Artikelen

De Karperwereld mét Maasland, Tweede episode

Klik hier voor episode 1

Tweede episode

Soms, heel soms, denk je dat je het hebt gevonden. Na een jaar of wat flink door het Noorden van Frankrijk hebben rondgereden, sta ik samen met iemand aan een water waarvan we dachten: "Dit is HET". Achteraf best een bekend water eigenlijk ook nog. Op dat moment viste er niemand op één Fransman na. We dachten even dat zelfs hij verdwaald was. Door ons enthousiasme zagen we ook de kaalgeviste plekken voor de eilandjes, steungaten, en het karpervissersafval over het hoofd. Een water met potentie was dit. Een water met ontembare nooit eerder gevangen dikke vette spiegels, van een nooit meer te traceren uitzetting. Onze goudmijn lag voor de voeten. Pakweg een paar uur later zag ik al vanuit de boot een aantal van deze monsters. Tja...mooie karpers van een pond of twintig...maar de echte beren die hier ongetwijfeld moeten zitten, liggen binnen handbereik. Drie dagen en nachten in de kokende zon cq iets minder kokende maan leverde ons geen bliep op. Wat een oppepper! Er zit hier zo weinig karper dat we gewoon geen runs krijgen. Dressuur? Natuurlijk niet!...We zitten op een quasi-maagdelijk water.

Terug in holland was 1 telefoontje naar Maasland voldoende om hem te overtuigen over dit circa 18 HA grote water, met haar moddervette karpers. Dat najaar vertrokken we met goede moed richting het Lac.

Bij aankomst zetten we ons, compleet met kamp op de stek, waar ik die zomer karpers heb zien zwemmen. Een Franse controleur vertelt ons dat we de hengeltoppen beter onder water kunnen steken, omdat anders de wind die in de lijn suist, karpers verjaagd. En passant heeft ie nog op een foto van een karper, de oren van het beest aangewezen, de exacte plek hiervan is ons nu nog onduidelijk. Die avond is er weer hetzelfde gefilosofeer als altijd; De oneindigheid van het heelal, buitenaards leven, en melkwegclusters. Maasland kan het allemaal niet meer bevatten. Ik trouwens ook niet.

Een water met ontembare nooit eerder gevangen dikke vette spiegels, van een nooit meer te traceren uitzetting.

Twee nachten en dagen gevist. Geen stoot gehad. Het mysterie rondom het water wordt groter. Maar gelijk hiermee beginnen we ook te twijfelen.
De plek waar we zitten is kaal.
Steungaten staan nog vers in de grond, en Laurens heeft al een stuk lijn met een (Franse, want een twee-hakige dreg met op 1 haak een boilie...) montage uit het water gehaald.
Aan de overkant zit een karpervisser...en wij zitten voor twee eilanden. Platgevist??? Hier?
Het begint er op te lijken. Is onze goudmijn eigenlijk een bekende dressuurput, waar we zomaar op aan zijn komen rijden? We verkassen, voor de laatste nacht naar de overkant.

Een mooie dag is tegen het eind van de middag veranderd in een verzopen, regenachtige avond. Langdurige regen, zonder onderbreking, en zonder karpers...
Ik zit in Lauren's onderkomen foto's te vergelijken van gevangen vissen in Holland.
Het water ziet er mistroostig uit, het weer ook. De laatste nacht zou een domper op een domper worden. De langdurige regen gaat een definitieve stempel op deze sessie zetten.

We hebben beiden 1 hengel in de rivier pal achter ons gesmeten, en 2 hengels in de put, waarvan ieder 1 pal voor de kant. De allerlaatste plek waar iemand zou gaan vissen, zo redeneren we. Stekdressuur op onze maagdelijke goudmijn omzeilen...
De kanten lopen flauw af, en op 5 meter uit de kant, 1,5 meter diepte ligt een smalle plantenzone. Dit langs de gehele oevers van de put. We zijn er van overtuigd dat iedereen hier de aanlokkelijke eilandjes, en grindbanken bevist. Op 5 meter uit de kant vang je immers geen karper in Frankrijk. En al zeker niet als er een dunne, maar met vreten overlopen plantengordel staat. We lachen. Franse karpervissers worden weer lekker onderschat tijdens ons gesprek. Een stel arrogante Hollanders in de regen.

De verlossende run klonk afschuwelijk mooi door de demping van de regen. Een mysterieus water. Mystieke karpers. Alleen (met zijn tweeën) aan de waterkant, langdurige regen, en een run. Een run voor Laurens. Wie anders?

Voor ik besefte dat Laurens zijn hengel moest pakken en moest gaan drillen, had Laurens zijn hengel gepakt, en stond ie te drillen. Zonder nadenken en vol enthousiasme was hij met hengel en al het water in gerend. Om alvast voor te weken, want er stond nog aardig wat regen te wachten. Ik schiet wat plaatjes van dit moment.

Twee jongens, zeiknat, aan een maagdelijke goudmijn in Frankrijk, waar toch wel behoorlijk werd gevist. Als kleine kinderen rennen ze om de boot, waar een machtig mooie spiegel ligt te happen. De kale van het stel kan het allemaal even niet meer bevatten. Zo mooi. De kleine assisteert met de lijn. De karper wordt gewogen, bewonderd, gefotografeerd, en weer bewonderd. De kale even later -in hogere sferen- weer met boot + karper en al het water in. Hij was toch al zeiknat. Waardig en met respect wordt de karper door de twee jongens nagekeken, wanneer deze zich recht zet, en met een staartslag richting plantengordel verdwijnt. De nacht, nee...de sessie is geslaagd voor ze. De kleinste van de twee belooft moeder natuur plechtig nooit meer brandnetels te pesten. De kale kan het nog steeds niet bevatten.

Dit was het voor deze 2e episode, zeer binnenkort kunt u de derde episode lezen van De Karperwereld met Maasland.

Chris Noorlander