Artikelen

Het Afwateringskanaal

Regen, niets dan regen.
Ik loop (strompel) met mijn viskar over een onverhard pad richting mijn stek aan dit afwateringskanaal. Aan mijn karretje zal het niet liggen. Die heeft me zelden in de steek gelaten. Zelfs niet met ettelijke kilo's bagage. Behalve 1 keer, bagage van twee man, een steile dijk naar beneden, dwars door de rimboe is het arme karretje toen net iets teveel geworden. De molen, ongeveer halverwege mijn eindpunt lijkt mijlenver. Ik hoop dat ik dat nog haal. Even bijkomen en schuilen, en vooral moed verzamelen voor de laatste etappe.

Aan mijn karretje zal het niet liggen. Die heeft me zelden in de steek gelaten

Het begint al schemerig te worden. Een hoopje ellende geworden inmiddels, arriveer ik op mijn schuilplaats. Nog een slordige halve kilometer lopen door de regen en de schemering. Inclusief viskar. Waarom moest die boot dan ook nog eens mee? Ohja...voor de plompen...Op dit water heeft de rubberboot al meerdere malen zijn dienst bewezen, wanneer er weer eens een karper uit de plompen gehaald moest worden. Doorweekt, en een sigaret later loop ik het laatste stuk naar mijn stek. Een ideale stek voor deze omstandigheden. Een kaal open en doorweekt dijkje, de regenstriemen hebben vrij spel hier.
Eerst de paraplu.
Boot oppompen, lijnen in positie...en weer een sigaret.
Alles is nat, slaapzak, stretcher, ik.
Striemende regen gaat langzaam over in druilerige regen.
Middennacht, en nog geen piep.

Oktober..

Het is inmiddels oktober, en mijn langverwachte grote karper, welke ik zo graag wilde vangen hier, heb ik nog niet gezien. Dat wil zeggen, 1 keer wél. Vorige maand. Maar toen schoot de haak net voor het landingsnet los. Toch heb ik volledige grip op het water. Voor mijn gevoel gaat het prima de laatste maanden, en iedere gedachtengang, probeersel, of theorie is raak. Dat is hier wel eens anders geweest. Ik vermaak me dan ook prima. Ook deze regenachtige, natte, voor vriendinnen en collega's ellendige nacht.

Hoewel? "Regenachtig" is niet meer het juiste woord. Rond drie uur s'nachts ben ik wakker geworden van 1 enkele bliep. Compleet gespannen kijk ik naar mijn waker.
Regen is mist geworden.
De wind bestaat even niet meer.
En de hoop op een karper na die enkele bliep is verhonderdvoudigd.
Nijlpaard van het afwateringskanaal.....waar ben je?
Waarom neem je niet zo'n smakelijk pistache-balletje?
Of is het weer eens niet goed genoeg?
Ik heb nog een afspraak met je. Gewoon een beetje kroelen, en wat foto's maken. Niets aan de hand dus.

Raak..

Om 7 uur is het raak. De waker loopt strak, en na 3 piepen weet ik voldoende. Kromme hengel, in de mist. s'Morgens vroeg. Deze nacht was het uiterste. Zo vermoeiend, en zulk een hondenweer. Toch ben ik gegaan. Ik zit dan ook in mijn afwateringskanaal-climax. (Leg dat maar eens uit aan je collega's) Ik wist dat het nu moest gebeuren. Ik weet nu ook wat er aan de andere kant van de lijn hangt. Het kan ook niet anders. Dit moment zou volgens de boekjes het meest geschikte moment moeten zijn voor een langverwachte close-encounter. Als de karper voor de eigen kant is, wordt mijn gevoel bevestigd. Zware diepe uithalen. En dit keer verspeel ik je niet voor het net...dat beloof ik alvast!

Dit moment zou volgens de boekjes het meest geschikte moment moeten zijn voor een langverwachte close-encounter

De natuur zwijgt voor heel even (of is het de dempende werking van de mist?) als ik het net onder de vis schuif. Al die moeite dit jaar, en met name deze nacht...beloond met een klomp karper. De karper gaat op de boot...ik ben even stil, en geniet van het moment. Arjan komt wel even langs zometeen voor wat plaatjes. Overigens de enige keer zo'n beetje dat jaar dat ik een gsm bij me heb. Toeval? Ik moet die ondingen niet zo...Steeds weer opladen, steeds je beltegoed in de gaten houden, en al dat bellen aan de waterkant. Doe mij maar liever wat rust.

De plaatjes worden geschoten, mijn afwateringskanaal-nijlpaard mag weer zwemmen...en ik heb mijn toen toch al behoorlijke motivatie vermenigvuldigd. Een moment aller tijden. Climax van het jaar. Onvergetelijke ochtend.

Twee jaar later ben ik weer op dit water. Vorig jaar heb ik het uitgewuifd. Mijn band met dit water werd om onverklaarbare redenen plotseling, na twee nachten vissen compleet verbroken. Ik weet nog dat ik met iemand meeliep langs het dijkje, waar hij moest gaan voeren. Het water waar ik ooit even zo verbonden mee was, is totaal niet interessant meer. Ik kijk niet meer tussen de plompen, het interesseert me totaal niet wat daar zwemt. Ik praat wat met mijn wandelmaat, intussen compleet in gedachten over het water waar ik nu aan de slag ben. Hoe dat zo komt? Ik weet het niet. Een combinatie van toenemende drukte, het gevoel hebben "klaar te zijn" na de vangst van vorig jaar, en andere interessante wateren hebben er vast voor iets bij gezeten. Maar er moet meer zijn. Van het ene moment zo gedreven naar het andere moment totaal ongeïnteresseerd is hoogst eigenaardig. Nu dus, twee jaar na mijn grote schubkarper, ben ik er weer. Mét visspullen.

Terug..

Het kanaal, enkele zwanen, riet, en een goede hoop op karper.

Alles is nog hetzelfde. Het mysterieuze, de plompen, de brug, en de molen. Ook mijn gevoel van twee jaar geleden heb ik -voor dit nachtje- weer helemaal terug. Ik vraag me af wat ik toch te zoeken had de laatste weken op die vierkante bak, die ik ook wel 'water' durfde te noemen? Ach ja...er zwemt een hele grote karper die ik graag zou willen vangen. Maar nu, terug aan "mijn" afwateringskanaal besef ik wat er op die vierkante put aan scheelde. Ik miste de romantiek, begroeiing, en het mysterieuze. In één klap vergeet ik die grote karper in de vierkante bak, en ben ik weer volledig 'into' mijn afwateringskanaal.
1 hengel voor de plompen, en 1 in het midden.
Springende witvis.
Scharrelende meerkoeten.
Verderop de molen, mijn schuilplaats.
En voorbij-sceelerende schaars geklede dames.
De plek waar ik nu zit is ideaal voor de zomer moet je weten. Om het half uur komt er een koppel dames op sceelers voorbij, in zomertenue. Soms begroeten ze me, en heel soms, als ik echt geluk heb, stoppen ze even op de nabijgelegen brug, om nieuwsgierig te kijken naar dat rare ventje met die groene spullen. Nu maar zorgen dat mijn vriendin dit artikel niet onder ogen krijgt, anders mag ik nooit en te nimmer meer in het afwateringskanaal vissen.
Net als twee jaar geleden geniet ik.

"Old times they are not forgotten" - Elvis Presley

Die nacht vang ik een klein spiegeltje, en verspeel ik een grote schub voor het net. Net als twee jaar geleden....Even kort balen. Maar wat zou het? Ik heb me weer een oude nieuwe uitdaging gevonden. Niet het vangen van een grote karper op het afwateringskanaal, maar genieten van nu, en herinneringen ophalen van twee jaar geleden. En toch, en toch ook eigenlijk wel een beetje 'het vangen van een grote karper op het afwateringskanaal'.
Morgenavond ga ik weer. Vanavond ga ik tijgernoten voeren. Misschien heb ik geluk...

Chris Noorlander