Door: Dennis Hoevenaar

In de planning voor dit oranjegekleurde weekend ligt een nabijgelegen plas. Een plas met een voor de randstad middelgrote oppervlakte. Een plas niet al te ver verwijderd van de Nieuwe Waterweg oftewel de Maas. Met hier en daar verbindingen tot een der Neerlands grootste rivier dus een leuke uitdaging. De plas bevat voorzover wij van medevissers hebben begrepen een flink aantal 'honk'vissen variërend tot over de dertig pond. Een leuke gedachte, zo redeneren wij.

Eenvoudig is het allemaal niet. De plas is niet te bereiken per auto en omdat het voor ons nauwelijks aan te fietsen is, vooral vanwege gebrekige conditie-peilen, zullen wij vanaf de parkeerplaats met een bootje verder moeten. Een dag van tevoren wordt er bij de plaatselijke verhuurder een mooie stalen sloep met een heus anker geleend. Tegen een geringe vergoeding overigens, want 50 piek voor een heel weekend (!) mag je niet veel noemen. Omdat deze mini-titanic na aankomst op de parkeerplaats ontoereikend genoeg blijkt te zijn om onze hele hebben en houden naar de stek te kunnen vervoeren, wordt de plaatselijke verhuurder annex pont-houder lief aan gekeken en om nog een sloep gevraagd. Iets wat probleemloos blijkt te zijn. Met een 'veel succes', en nagekeken door de plaatselijke bevolking (twee mensen) worden de PK's gestart. Twee boten, drie man en een meer als gemiddeld huishouden bezorgen de toeschouwers veel kijkplezier. Niet begrijpend wat iemand bezielt om een weekend aan de waterkant door te brengen vervolgen zij dan ook hun weg. De bootreis, grotendeels verzorgd door Richard verloopt voorspoedig. Na een 20-tal minuten roeien nemen de pk's weliswaar wat af maar de stek is niet ver meer. Althans zo dachten wij, want onze stek blijkt bezet door een boot. Andere kant op maar dus. We vinden aan de Noordzijde van de plas een mooi veldje waar we met zijn drie-en prima kunnen gedijen voor een weekend zonder elkaar in de weg te zitten. Enig nadeel is dat de wind echter ook uit het noorden komt en dus op de zuid-kant van de plas staat. Maar om de opgebrande pk's rust te geven, we moeten de geleende boot tenslotte nog wel terugbrengen, wordt besloten om toch vanuit deze hoek te vissen.

Wat volgt is de loting. Niet omdat de ene stek mooier is dan de andere, maar om achteraf verwijten te voorkomen. Volgens loting komt Richard rechts, Wouter en het midden en ik dus logischerwijs aan de linkerkant te zitten. Na de bootjes uit hun lijden te verlossen door hun te ontdoen van hun zware last, wordt er op een der boten provisorisch een visvinder met dieptemeter gemonteerd. Terwijl Richard begint met zijn spullen op te zetten, gaan Wouter en ik de plas rond om wat meer te weten te komen over het bodemverloop, en vooral om vis te vinden!

Met mijn geluk dat ik redelijk fit ben als gevolg van een intensieve fitness-training wordt de hele plas rond gevaren. Op zich heen niet zo'n probleem, maar terug met een stevige tegenwind een hele dobber! De plas varieert van zo'n 3 meter diepte oplopend tot uiterlijk 5. Vis wordt er in onze buurt nauwelijks gevonden, een logisch gevolg gezien de windrichting. Als we echter de ,voor ons begrip, overkant bereiken begint de visvinder meer herrie te maken als tien beetverklikkers bij elkaar. Aan de overkant, op zo'n 4 meter diepte bevindt zich een flinke school vis. Een echter onbereikbare stek zo lijkt het, omdat er een zeer grote afstand zal moeten worden afgelegd op dit bij zeilers zo populaire meer. Uitvaren naar zo'n afstand is dus praktisch gezien onmogelijk omdat deze snelle windvangers dus onherroepelijk de meeslepende lijn zullen pakken. Wout en ik kijken elkaar even vertwijfeld aan......Richard is al nagenoeg klaar met het opzetten van zijn spullen, zo zien wij nog net in de verte....Verkassen?? Euh,......neeeeeee dat zou gezien de duisterinval en de snelheid waarmee Richard zijn verblijf aan het inrichten is niet echt praktisch meer zijn. We roeien het meer nog wat rond en treffen verder bar weinig vis aan.

Bij het terugkeren van onze stalen sloep stuiten we dan ineens op zo'n twintig a dertig meter uit de kant op een flinke zwerm vis. Zo hoopvol na alle radiostilte die overheerste tijdens de oversteek van het meer dat ik besluit op deze 'gooi'afstand te gaan liggen. Wanneer we de bivvy van Richard naderen zien we tevens een witte auto naderen. "Een auto midden in dit natuurgebied?"zo vragen wij ons af. Als hij Richard zijn tent is genaderd zien we in zwarte letters 'toezicht' op de zijkant staan. We zien de bui al hangen en blijven even gedesillusioneerd in de boot hangen. Uit de mini-jeep stappen twee mannen, een in het groen en de ander in het blauw gehuld. Ze kloppen aan bij Richard's bivvy. De man in het welbekende blauw begint even tussen neus en lippen door op de drie hengels die Richard klaar heeft liggen te wijzen. Wij verstaan, vanuit de boot nog steeds, dat het niet de bedoeling is dat er met drie hengels wordt gevist. Verder wordt er belangstellend gevraagd naar het in ons bezit zijn van twee boten. Met een kleine uitleg over 'bootjes huren' en een afwijzende blik, stelt Richard de beide mannen kennelijk gerust want beiden verdwijnen in de veel te kleine Jeep in de vallende schemering.

Wij gaan, in de veronderstelling dat alles verder wel okee is beginnen met de voorbereidingen voor de nacht. Wouter beluit toch maar om nagenoeg de overkant te bevissen en Richard weet uiteindelijk in de richting van een kom toch ook wat vis op te sporen. De boeien worden geplaatst en er worden drie kunstmatige voedselvelden gecreëerd. Een ieder van ons vaart zijn hengels uit en richt het onderkomen in. Zo tegen de klok van middernacht is iedereen gereed en volgt er een ontspanningsmoment. Genietend van de stilte om ons heen, en het idee geheel alleen en verlaten hier aanwezig te zijn nemen wij het ervan. Filosoferend over wat er onder water gebeurt praten wij elkaar zo dieper de nacht in.

Het is tegen de klok van half twee en de stretchers lonken naar ons om aan een welverdiende nachtrust te beginnen. Net voordat we daadwerkelijk ook besluiten om dat te doen hoor ik een auto. Razendsnel vliegen we alle drie instinctief op. Het geluid zwelt aan maar zien doen we niets. Richard spurt inmiddels naar zijn hengels en weet zijn middelste in de rietkraag te smijten. Wout en ik pakken instinctief allebei onze middelste op maar weten niet verder dan een halve meter binnen te draaien. Uit het niets staat de mini-Jeep ineens voor ons, lichten flitsen aan, en alsof het een drugsactie betreft, springen de mannen uit de auto. Voor ik het weet staat er een der ge-uniformden voor me en schreeuwt naar zijn collega:" ja bingo!! Drie, hij heeft er drie...........!!!". Ik kijk naar links en zie Wouter verschrikt en vooral verblindt in de schijnwerpers staan. Enthousiast hoor ik iemand uit duisternis roepen: Ja hoor hier ook!! Ook drie!!" Alsof er een triomf is behaald rent deze laatste vervolgens richting Richard, die echter allang kans heeft gezien zijn halsmisdaad in het riet te verbergen. Met een teleurgestelde stem hoor ik vervolgens de melding twee vallen.

Wat volgt is een kat en muis spel, een vraag en antwoord spelletje,........de ene opmerking nog bijdehanter als de andere, geen van beide wil tenslotte onderdoen voor de ander. Op mijn vraag of ze dit nou voor hun hobby of werk doen wordt gereageerd dat ze uit naam van hun baas opereren. En wordt er mij vervolgens toegesnauwd dat ik zelf hartstikke fout ben en dus niet in de pers of op wat voor manier dan ook moet gaan publiceren dat zij zo fanatiek zijn. "Niet fanatiek?" probeer ik nog "door om twee uur 's nachts zeker zo'n 5 kilometer met gedoofde lichten door het recreatiegebied te gaan rijden, vervolgens stapvoets aan te komen rijden, en dan de laatste 10 meters plankgas op ons af te rijden alsof we misschien wel bewijsvoering zouden kunnen verbloemen?" Maar mijn vraag annex plaagstoot komt niet meer aan. Meneer, zoals hij graag aangesproken wil worden, is al bezig met schrijven. In gedachte ik ook al, met dit artikel.

Met het noteren van mijn naam, het negeren van de meeste van mijn vragen en het verstoren van de rust vertrekken ze na een half uur weer. Ons moedeloos achterlatend. Wat doen wij, met uitzondering van die derde hengel, toch in hemelsnaam verkeerd. Ik had een weekendje hobby-en gepland, een weekendje ontspanning met de daarbij behorende respect voor de natuur. Maar na deze narcotica-actie voel ik mij zwaar crimineel. En alhoewel ik nog niet de uitslag van deze prikactie heb kunnen achterhalen, 'meneer' moest het nog even opzoeken thuis, weet ik dat de boete niet gering zal zijn. Iets wat ik uit ervaring al geleerd heb. Want naast de boete van 110 piek voor een derde hengel is de kans op 60 piek voor nachtvissen en 180 voor het vissen met een bivvy (wildkamperen) erg groot.
En zo werd in een klap ruw onze koninginnenacht verstoord. Even kunnen we er nog wel om lachen, en maken we geintjes als gratie aanvragen bij de koningin, maar wanneer ik mijn bedje opzoek dringt de ernst van de situatie tot me door. Vissen mogen we tot de volgende ochtend niet meer, en dat terwijl er al talrijke guldens aan voer in het water liggen. De gehuurde boot zal eveneens werkloos blijven liggen en de boete die binnen afzienbare tijd de bus inrolt zal er niet om liegen.

Langzaam aan dringt het tot me door dat de goede onder de kwade moeten lijden. Daar waar vroeger vrij veel getolereerd werd voor wat betreft nachtvissen, zijn er nu scherpe controles gekomen. Het is, ze daarbij niet eens ongelijk gevend, gedaan met de vervuiling van de waterkant, gedaan met de herrie, kampvuren en gettoblasters. Dat daarbij geen onderscheidt gemaakt kan worden tussen 'vissers' en 'verziekers' is zeer spijtig. Want een echte visser heeft naast zijn oog voor de vis, toch ook alle respect voor de natuur. Voor Wouter en mij was dit binnen afzienbare tijd, de tweede dikke prent gegeven voor het uitvoeren van ons zo geliefde hobby. En dat, terwijl er al zoveel geld in het vissen wordt gestoken. En na het krijgen van zo prent verdwijnt de motivatie als de wolken voor de zon. De zo geliefde bezigheid is ineens niet meer, althans,....tijdelijk! Want na verloop van tijd zijn toch weer die kriebels niet te weerstaan, en is het wachten op de volgende prent. Op deze manier wordt de vis wel heel erg duur betaald!!!