is begonnen. Een Nederlandse vlag word in de aarde gezet.
Ze liggen dubbel van het lachen over die mafkees aan de overkant die al twee uur in een boom zit.
Na drie dagen word er geklaagd tegen een collega karpervisser.
Zoveel hengels, het halve water is afgezet en nog geen vis gezien.
De nacht erop proberen ze het met een andere smaak boilie.
Na vijf dagen zit het erop. Het beloofde land heeft niet de karpers gegeven die beloofd werden.
Vuilniszakken worden tegen de boom gezet.
Stukken vislijn worden -met net zo’n elegante beweging als waarmee de auteur een kikker in het gras gaat parkeren, twee hoofdstukken verderop- in de boom geslingerd. Volgend jaar mogen we weer.

Die gek in de boom is blij met zijn stukje natuur en zijn eigen spiegel. Weg van hier.
De avond is gevallen en intussen zit ik ondanks de slechte trip toch nog een beetje te genieten, maar word ik ondertussen he-le-maal geschift van het gekwaak van een kikker, ergens hier vlak om de hoek. Waarschijnlijk zo’n grote hitsige mannetjeskikker, het geluid moet tot aan Parijs waar te nemen zijn. Normaal kan ik wel genieten van geluiden uit de natuur maar dit exemplaar slaat echt alles.

Hoofstuk #5 – 2 uur later - Het dieptepunt bereikt.

Aardedonker, rond 10 uur in de avond, ijzige stilte.
Ik weet het, ik voel het.
Die karper die ik gister zag zwemmen, die spiegel, zit aan de stroopwafelmeel.
Gespannen kijk ik naar de plek waar de boilie moet liggen, nog geen meter uit de kant.
Iets wat sterk lijkt op een golf.
Weer een klein beetje vertrouwen erbij.

Als ik binnen nu en 1 minuut een trein voorbij hoor komen, ligt die spiegel op het voerplekje.
Als er geen trein voorbij komt, is de spiegel aan de andere kant van het water.

Weer een bak koffie, de laatste en bovendien een beetje lauw geworden.
Peuk erbij.
Vervolgens de hoofdlamp op.
Kikker zoeken.
Zodra ik in de buurt kom houd de etter zich stil.
Heel stilletjes sluip ik door het gras.
Geen kikker te zien.

Chris: Waar zit je?
Kikker: ……
Chris: Waar zit je???
Kikker: ……
Chris: Waarom zit je me te irriteren?
Kikker: ……
Chris: Hou je maar stil jongen, ik krijg je toch wel te pakken.
Kikker: ……
Meerkoet: Tweeet!
Chris: Jou zoek ik niet!
Meerkoet: Twet!
Kikker: ……
Chris: Zit je soms daar achter die takken?
Kikker: ……
Chris: Fucker
Kikker: Kweeeeeeeeeerp!
Chris: Ahaaaa!
Meerkoet: Twet!
Optonic: Miep!
Chris: ……

Er zijn van die dagen, nachten of avonden dat je haast door de piepjes van je beetmelder heen slaapt. Soms als er veel activiteit is en soms als je al wat karpers hebt gevangen en je weet dat alles goed zit en dat je ieder moment weer actie kan krijgen. Dit zijn van die dagen waarop je echt met vissen bezig bent. Op een beet wordt gereageerd. Op een losse piep ga je soms even kijken en in ieder geval even bedenken wat dat geweest zou kunnen zijn. Er zijn van die dagen, nachten of avonden dat je na een losse piep nonchalant naar je hengels loopt om te kijken wat er aan scheelt. Je zet de waker weer halfstok en soms gooi je overnieuw in, als je het niet meer vertrouwt. Gewone visavonden zijn dat.
Vanavond is niet zo’n avond.

Die ene hengel en die ene piep tijdens het kikkerzoeken. Helemaal verstijfd staak ik de jacht op het brullende monster en zijn alle knoppen, zintuigen en zenuwen 180 graden gekeerd…van mijmerend hoopje ellende tot snaarstrakke karperjager. Kiespijn helemaal weg.
Mijn ogen staan vastgepind op het knalrode ledje.
Was dat karper? Zodra het ledje uit is, sluip ik heel voorzichtig richting de hengel en probeer ik het stukje water waar mijn stroopwafelballetje moet liggen af te speuren naar een golfje. Niets te zien. 8 meter van mijn hengel. Nog iets dichterbij sluipen? Moet weten wat er aan de hand is. Nee…te gevaarlijk. Het stukje water is nét te zien van hier en ik besluit om het stukje gras waar ik me nu op bevind de komende 10 minuten even als hangplek aan te houden. Heel stilletjes en weer een peuk erbij. Als er nu maar geen trein voorbij komt denderen. Zelfs irritante kwaakgraag houd zich eventjes stil.

Enkele spannende seconden later sta ik trillend naast mijn hengel te kijken naar een boeggolf. De tijd tussen het verblijf op mijn hangplek en het binnensmonds vloeken naast mijn hengel kan ik me niet meer voor de geest halen. Een karper heeft waarschijnlijk mijn -toch slappe- lijn geraakt en is er na een oploper waar ik nét niet in ben blijven hangen als een raket vandoor gehold. Dag spiegel, dag laatste nacht, tot ziens laatste sprankje hoop en tot nooit meer ziens laatste kans voor dit tripje.

Vijf minuten nodig om mezelf te herpakken.
Hengel binnendraaien, nieuwe boilie eraan en laten zakken op hetzelfde plekje. Hengel nog verder naar achteren. Geen slappe lijn meer maar een toploodje nét op de grens van de walkant en de bodem van het water in de klei gedrukt. Klein handje stroopwafels erbij. Ik zie het niet meer zitten maar het moet even. En het moet even een stuk beter nu. Je weet het nooit.
Terug naar mijn stretcher.
Peuk en appelsap.
Zo snel mogelijk slapen en morgen naar huis.
Zo snel mogelijk de afgelopen drie dagen vergeten.
Nog sneller de laatste tien minuten vergeten.
Begin ook nog koppijn te krijgen.

Kweeeeeek!
Hoofdlamp erop.
Jou was ik al helemaal spuugzat en nu weet ik waar je zit!
Het enige lichtpuntje van deze avond…irritante kwaakgraag verraadde zich nét naast mijn stretcher.

In één vloeiende beweging sprong hij van zijn stretcher en greep hij met een memorabele snoekduik de kikker vanuit het gras. Triomfantelijk bekeek hij het dier en lachte hem recht in zijn groene kwaaksmoeltje uit om hem vervolgens een paar honderd meter verderop met een elegante beweging in het gras te parkeren. Daar mag hij wat de auteur betreft de hele nacht verder kwaken. Voldaan maar toch niet tevreden stapte hij terug richting zijn stretcher, schudde ter plaatse een grote gore wolfsspin uit zijn slaapzak om zich vervolgens te laten zakken en zijn gedachten helemaal op nul te zetten.

Daar hebben we voorlopig geen last meer van.

Hoofdstuk #6 – Anderhalf uur later - Totaal onverwachte wending

Heero, heero!
Jow..
Ben je nog wakker?
Heee Chris, ja man! Ik ben nog wakker, wat is er man? Zeg maar niks, je hebt een bak he?
Ja, tering…ik had het echt helemaal niet meer verwacht! Weet je nog, die spiegel wat ik zei?
Joh, heb je die? Hoe groot is tie?
Nee man! Die spiegel heb ik verknald anderhalf uur geleden!
Tenminste, ik denk dat het die spiegel was. Ik heb een schub nu!
Joh! Toch nog vis man! Hoe zwaar is tie dan?
Niet te geloven, ( …censuur...) kilo! Jezus wat een mooie vis, die bouw, wat een bak!
Kun je effe een foto maken?
Yes of course, heb je m nog?
Doe maar rustig aan, hij hangt effe in de zak.
Ooooh, jongens, weet je Chris? Je weet niet half hoeveel dit voor mij ook weer een oppepper is man!
Ja joh, er valt toch nog wel een vis te vangen in deze klote omstandigheden. Ik ga terug man, alle spullen liggen bezaaid over mijn stek, het is één grote chaos. Moet niet hebben dat alles weg is straks.
Nu nog? Je bent gek man, maar ik zie je zo wel, ik pak effe mijn videocamera en dan kom ik naar je toe.
Mooi man, ik zie je zo, ik ga rennen!

Of het kwam door het oppeppende telefoontje van Frank weet ik niet, maar het is in ieder geval zo dat ik zo’n beetje half ingedommeld was om maar vooral de ellende te vergeten en dat ik een uur na de verknalde spiegel(?) een herkansing kreeg. Gierende run (eindelijk). Kort en heftig geknok waarbij de modder haast tot in de kruinen van de bomen spatte en uiteindelijk een karper in het landingsnet met daarbij een halve wagonlading waterplanten. (dacht ik). Het net werd uitgepakt en ik sloeg haast achterover van voldoening. Eindelijk een karper, en wat voor één. Eindelijk de hoofdprijs na drie hele lange dagen. Eindelijk ging het weer ‘effe lekker’, van run tot landing. Als je het tripje eigenlijk al als kansloos acht, voor de laatste nacht en je jezelf maar neerlegt bij alle karperbeslommeringen, kun je niets beters meemaken dan een uiteindelijk toch nog karper op de kant.

Eén grote chaos is mijn eigen stukje natuur geworden.
Karper even snel de zak in, chaos rapen we later wel bij elkaar.
Eerst Heero wakker schudden voor een foto.

Als ik binnen twee minuten bij hem aankom, slaapt ie al.
Als ik er langer dan twee minuten over doe, is ie nog wakker.

Na mijn korte bezoek aan Heero en de snelle terugweg naar mijn grasveldje lig ik op de zeiknatte onthaakmat te genieten. Wachten op Heero en wachten op het moment dat ik hem/haar weer kan bekijken. Na de foto en het enkeltje donker moeras voor de karper drinken Heero en ik een biertje.
Ik ben blij en ga met een goed gevoel naar huis morgen. Heero heeft nieuwe motivatie en gaat met een goed gevoel de komende drie nachten van zijn tripje tegemoet.

Stroopwafelmeel vretende hoofdprijs, hier samen met gedrocht

Vismeel vretende hoofdprijs, hier samen met mooie jongen

Aftiteling

Bovenstaand verhaal is geheel gebaseerd op waargebeurde feiten. De namen van de hoofdrolspelers in het verhaal zijn niet gefixeerd en de gebruikte dieren voor de bijrollen zijn met zorg behandeld. Het decor waarin het verhaal is opgetekend is door de hele crew schoon en netjes achtergelaten.

Frank, alias A is na deze episode met volle kracht verder gaan vissen op de rivier. Een jaar later besloot hij het zonnige Heinenoord te ruilen voor het net zo zonnige Tilburg waar hij van plan is de komende tijd de karpers het leven zuur te gaan maken en zich tegelijkertijd te storten op zijn studie. Hij heeft de auteur al laten weten dat het een flinke kutzooi is maar dat hij het toch erg naar zijn zin zal gaan hebben.

Mark en Heero, alias M en H bleven nog een paar dagen verder vissen in Frankrijk in vingen beiden toch nog vis. Intussen is het ook voor hen winter geworden en doodden ze de tijd met het spelen van kaartspellen, intussen verlangend naar buiten kijkend en wachtend op betere tijden. Zij zouden graag weer terug naar Frankrijk willen. Heero belooft aan Marc dat hij de volgende keer de hengels zal ingooien wanneer Marc achter Heero’s hengels zit, wachtend op een grote schubkarper.

De kikker, op zijn nieuwe mooie stek van gras en veel insecten heeft datzelfde voorjaar nog een fraai vrouwtjesexemplaar gevonden waarmee hij de liefde bedreef met als resultaat uiteindelijk 23 prachtige nakomelingen: 8 mannetjes en 15 vrouwtjes. Inmiddels zit hij ver weg in de modder, afwachtend op een nieuw voorjaar en op een nieuwe karpervisser om hem zijn avondje zuur te maken.

De zwarte gore wolfsspin is na zijn vlucht uit de slaapzak aan de wandel gegaan en kwam uiteindelijk terecht op een heel mooi stukje Frankrijk compleet met stukje gras en baksteen. Vreten in overvloed en een groot territorium. Hier zou hij heer en meester worden over alle insecten, wolfsspinnen en alle andere onderkruipsels als hij niet een paar dagen later onder de voet van een wandelaar was terechtgekomen.

De auteur kijkt op het moment van het typen van deze zin naar buiten en ziet dat het niet te harden is nog. Vroeger ging hij graag met windkracht 17 en acht graden vorst aan de waterkant zitten maar naarmate de jaren verstreken is het toch wat minder geworden met die idioterij. Komend weekend zal het minder gaan regenen, dan word het tijd om vanachter de computer te gaan en de jacht te openen op vette vis.

Nog een keer naar buiten kijken, het andere raam deze keer.
Nog steeds een gruwelijke wind en regenstriemen tegen de schutting. Ik denk terug aan gisteren. Foto’s gehaald bij Heero voor dit artikel en meteen waterkant-made karpervideo gekeken. Ik denk aan over twee weken. Over twee weken ga ik in Frankrijk vissen met Bart. Hij had de foto van die ongelofelijke schub allang gezien en die wil hij verdomd graag vangen, dat beest. Niet normaal, wat wil ik ongelofelijk graag weer vissen. Bart en ik praten elkaar via de MSN een zeer positieve gemoedstoestand aan. Genieten van kleine dingen, grote karper om uiteindelijk de derde dag helemaal onder de modder te zitten. God, wat heb ik me daar een zin in, als die pijn aan mijn schouders maar wat minder word tenminste.

Chris Noorlander