Artikelen

De Karperwereld mét Maasland, Derde episode

Klik hier voor episode 1

Klik hier voor episode 2

Derde episode

Ergens in het donker van de nacht aan een Franse rivier sta ik een karper te drillen. Laurens is naast me komen staan. Het staat te gebeuren. Bijna uitgeteld ligt de karper schepklaar voor het landingsnet. Mijn vermoeden tijdens de dril is juist gebleken. Dit is echt een hele grote karper. Mijn grootste karper ooit zou zelfs wel eens behoorlijk overschreden kunnen worden. Een grote hele hoge vlek is in het donker goed zichtbaar. Er kan, en er mag helemaal niks meer fout gaan. De vis zet zich voor de laatste maal recht, en zwemt sloom een stukje naar rechts.

Voor de laatste maal is de vis na 5 meter te kantelen, en kan ik hem weer richting het net krijgen. De strijd wordt beslist. Ik was sterker, en beschikte vooral ook over meer stalen zenuwen -welke inmiddels toch wel behoorlijk door de keel gieren- dan de kolos. Het net wordt eronder geschoven, en de vis is veilig. Dit is het moment waar ik de afgelopen dagen van de sessie, maar ook de afgelopen Frankrijk-jaren op gehoopt had. Een bulldozer in het net. De hengel wordt aan Laurens gegeven, en met enorm veel moeite kom ik het water uit stappen, en hijs ik de verschrikkelijk zware inhoud van het landingsnet de kant op. "Dit is hem....eindelijk!" Schreeuw ik. Op de mat zien we hoe groot hij eigenlijk wel niet is. Een verschrikkelijk groot en hoog gebouwd riviermonster.

Doem scenario

Het schuin-getypte scenario heeft zich de afgelopen dagen bijzonder veel door het hoofd gespeeld. Dat was hoe het had moeten gebeuren. Waarom had ik niet?........
De eerste keer dat de vis uitgeteld lag, had ik snel het net eronder moeten schuiven....
De weken na het drama zijn gevuld met schuldgevoelens, en medelijden met mezelf.
Nog even, en ik zou weer naar Frankrijk, misschien dat ik...
Ach...die bewuste nacht in september met Laurens. Toen had het moeten gebeuren.

Net na Laurens' spiegel heb ik een wonderbaarlijke vangst…

Het begon mooi. Dat wil zeggen, de eerste twee dagen van de sessie liepen niet echt over van de karpers, maar we amuseerden ons behoorlijk. Alleen al het zoeken naar waar die groep grote karpers ergens zit, gaf ons al voldoening. De heerlijke croissants met koffie zaten er ook voor niet weinig tussen. Voor de komende nacht hebben we twee opties: Ofwel vissen op de stek waar we de afgelopen nacht een groep kleinere schubs troffen, ofwel vissen op een "verse" voerplek van 1 dag, op een plaats van welk we wisten dat het slag karper een gevoelig stuk groter is. Het zou heel goed kunnen dat we op de plek waar we de nacht ervoor hebben gezeten, grotere vissen gaan vangen als we er nog een nacht gaan vissen. We besluiten tegen de schemering op die plek koffie te leuten. Als er ook maar iets bovenkomt wat lijkt op vette karper, dan vissen we er. Anders gaan we op de verse voerplek.

Koffie zetten valt niet mee. Het is bijna op, en ons experiment om het filter aan te vullen met oploskoffie mislukt uiteraard. Het duurde even, maar uiteindelijk zitten we toch met een bak damp. Niet te pruimen natuurlijk, maar aan de waterkant ben je al snel tevreden met minder. Ik heb zelfs een periode gehad waarin ik blikken struik als zoete broodjes naar binnen werkte. Er springt niks, er beweegt niks, en het water is als een spiegel. Pakweg 100 boilies worden verspreid richting de vaargeul gemept. Mijn aandacht gaat naar het decor achter ons. Een Japanse aquariumspecialist heeft mij ooit eens -via een boek- wijsgemaakt, dat je de mooiste plantenaquariums creëert door goed naar de natuur te kijken. Niet zomaar kijken, maar aquarium-artistiek-verantwoord kijken...om het zo maar te zeggen. Vooraan in het Franse decor -het stukje aquarium- staan de voorgrondplanten. Gras met ander ongein. Verder naar achter komen struiken en hoger onkruid, waar het lage gras op sommige plaatsen in sluipt. Hier steken ook enkele takken doorheen. Het kienhout. Op de achtergrond komen de bomen, waar op sommige plaatsen de struiken half in kruipen. Nuances van herfstkleuren maken het decor af. Wat kan een plompverloren stukje natuur achter de stek toch mooi zijn. Hoe langer je ernaar kijkt. Inspiratie voldoende, voor mijn plantenaquarium.

Enkele kopvoorns spetteren op de plek.
Van karper nog geen spoor.
En de "koffie" is ook bijna op.

Er wordt besloten om het hogerop te proberen. Verse voerstek, verse kansen. Anderhalve kilometer door de struiken, typisch Franse waterkant-paden, en een paar Engelsen onder een brug later, komen we op de stek waar het de laatste nacht maar moest gaan gebeuren. Laurens is meteen in zijn nopjes. Het is dan ook een lekkere stek...en bovendien ruikt het naar de grote karpers. Amper een kwartier nadat de laatste hengel is ingesmeten richting vaargeul, lijkt onze beslissing de juiste te zijn geweest. Er springt een grote karper ergens midden op het voer. Even later nog één, gevolgd door weer een andere. Het begint er aardig op te lijken dat we goed zitten. Het zware gedreun in de schemering doet de gemoederen goed. Als Laurens weer wat later de eerste karper van de laatste nacht vangt, weten we meteen met voor type groep vissen we te maken hebben. Een magnifieke grote spiegelkarper met een vuistgrote schub op zijn flank mag even poseren. In de vaargeul horen we een volgende zware dreun. Net na Laurens' spiegel heb ik een wonderbaarlijke vangst: Dezelfde schubkarper als welke Laurens pakweg 14 uur eerder, vroeg in de ochtend ook had. Uit duizenden te herkennen aan zijn rare beschubbing, scheefzittende kop, scheefzittende vinnen, scheefzittende staart, scheefzittende alles. Quasimodo twee keer op visite in een sessie. Ondanks het risico dat de karper naast de schoenen gaat lopen, mag hij ook nu weer op de foto. Ditmaal Laurens achter het toestel, en ik met de karper in mijn handen. Een volgende grote karper komt geheel uit het water. Wat moet dit wel niet gaan worden?

Het blijft vooralsnog een aantal uur stilletjes met de beten. Uiteraard de nodige kopvoorns, en een enkele barbeel tussendoor. Rond 3:00 's nachts gaat de bel op mijn verste hengel.

Ergens in het donker van de nacht aan een Franse rivier sta ik een karper te drillen. Laurens is naast me komen staan. Het staat te gebeuren. Bijna uitgeteld ligt de karper schepklaar voor het landingsnet.Mijn vermoeden tijdens de dril is juist gebleken. Dit is echt een hele grote karper. Dit zou wel eens mijn allergrootste karper ooit kunnen zijn.. Een grote hele hoge vlek is in het donker goed zichtbaar. Er kan, en er mag helemaal niks meer fout gaan. De vis zet zich voor de laatste maal recht, en zwemt sloom een stukje naar rechts. Nogmaals zie ik de enorme flank van de karper aan het wateroppervlak. Nogmaals pomp ik hem heel voorzichtig richting het landingsnet. Er lijkt niets meer verkeerd te gaan. Dan gebeurd het. Ik voel de karper losschieten, en de hengel springt recht. Een rilling gaat door mijn lijf. De karper zet zich in zwempositie richting vaargeul...en is weg. Ik kan er niets meer aan veranderen...alles gebeurde te snel. De hengel wordt op de kant gesmeten, ik hijs me op de kant...en even is het ijzig stil op kamp Laurens en Chris. Dan wordt er op voorzichtige, bijna fluisterende manier geanalyseerd.
Had ik er toen ie losschoot nog maar met het net achteraan gesprongen...
Had ik hem de eerste maal toen hij zo goed als schepklaar lag maar gewoon geschept...
Had ik maar iets verder het water in gestapt...
Had ik maar minder zwaar lood en minder zwaar toplood gebruikt...
Had ik maar...
Ik kan het even niet meer bevatten.

Het eerste schip kondigt de volgende morgen aan. We weten het. We moeten naar huis, het werk wacht. De rivier ziet er visloos uit. Er is geen spoor te zien van hetgeen wat zich de afgelopen nacht heeft afgespeeld. Het rotgevoel van het verspelen van een grote vis heeft voor heel even plaats gemaakt voor nieuwe plannen.
Plannen met een hoog "I'll be back-gehalte". Ik heb even een glimp gekregen van wat er hier onder water zwemt, en de bevestiging gekregen dat het zelfs voor mij mogelijk is om één van de giganten van de rivier daadwerkelijk te haken. Volgende keer gewoon door tot in het schepnet. Dat beloof ik.
De terugreis? Zoals gewoonlijk. Er wordt gefilosofeerd over de oneindigheid van het heelal, Gaja, UFO's en paranormale ervaringen. En natuurlijk gaat het ook over karpers. Vooral dat.

Chris Noorlander