Artikelen

Een mistige nacht..

Vrijdagnacht aan een kanaal.
Rond drie uur wordt ik wakker van koude voeten.
Het vocht is tot in mijn tent, en tot in mijn slaapzak getrokken.
Het is stikmistig, en behoorlijk fris.
Uiteraard nog geen bliep gehad.
Ik wrijf mijn ogen open, en recht voor me, zie ik door het pak mist heen de contouren van de molen, waarnaast ik me verschanst heb. Zo'n oude houten molen, die laatst nog voor een groot deel is afgebrand. Het heeft iets angstaanjagends. De uitstekende stukken wiek die over zijn gebleven, geven het geheel een vreemd uiterlijk. Een molen die later in mijn karpervissersbestaan enkele keren als schuilplaats voor de regen heeft gediend. Het weerlichten in de verte van de afgelopen avond is afgelopen. Ook de vreemde geluiden en voetstappen die ik tot laat in de avond naast de tent heb gehoord zijn verdwenen. Het is muisstil.

Dikke mist

Ik probeer naar het water te kijken, maar dat lukt niet. De mist boven het water is zo dik dat er geen druppel zichtbaar is. Rechts van me liggen de weilanden, die me iets meer uitzicht bieden; de mist lijkt verder het land in over te gaan in slierten. Nogmaals kijk ik omhoog, naar de wieken van de molen. Ik huiver als ik op één ervan het silhouet van een enorm grote donkere vogel zie, die ik niet meteen kan thuisbrengen. Even maakt het een geluid als van een kraai, vliegt een rondje, en land weer op de molen. Mijn huivering is nieuwsgierigheid geworden. Bovendien lijkt het beest een soort van aantrekkingskracht te hebben...alsof het mij iets wil vertellen of laten zien. Voor me uit zie ik geen klap door de mist, maar binnen een halve seconde sta ik voor een opening, de ingang van de molen. Een lange wenteltrap, zo'n type welk je in oude kastelen tegenkomt, wordt beklommen, naar boven. De wandeling lijkt uren te duren. Door een raam, halverwege komt het schijnsel van de maan naar binnen. Ik kijk naar buiten, en zie tot mijn verbazing dat de mist is verdwenen. Dan hoor ik gejank. Mijn blik gaat over het land waar het vandaan komt. Niets dan land, sloten, en wat slierten mist. Het gejank blijft aanhouden. Ik ren naar boven, naar de wieken waar ik moest zijn...en plotseling sta ik voor een raam, zo'n type zonder glas, waaronder vandaan een wiek lijkt te "vertrekken". Rechts van het gat hangt een schilderij van vismaat Arjan, met een snoek in zijn handen. Ik realiseerde me dat dit een mooie stunt van hem is geweest, een schilderij van hemzelf, bovenin een molen waar doorgaans geen kip komt. Hoe verzint ie het? De vogel is weg. Ik volg met mijn ogen de wiek...aan het eind zie ik het water liggen waar ik aan het vissen ben. Het ziet er vreemd uit, als een groot stuwmeer, terwijl het eigenlijk een kanaaltje is. De rietkragen links en rechts lijken door te lopen tot aan de horizon. Ik kijk omhoog, naar de maan. Op dat moment gebeurt het. Als mijn ogen scherp zijn gesteld, zie ik eerst langzaam de maan steeds groter worden. Het gejank, wat nu lijkt op wolvengejank lijkt steeds dichterbij te komen. Even kijk ik naar beneden. Voor een seconde lijkt het alsof ik beneden me een groepje mensen zie wegrennen. Wanneer ik weer naar de maan kijk, zie ik dat deze nog steeds groter wordt. De donkere bovenverdieping van de molen begint langzaam steeds lichter te worden. Silhouetten van uitstekende stukken hout, en vergaan meubilair uit de vorige eeuw worden steeds duidelijker. De maan lijkt steeds dichterbij te komen. Als verstijft blijf ik ernaar kijken. Groter en groter wordt de maan. Echt angstaanjagend wordt het, wanneer de maan zo groot is geworden dat het gat waardoor ik kijk slechts nog uit maan bestaat. Ik steek voor de laatste keer mijn hoofd uit het gat, zie dat de maan alsmaar groter blijft worden, en probeer weg te rennen. Terwijl ik me omdraai, bots ik tegen iemand aan, van wie ik meteen 'weet' dat het vismaat Arjan is. "Wat doe jij nu hier??" - "Ik kom je waarschuwen, er gaat iets vreemds gebeuren" ... Ik realiseer me dat Arjan exact weet wat er loos is, en probeer door te vragen, echter...ik wil praten, maar er komt geen woord uit. Ik probeer te schreeuwen, en er komt nog steeds niets uit. "Kijk eens achter je, Chris! We moeten echt weg nu!" De hele molen lijkt zich te bewegen. Ik ren achter Arjan aan, niet de trap naar beneden, maar door een deur aan de andere kant van de molen...en we staan in het aardedonker in het weiland......Ik kijk achterom naar de molen, en zie dat deze in de fik staat. De maan is verdwenen. Dan begint alles heel vreemd te worden. Al wat ik zie wordt minder scherp, en al wat ik hoor lijkt te vervagen. Ik hoor Arjan heel in de verte nog door praten, maar het wordt steeds zwakker. Dan...met de mengeling van geluiden wegdoemend, wordt ik écht wakker.

Natte benen

Natte benen. Een berg vocht in de slaapzak. Ik kijk om me heen, en ben mezelf aan het testen of ik niet nog aan het dromen ben. Het grote meer is weer kanaal geworden. De molen staat er nog net zo luguber bij, maar ziet er een stuk realistischer uit dan enkele momenten geleden. Nog steeds mist. De wakers staan nog in exact dezelfde positie als hoe ik ze er s'avonds heb in gehangen. Ik stap uit de tent, en probeer me wat bewust te worden van het feit dat ik niet meer droom. Als ik even terugdenk, gaat er een koude rilling door het lijf. Een shaggie en een slok appelsap. Dat helpt meestal. Het moet zo rond een uur of vier s'nachts zijn. Aanvankelijk kon ik niet in slaap vallen. Het was koud, mijn broek en onderbenen waren nat en half bevroren, en het ergste was dat ik die avond uit mijn slaap ben gehouden door een enge samenloop van omstandigheden. Nu ik weer wakker ben, ben ik blij dat het rustig is. Gisterenavond, toen het al donker was begon het. Een grote volle maan steeg heel traag op van achter het silhouet van de afgebrande molen, waar ik inderdaad ook pal onder zat. Reden hiervoor was de uitstroom van het kleine gemaaltje naast de molen, die in de loop der jaren een wat diepere sleuf haaks door het kanaaltje had gemaakt. Een paar daagjes voeren op de harde bodem zou wonderen moeten doen -dacht ik. Tijdens het schouwspel der rijzende maan om het zo maar te zeggen, weerlichtte het in de verte, eigenlijk van alle kanten om me heen. Het was zo ver dat ik geen gerommel hoorde. Ik hoopte nog dat ik de komende nacht niet ingesloten zou worden door onweersbuien. Dat zou lekker zijn, pal onder een molen zonder bliksemafleiders. Toen ik op mijn strecher ging liggen om wat proberen te slapen in dit spookdecor begon de echte ellende.

"De bewuste molen......"

Geen kopvoorn, geen nachtelijke bezoeker in de hoedanigheid van door de lijnen varend gevogelte, en zelfs geen stretcher die nét niet goed afgesteld staat, waardoor het lijkt alsof je heel langzaam naar één kant aan het afzakken bent...maar voetstappen. Niet van die voetstappen die je al van verre over het grindpad naar de molen hoort komen, maar plotseling, als uit het niets, vlak achter de tent. Ik sprong overeind, stak de kop uit de tent, en zie....niets en niemand. Ook niet in mijn directe omgeving, die toch behoorlijk verlicht was door de volle maan. Er bestaat ook niemand die in een enkele seconde uit het zicht kan zijn, zonder dat ik het zou horen. Na de schrik ging ik weer liggen...om vervolgens een vijftal minuten later weer geheel strak en gespannen op de stretcher zit. Wéér die voetstappen. Meteen achter mijn tent, duidelijk hoorbaar in het vochtige hoge gras. Terwijl ik zit, hoor ik "hem" om de tent wandelen. Weer spring ik de tent uit, en weer kom ik tot de conclusie dat hier verder niemand is. Ik kijk naar de molen, niemand. Verlaten. Het weerlichten in de verte is gewoon nog aan de gang. De maan is inmiddels al boven de molen uitgestegen. Proberen te slapen maar weer. Terug de natte slaapzak-boel weer in. Tegen beter weten in probeer ik mijn gedachten op iets anders te krijgen. Misschien zit ik mezelf bang te maken en verbeeld ik me alles? Ik dwing mezelf ertoe gewoon door te gaan met waarvoor ik was gekomen, vissen. Een analyse wordt gemaakt, ...het ziet er slecht uit. Als ik geluk heb krijg ik één beet. Als ik geluk heb. Wreed wordt ik uit mijn kunstmatig opgewekte mijmeringen gehaald door...voetstappen. Rechts vlak naast de tent. Ik blijf gedwongen kalmer, en probeer te analyseren of het niet misschien iets anders is. Ratten wellicht? Helaas...hoe goed ik ook luister, het zijn voetstappen. Voor de derde keer deze avond raak ik in paniek, en spring meteen na het horen van weer een reeks stappen de tent uit. Wederom niemand! Ik begin te twijfelen. Ik heb weinig zin om zo de hele nacht door de bibberen van de koude benen, en vooral van de angst. Weggaan? De gedachte om met het viskarretje over het grindpad door het land te lopen, naar de parkeerplaats een stuk verderop, doet me huiveren. Ik besluit de nacht uit te zingen. Wanneer ik voor de vierde maal iemand rond de tent hoor lopen, draai ik me protesterend om. Mijn gezichtsveld weg van de tentopening, weg van de contouren van de molen, en weg van de volle maan. Hierna ben ik in slaap gevallen. Vindt je het gek dat je dan een nachtmerrie krijgt?

Nog kerpers kunnen vangen?

Na een ijzige, merkwaardige nacht met een nachtmerrie en een waargebeurde nachtmerrie wordt ik de volgende morgen steenkoud en vermoeid wakker. Nog steeds geen karper gezien. Gelukkig is het licht. Over het pad aan de overkant van het kanaal lopen enkele mensen met honden. In plaats van wolven zie ik koeien in het land, zich koesteren in de schaarse winterzon. Een oude boer komt langs. "En? Nog kerpers kunnen vangen?" …Helaas, veel te koud voor die beesten! Ik ben opgelucht dat de nacht voorbij is, en besluit nimmer op deze stek terug te komen. Ik begin me af te vragen of de voetstappen die ik hoorde niet in werkelijkheid ratten zijn geweest? Ratten die gewoon ratten-geluiden maken, maar die voor mij door het spookachtige decor als voetstappen zijn overgekomen? Ik zou er nooit achter komen.

Chris Noorlander