Artikelen

Onweer

Het is vroeg in het voorjaar, beter gezegd laat in de winter. Een jonge jongen van een jaar of 12 zit wat onrustig voor het raam te draaien, en kijkt hoe de eerste knopjes zich aan de struiken voor het huis ontwikkelen. Hij hoort de eerste vogels fluiten. Katten amuseren zich voor het huis, ze zijn wat wispelturiger dan normaal...of liggen zich in de eerste zonnestralen van deze ochtend te koesteren. De natuur begint langzaam op gang te komen. Buiten is het ietwat frisjes, maar lekker tegelijk. Je voelt de lente als het ware. Altijd een voorbode en een startsein voor een komende mooie zomer gevuld met zon, springende visjes, en zwemamusement. Onbezorgd loopt de jongen naar buiten, grijpt een snoekhengel, een vaste hengel, en een emmer. Misschien zit die grote snoek van de tweede steiger er wel weer. Eigenlijk zit ie er altijd. Iedereen weet ook dat hij er zit. De meeste vaste hengelaars mijden deze plek dan ook. De tweede steiger is ook de favoriete brasemstek van het all-round vissertje. Verschillende keren heeft er zich een snoek aan zijn leefnet, of aan een brasem die naar de kant komt vergrepen.

Druk

Met de naderende lente is het ook een stuk drukker geworden. Kinderen spelen op straat, mensen maken hun wandeling, en het lijkt wel alsof iedereen zich nu massaal een hond heeft aangeschaft. Hij loopt om het putje met al zijn vertrouwde plekken heen, rechtstreeks naar de hoek waar de oude verlaten steigers liggen. Eerst maar eens voor wat aasvisjes zorgen. Het is druk onder water. Alles leeft. Het lijkt wel voorjaar. Een vijftal mooie ruisvoorns zijn in een mum van tijd in de emmer beland.

Het monster van de tweede steiger is getemd..

Als een indiaan sluipt hij even later naar de beruchte tweede steiger, laat zich er zachtjes op zakken, en kruipt vervolgens naar voren. Wanneer hij het hoofd over het randje steekt, staat hij oog in oog met het monster. Hij ligt er dus weer. Exact onder de steiger, zoals gewoonlijk. Heel stil kruipt hij weer terug naar zijn hengels, grijpt de grootste ruisvoorn uit de emmer en zet deze aan de haak. De buldo wordt op pakweg veertig centimeter gezet. Hij gaat achter de steiger staan, en laat geruisloos en heel zachtjes de vis pal voor de steiger zakken. Wanneer deze met zijn staart het water raakt volgt er een explosie. De buldo schiet onder water en gaat er met gang vandoor, naar links, om daar pal voor het riet even onder water te blijven liggen. Dat ging goed. En snel vooral!

Vijf minuten wachten, had zijn vader hem altijd verteld. Wanneer de buldo een minuut later langzaam naar dieper water zakt is de jongen niet meer te houden. Hij geeft een stevige tik aan de hengel. De snoek hangt eraan. Alles gaat goed en even later ligt het monster van de tweede steiger veilig op de kant. De snoek is verslagen en getemt, de jongen voelt zich oppermachtig.

Daar zit je dan, 10 jaar later aan het afwateringskanaal. Niet starend naar een buldo, maar op de strecher bibberend van angst. De moedigheid die ik had, na het vangen van het monster van de tweede steiger, is totaal verdwenen. Opgelost in een onweersbui. Wij zouden het slechte weer wat werd voorspeld wel eens eventjes vanachter de karperhengels trotseren. Wij zouden de weergoden verslaan, en 'en passant' ook nog eventjes een stel deftige karpers vangen. Aangeraden werd ons binnen te blijven. Maar we waren niet te houden. Drie keer hebben we in ijltempo de hengels binnengedraaid, alles achtergelaten, en vol tempo een kilometer gerend, naar de bebouwde kom. Drie keer zijn we teruggelopen, omdat het onweer leek weg te trekken. De laatste keer toen het onweer in alle hevigheid weer toesloeg, zijn we protesterend gebleven. Dan maar in het harnas sterven. Aan de overkant slaat het onweer in. We zouden een honderdtal meter uit elkaar zitten, maar we zijn met zijn drieen in één bivvy gaan zitten. Bibberend van de kou, maar vooral voor het onweer. Ik stelde me voor hoe we de volgende morgen gevonden zouden worden. Door een hardloper. Hij trekt helemaal wit weg, als hij drie verkoolde lichamen in een ingestorte tent ziet liggen. Een telefoontje naar mijn vriendin. Gestorven in het harnas is de enige schrale troost. Het stukje land waar we zitten is afgesloten door rood-wit lint. Mannen in uniform ruimen de troep op, alsof ze het dagelijks doen. De lichamen worden vanuit het riet gedragen. Het mooie zomerweer, de fluitende vogels, en de aan de overkant recreërende mensen maken het allemaal erger. In het midden van het water springt een karper. Als een laatste vaarwel. Ik sluit mijn ogen. Prop mijn vingers in mijn oren. Er is niets aan de hand. Er is geen noodweer, we zitten gewoon lekker te vissen.

Onweer

Onweer. De grote verzieker, maar tevens geluksbrenger van een karpervisser. Nét voor het onweer zit de karpervisser gespannen achter de hengels te wachten op een aanbeet die beslist komt. Tijdens het onweer zit de karpervisser veilig in de auto, of bibberend als een rietje met windkracht zeven onder de paraplu. De karpervisser moet niets van onweer hebben. Als er onweer in de lucht hangt kan de karpervisser niet wachten om met de visspullen naar de waterkant te vertrekken. Als het noodweer losbarst is de karpervisser als een held op sokken terug in zijn schulp gekropen. De karpervisser wacht af tot het onweer ver weg is.

Met de vingers in mijn oren en de ogen dichtgeknepen is er slechts ruimte over voor nadenken. Nadenken over vroeger. Toen alles zo gemakkelijk leek te gaan.

Dampige voorjaarsmorgen na een nacht met onweer.

Ik denk terug aan mijn kinderjaren. Als het onweerde, ging ik niet. Als de wind uit de zuidwest kwam ging ik wel. Toen was het allemaal zo makkelijk. Een snoek zou wel blijven wachten tot na de onweersbui. Toen moesten we nog niet zo nodig. In herinneringen aan vroegere visjaren was het altijd mooi weer.
In mijn gedachten zie ik twee zeer jonge jongens bewapend met een garnalennet door de polder lopen.

De polder van Alblasserdam, waar ze zo graag komen. Ze komen er zo vaak dat het typische ''polderloopje" (Koeienvlaaien ontwijken, en de ongelijke grond) onopgemerkt ook gewoon op het asfalt zichtbaar is. Geen ouder die ons dat loopje probeert af te leren. Ze zijn er zelfs trots op. Aan de andere kant van het dijkje het afwateringskanaal, het water waar ze brasem hebben leren vangen. Het water waar één van de jongens later twee keer doodsangsten zou moeten uitstaan. Nu zijn ze in een poldersloot op jacht naar kikkerdril. Bestemd voor de dierentuin in de achtertuin. Bij één van de jongens,- toen al de kleinste- is het een grote beestenbende achter het huis. Emmers vol met kikkerdril, kikkervisjes, driedoornige stekelbaarsjes, en allerlei niet te traceren torren en waterkevers. Toegangsprijs voor algehele bezichtiging is of vijf knikkers (tienpunters) of 25 cent. Veel animo hebben ze nooit gehad. Leuk was het wél. Eén van de jongens, de kleinste, voelt dat er iets aanwezig moet zijn in het zijslootje rechts van hen. Onopgemerkt verlaat hij het tweekoppige gezelschap voor heel even om een kijkje te nemen. Bij het zijslootje aangekomen ziet hij wat er aan de hand is: Eén grote dikke deken van kikkerdril. Door heel de sloot, en over de hele breedte. Hij twijfelt. Roepen, en de buit verdelen? Of teruglopen en met zijn tweeen verder zoeken, alsof er niets aan de hand is? Egoisme begint het langzaamaan te winnen. Er moet snel beslist worden, anders zou die ander zodadelijk deze kant op komen, en de goudmijn ontdekken. Nonchalant rent de jongen terug naar zijn maat. "Niks te vinden, misschien daar verderop in de dwarssloot"…roept hij hem toe.

Als een bankrover die na zijn opsluiting de buit gaat ophalen, loopt de jongen s'avonds terug naar de zijsloot met kikkerdril. In hoera-stemming begint hij te scheppen; Emmers vol. Allemaal voor hem alleen.

De nacht met onheil en bliksemschichten heeft plaatsgemaakt voor een zonovergoten voorjaarsmorgen. Geen afzetlint, geen telefoontje naar mijn vriendin. Geen karper. Schaarsgeklede dames op skeelers aan de overkant. Mensen met honden. Veel mensen met honden. En een berg fluitende vogels. We bedanken de natuur dat we deze nacht hebben overleefd. Nieuwe plannen worden gesmeed. De onheilsnacht wordt snel vergeten. Natuurlijk gaat het karpervissen voor alles. Dat is al vanaf het begin zo geweest, en een onweersbuitje veranderd daar helemaal niets aan. Met de spullen lopen we terug naar de auto. Terug over de plek waar ik ooit kilo's kikkerdril heb gevonden. De auto brengt ons naar het water van de tweede stijger. Het water waar ik een monstersnoek heb gevangen. Het water waar ik mijn eerste karpers ving. Het water waar ik ook enkele keren voor het onweer heb moeten schuilen.

Met dit mooie voorjaarsweer liggen er beslist karpers aan het oppervlakte.
Een broodkorst voor een karpermuil. Alles is vergeten. Een glorieus karperleven staat voor de deur.

Chris Noorlander