Artikelen

Karpervissen kan een kwelling zijn...

Dieptepunt
Iedereen die echt ergens voor gaat, valt wel eens met zijn plaat. Soms is het een harde smak, soms wat milder, maar altijd pijnlijk. Ik heb in mijn (lange) karpervissersleven natuurlijk gelijk alle andere vissers de nodige hoogtepunten en dieptepunten gekend. De hoogtepunten werden gevierd en de tegenslagen manmoedig genomen. Op die ene tegenslag na. Die ene keer waarbij ik met terugwerkende kracht spijt kreeg een karpervisser te zijn. Die ene keer die absoluut tot een van de grootste dieptepunten in mijn vissersleven hoort.

Ik had na die gebeurtenis het besluit genomen voorgoed te stoppen met karpervissen. Mentaal zat ik dusdanig kapot dat de motivatie volledig zoek was. Alleen door het "gezeur" van mijn zeer gewaardeerde vismaten ben ik na ongeveer acht weken toch maar weer gaan karpervissen. Gelukkig maar bedenk ik me achteraf, want de jacht op karper is toch wel heel belangrijk in mijn leven. Maar ik verzeker jullie dat het zwaar is geweest. Ik zat er echt helemaal doorheen.

Klote seizoen

"Betere tijden..."

Het jaar liep alweer naar de herfst. Mijn seizoen tot dan was klote geweest. Veel pech, het leek alsof het me echt aan het achtervolgen was, en veel misère. Losschietende haken, veel blanks, veel materiaalpech, en ga zo maar door. Niets leek te lukken. Ik zat er dan ook al redelijk doorheen na de zomer en durfde aan gelukkiger tijden nauwelijks te denken. Mijn vismaat daarentegen kon niets verkeerd doen. Het geluk lachte hem overal en onder alle omstandigheden toe. De karpers zwommen bij wijze van spreken achter zijn aas aan om in zijn landingsnet te komen. Het was voor mij wel duidelijk, de wereld was één grote samenspanning om vooral mijn persoontje het bloed onder de nagels weg treiteren. Tot dat ene moment. Het moment waarop ik die droomkarper ontdekte. Ik "vond" haar zo maar, het was bijna geen toeval. Het leek alsof ik door hogerhand werd geleid. Het was zo maar een stuk aan een kanaal, liggend in de weilanden. Door toevalligheden was ik daar gekomen. Een vriend van mij die vlak bij het water woont, nodigde me uit om langs te komen. Hij wilde me wat laten zien dat zeker mijn belangstelling zou hebben. Eenmaal aangekomen troonde hij me mee naar een gemaal dat aan het kanaal stond. Er dreef een dode karper van ongeveer tien kilo. Aan de staat van ontbinding te zien, was hij al enige tijd dood. "Zulke vissen", vertelde die vriend, "zie ik hier met regelmaat, maar dan levend". Dat wekte inderdaad mijn nieuwsgierigheid. Even later zaten we samen bij hem thuis aan een pilsje informatie uit te wisselen. Het werd echt laat in de avond alvorens ik huiswaarts keerde met de idee dat ik terug zou komen. Alleen dan zou ik hengels bij me hebben.

Ontdekking

"Mooie vis, prachtige dril..."

De eerste keer dat ik kwam vissen, hing er zo'n vale mist boven het water. Het gaf de omgeving een mysterieuze uitstraling. Karpervissers kennen dat gevoel wel. Dat gevoel dat ontstaat als het water dampt en de zon in een poging boven de horizon uit te komen, er op een geheimzinnige manier door heen schijnt. De atmosfeer wordt dan klemmend en je zit dan op het puntje van je stoel om dat je elk moment een beet verwacht. Vijf dagen had ik gevoerd met maïs. En vandaag moest het wezen. Maar ondanks alle mooie omstandigheden werd het niets. Na een vijftal visdagen achter de rug te hebben waarbij niets werd gevangen, sloop er twijfel en teleurstelling in mij. Het hele jaar al klote en nu een paar dagen aan een ogenschijnlijk maagdelijk stuk water met weer niks. En ook niets gesignaleerd tijdens mijn observaties tot dan toe. Ik twijfelde hevig aan de mogelijkheden voor het vangen van (grote) karper ter plekke. En zo mijmerde ik door de visdagen heen. Ook zo die avond, ik was een keertje doorgetrokken tot in de schemer toen het gebeurde. Links van mij aan de oever van het water viel "iets" met een harde klap in het water. Het leek wel alsof er een koe te water raakte, zo hevig was de klap. Een brok schoot in mijn keel, ik twijfelde tussen opstaan en kijken of voor me uit blijven staren. Door de schrik en de daarop volgende opwinding rilde ik over mijn hele lijf en leken mijn benen dienst te weigeren. Het water was daar niet diep en het avondlicht liet net toe dat ik de contouren van een grote vis zou kunnen onderscheiden. Voorzichtig, half liggend in de klei, met mijn beste tijgertechniek besloop ik het water om maar nog maar dichter bij de vis te kunnen zijn. De invallende duisternis maakte de weerschijn van het heldere water tot een zwarte plaat. Zo ongeveer vijftig centimeter met mijn gezicht boven het water hangend zag ik haar van rechts aankomen, net onder kantje. Goede God, wat een vis. Die benaderde de meter of ging daar over heen en het gewicht durfde ik niet eens te schatten: dat moest formidabel zijn, het kon niet anders. Ik viel helemaal stil, zelfs mijn hart stopte tijdelijk met bonzen om vooral de vis niet vroegtijdig te verjagen. Terwijl ik de vis observeerde in zijn natuurlijk omgeving kwam de ban over mij als een zachte deken over een gekwelde ziel. Het oliede mijn gemoed en bracht mijn verstand in sferen die nodig zijn om een volhardendheid op te bouwen om nog maar slechts oog te hebben voor één vis. Mijn door het afgelopen seizoen gekwelde ziel laafde zich aan de spijs die daar voor mij zwom. Deze vis zou mijn komende obsessie worden, dat stond vast. Wat ik er voor moest doen maakte niet meer uit, ik moest die vis hebben. De ban kon pas worden gebroken op het moment dat ik die vis in mijn armen had. En dus smeedde ik plannen. Wat ik toen niet wist was dat de euforie slechts een opmaat was die zich uit zou bouwen tot een climax waar ik nu nog 's nachts slechte dromen van heb. Het werd de ellendigste gebeurtenis in dat seizoen en misschien wel van mijn hele vissersleven.

Plan de campagne

Met eigengemaakte boilies op basis van vismeel voerde ik op de plaats waar ik haar had ontdekt, elke dag 500 gram. Drie weken lang. In de tussentijd viste ik er niet. Die tijd gebruikte ik om mijn hengelsportuitrusting tot in de puntjes in orde te brengen. Alles voorbereiden voor dat ene moment. De lijn op de molen was niet oud, maar werd toch vervangen. Een reis naar de hengelsportwinkelier waar ik al jaren mijn boodschappen doe werd ondernomen. Daar aangekomen bleek mijn "eigen" lijn niet voorradig. Maar zo verzekerde de hengelsportwinkelier mij, hij had een nieuwe lijn waar alle karpervissers die hij kende, en er mee visten enthousiast over waren. De lijn was van het merk Berkley en de kleur was wit. En hoewel ik het niet heb staan op lijnen die ik niet ken, liet ik me toch overhalen deze lijn te kopen. De haken werden nog eens extra gescherpt waarna het wachten op het uur U werd begonnen.

"Vismaat Anne kon niks fout doen!"

En zo gebeurde het ……………………..
Bloednerveus kwam ik op mijn stek die middag. Het was zo'n prachtige najaarsdag met weinig wind en redelijke temperaturen. Zenuwachtig maakte ik mijn hengel in orde. Molen op de hengel, lijn door de ogen, pen erop, haak en loodjes monteren. Voorzichtig alsof elke boilie het geluid van een bombardement maakte, voerde ik een tiental boilies. Een boilie werd aan de hair geknoopt en vervolgens werd alles op zijn plaats gezet. Ik zweette ontzettend in het begin. Van pure zenuwen at ik direct al mijn meegebrachte eten op. Maar er kwam geen beet. Af en toe staarde ik over de rand van het water in de hoop haar te zien, maar ze leek van de wereld verdwenen. Er gebeurde niets. Na een aantal uren zakte de nervositeit en kwam er berusting over mij: het was schijnbaar nog niet tijd om haar te vangen. Er zouden andere avonden moeten volgen. En zo verstreek de middag en een deel van de avond. Al helemaal accepterend dat het er deze keer niet in zat, bewoog het oranjepuntje dat mijn pen voorstelde. Ik zag het duidelijk! Mijn hart sloeg gelijk een stoommachine onder hoge druk en mijn ogen vernauwden zich tot spleetjes om elke beweging van de pen te kunnen waarnemen. Ik wist het zeker, "zij" was mijn haakaas aan het verkennen. Stukje op, stukje neer, langzaam overdwars iets weg driftend en weer terug zwemmend. Mijn goede God, ik werd gek van zenuwen. Mijn handen die vlak boven het kurk van de handgreep hingen, trilden van de spanning die zich zo razendsnel in mijn lijf aan het opbouwen was. Zweet druppelde van mijn gezicht. Mijn ogen waren helemaal gefocust op dat kleine rode puntje van de pen. Alsof alles om me heen in slowmotion bewoog, zo langzaam ging de tijd. Het leek eindeloos voordat de karper besloot het aas te nemen maar het moment kwam wel. Traag en waggelend verdween de pen richting het wijd. Mijn lijn liep strak en ik tikte aan. De explosie in het water kwam als een ontlading. De daarop volgende seconden verraadden dat het raak was. Mijn hengel ging maximaal dubbel en mijn slip ratelde van puur plezier. Meters lijn vlogen van de spoel. Na een aanvankelijk zwakke start van mijn kant, begon ik nu ook op dreef te komen. Ik jubelde van vreugde: zij hing, zij hing! Na een run van zeker veertig meter aan de rechterkant van het water, besloot ze over te steken naar het midden van het water. Dat was link want daar lag een lullig eilandje waar allerlei waterpluimvee hun huis hadden, vreselijk in de weg te liggen. Ik verhoogde voorzichtig de druk en voorkwam dat ze er om heen kon zwemmen. In plaats daarvan ging ze voor het eiland langs en kwam ineens recht op me af. Toen ze op een tiental meters van me vandaan was, zag ik haar in al haar glorie. Goede God wat een schoonheid, wat een droomwens voor elke karpervisser. Ze stak door naar rechts naar een volledig veilig deel van het water. Er kwam rust over mij, ik dacht de boel onder controle te hebben. Rustig drilde ik haar uit, ik had geen haast. Plots kwam ze in de oppervlakte en met een machtige zwaai sloeg ze een "gat" in het water. Idioot genoeg viel mijn lijn daarbij volledig slap. Shit, schoot er door mijn hoofd, ze komt weer op me af. Ik draaide als een wildeman aan de slinger van mijn molen om weer contact te krijgen. Maar er kwam geen contact. Ik wist wat er aan de hand was, maar weigerde het te geloven. Ze zat er nog aan, ze moest er nog aan zitten! Het moest! Als dikke stroop kwam traag het gevoel over me dat ik haar had verspeeld. En nog weigerde ik het te geloven. Koortsachtig draaide ik aan de slinger van mijn molen. Maar het eindje wapperende lijn dat even later voor mijn hengeltop bengelde leverde onmiskenbaar het bewijs: voorbij, het was voorbij. Emotie golfde in mij op en in een vlaag van verstandsverbijstering smeet ik mijn hengel met kracht in het water. Ik vloekte, ik tierde, ik zat kapot. Ik wilde schelden en huilen tegelijk. Dit mocht toch niet waar zijn, dit was toch slechts een nachtmerrie waaruit ik elk moment kon ontwaken?

Kwelling

Na een tijd wat voor me heen hebben zitten staren begreep ik dat er een klein kapitaaltje op de bodem van het water lag door die domme actie van het weggooien van de hengel. Nog helemaal beduusd door het zojuist meegemaakte besloot ik toch maar de hengel weer op te duiken. Daarna ben ik rechtstreeks naar huis gegaan. Wat mij betrof was het voorbij. Het gevoel dat ik nooit weer wilde karpervissen was dominant aanwezig. Een visserij waarbij het mogelijk was hele hoge verwachtingen op te wekken, en die net zo hard door schijnbare onbenulligheden ook konden leiden naar een volkomen toestand van waanzin, dat wilde ik niet meer meemaken. Nooit weer.

Wat ik in de dagen er na wel wilde weten, was hoe het kon dat ik lijnbreuk kreeg. Ik testte de nieuwe gekochte lijn en had de oorzaak daarmee gelijk te pakken. De trekkracht bleek nog niet de helft van wat werd opgegeven op de verpakking. Sterker nog, ik kon de lijn zo door de midden trekken. Natuurlijk ben ik met een dosis onvervalste woede naar de hengelsportwinkelier gegaan. Maar die wuifde de zaak weg. Het lag altijd aan het materiaal, nooit eens aan de visser zelf, zo verdedigde de winkelier de aanval op de geboden kwaliteit van zijn producten. Maar als ik er op stond, mocht ik een nieuwe klos lijn hebben. Met alle wrok richting winkelier die ik bij me zelf op kon roepen, ben ik naar huis gegaan. Met maar één idee. Ik vis nooit weer op karper!

De Pen