Artikelen

Koetjes en kalfjes, deel 3 (Kersteditie)

klik hier voor deel 1  |  klik hier voor deel 2

De winkels zijn feestelijk versierd en sierlijk verlicht. Ook stralen vele huizen gezellige warmte uit. Heel Nederland hangt de kerstballen in de boom. Maar als u het niet erg vindt, gooi ik mijn ballen liever in het water.

In de gesprekken op het werk over koetjes en kalfjes, komt het al snel ter spraken. "Wat doe jij met kerst?" Donkere dagen, met kans op guur weer. De tijd om met familie en geliefde door te brengen. Dat zijn de belangrijke elementen van ons leven. Terug naar de oorsprong. En toch, als ik even de kans krijg, probeer ik nog lekker een sessie met m'n stokken te pakken. Ook nu, of juist nu. Over belangrijke elementen van ons leven gesproken.

Deze vorm van traditie vloeit voort uit de fanatieke jeugd. De vistijden, waarbij je soms van voor niet wist, dat je van achter nog een hengel in had liggen. Kou en slecht weer waren geen vervelende stoorzenders die je binnen hielden. Niks van dat. Het waren slechts elementen waar je het mee moest doen. Net als het water, de karpers en het vismateriaal. Het ene element is nu éénmaal wat makkelijker te beïnvloeden of te trotseren dan het andere. Maar op pad ging je toch.

Kans op guur weer

En dus werd er in de winter doorgevist, uiteraard met meervoudig dubieuze resultaten. Geeft toch niks. Want het gaat allang niet meer alleen om iets vangen. En krijg je er toch één op de mat, dan geeft dat een extreem nuttige voldoening. Het valt namelijk over het algemeen niet mee, op en rond de kerstdagen.

Begin jaren negentig

Ik herinner me nog een aflevering van begin jaren negentig. Gedurende enige tijd had ik het nabijgelegen park heel dunnetjes aangevoerd. Bekend was, dat in dit water zeker 2 en misschien wel 3 vissen boven de tien kilo zwommen. Drie twintigers! Uniek in die tijd, in Dordt. Het plan was om het na het avondeten een paar uurtjes te proberen. Even voor ik op pad wilde gaan, was een heftige hagelbui losgebarsten. Gezien het geringe aantal graden Celsius op dat moment, bleef de neergevallen hagel netjes liggen. De fiets werd opgetuigd en ik was helemaal klaar voor een blank. Tijdens de rit kreeg ik nog een keurig setje hagel in mijn nek. Voorzichtigheid was noodzakelijk om te voorkomen, dat deze stevig opgezadelde muilezel een glijder zou maken op het hagelwitte en spekgladde wegdek.

Eenmaal op de stek aangekomen trof ik een prachtige setting, waar het gras in het park voorzien was van een mooi wit dekentje. Ook al was het donker, toch gaf de weerkaatsing van het wit een heel apart lichteffect. Tevreden prikte ik enkele steunen in de grond en wierp allebei de hengels in het midden van het water. In die tijd wisten we niet anders dan dat de karpers 's winters altijd en alleen in het diepste midden vertoefden. En de monkey climbers moesten dan half stok. Degenen die er verstand van hadden deden dat zo, dus dat was goed. Net toen de tweede hengel in lag, kwam een nieuwe lading hagel uit de lucht. Snel kroop ik op het stoeltje onder de plu en zocht ik de thermoskan met thee.

Begin jaren negentig, tussen de hagelbuien door

Binnen een uur kreeg ik tussen de hagelbuien door een brasemachtige aanbeet. Het was een vreemde gewaarwording om te beseffen dat er een winterkarper aan de haak zat. Hoe bizar. Na een niet al te lange dril werd het net om een schubkarper gefrommeld en waren we beiden van slag. Tijdens mijn wildblije gedrag leek de vis vooral versuft. Met ijsklompklauwen vouwde ik een natte bewaarzak om de schub. Het lood ging snel weer te water, uiteraard in het midden. Terwijl de vis nog geen uur aan het wachten was op de fotograaf, ging de andere monkey climber lafjes op en neer. Deze keer melde een prachtige rijenkarper zich. Ongekende taferelen aan de witte waterkant. De warme kerstgevoelens kwamen van binnen uit en deden mijn hart en handen tintelen.

Deze keer een prachtige rijen

Kerst 2004

Het was dus begin jaren negentig toen de traditie van het kerstvissen geboren was. Sinds die tijd heb ik de neiging om kosten wat kost ook met de kerstdagen iets te doen met vissen. Liefst natuurlijk ergens uitpakken, maar als dat er vanwege een familie midweek niet in zit, moet je iets anders verzinnen. Zit je in een levensfase mét vriendin, dan heb je aan twee kanten te maken met familie. Dat is zonder hengels al puzzelen geblazen. Maar zit je in een levensfase zonder femmetje, dan biedt dat meer mogelijkheden.

Zo was ik in 2004 zonder geliefde. Dé kans om op eerste kerstdag wakker te worden aan het water. Mijn familie zat de hele week in een vakantiehuisje en ik zou op eerste kerstdag vóór het avondeten aansluiten. Heerlijke omstandigheden om na te denken over van alles en nog wat. Voor mij werkt het goed om af en toe afstand te nemen van de dagelijkse dingen en alles op een rijtje te zetten. Daar zouden volgens mij meerdere mensen eens de tijd voor moeten nemen.

De omstandigheden waren pittig. Al geruime tijd probeerde ik 1 á 2 keer in de week licht te voeren, maar vlak voor kerst lag het water voor enkele dagen dichtgevroren. Het was niet alleen lastig voeren, maar ook hopen dat het ijs op tijd verdwenen zou zijn, zodat ik met mijn 'Holiday', het rubberen bootje van de speelgoedwinkel, alles zou kunnen uitvaren. Gelukkig kroop de temperatuur overdag net genoeg boven nul om de put ijsvrij te krijgen.

Kerstsfeer

Met handig peddelwerk werd het aas secuur te water gelaten. Inmiddels zowel ondiep als diep. Inzichten veranderen in de jaren. Eén van de hengels zelfs zo ondiep, dat de boilie op zicht op de bodem werd gelegd. Ik kon duidelijk zien, dat het aas op een relatief schoon stukje lag, zonder takjes en bladresten. Een klein handje ballen verspreid er omheen moest het doen.

De schemering deed vroeg zijn intreden op 'Christmas Eve' en mijn gelegenheidskribbetje stond onder de (loof)boom klaar voor de nacht. Ik stond naast mijn hengels en tuurde over het water. Met een muts op mijn kop en een tikkeltje druipende neus werd ik één met de omstandigheden. De kou was inmiddels relatief en deed geen pijn meer. Mijn gedachten kregen - en namen - de vrije loop.

Het was al enkele uren 1e kerstdag en strak donker, toen een aarzelende aanbeet geleidelijk over ging in een run. Ik sprong uit het warme kribbetje en zag de ondiepe stok krom en wiebelend liggen. Gedoceerd trek- en draaiwerk bracht een klein spiegeltje naar de kant. Onmiddellijk zag ik dat het één van mijn 'kindjes' was, welke ik eind 2000 via een viskweker had uitgezet. Hij paste ruim in het landingsnet en met liefde legde ik het beestje op de mat. Dat was genieten. Met de gedachte aan mijn kerstkindje viel ik weer in slaap.

Kerstkindje

Het was licht en ruim in de ochtend van de 1e kerstdag toen ik wakker genoeg was, om uit de slaapzak te gaan. Tevreden scharrelde ik wat rond en verzamelde alvast wat spullen om op te rommelen. Plots galmde een volle fluiter en melde een vis zich vanaf een andere diepte. Een veel stevigere dril was noodzakelijk om een volgepropte schub in het net te loodsen. Dit geblokte model was duidelijk winterklaar en klokte 15.6 kg. Zowaar lag er een kerstdertiger op de mat. Dat maakte het altijd vervelende opruimen een stuk milder.

Na een stevige douche reed ik naar het huisjespark, waar mijn familie was. Het bekende gevoel van een nachtje vissen zat in mijn lichaam. Op de radio klonk Chris Rea en ik voelde me gelukkig. "I take a look at the driver next to me." Hij was waarschijnlijk ook onderweg naar familie.

Geblokt model, klaar voor de winter

Kerstgedachte

Wat mij betreft gaat deze traditie door en ik zal in de toekomst blijven proberen ook in deze speciale tijd een visgerelateerde activiteit te ondernemen. Al is het maar voeren of een wandeling maken langs het water. Vissen mag niet ten kosten gaan van alles, maar andersom is ook niks. Gezond verstand en instinct zullen elkaar moeten vinden. Dat blijft. Dit jaar heeft het puzzelen met familie aan twee kanten toch nog een kleine opening opgeleverd. Dus als het een beetje meezit en als er geen ijs ligt, word ik op 1e kerstdag wakker aan de waterkant.

Tot zover deel 3. De avonturen met Sien, één van de lelijkste geiten ooit, heeft u nog tegoed. Volgende keer meer "Koetjes en kalfjes..."

Fijne dagen!

Daniël van Dijk