Artikelen

Koetjes en kalfjes, deel 2

klik hier voor deel 1

Laatst was het weer zo ver. In een gesprek over koetjes en kafjes kwamen we toevallig uit op 'vissen'. "Vind je dat nou niet zielig?" Ah, daar gaan we weer. "Maar ik geef ze toch goed te eten en ze mogen op een zacht matje liggen…" "Maar die haak dan. Zal ik bij jou is een haak door je lip trekken?" "Dat kun je niet vergelijken. Een mens heeft een veel uitgebreider zenuwstelsel dan een vis. Het klinkt misschien raar, maar ik heb veel bewondering voor die beesten. Daarom mogen ze ook op de foto en daarna zet ik ze weer terug." "Maar waarom doe je ze dan pijn als je ze juist zo bewondert?"

Tja, probeer dat maar eens aan een leek uit te leggen. Het is een soort oerdrang om die vis boven water te krijgen. Maar het is natuurlijk veel meer dan alleen die vis. We maken van alles mee langs de waterkant…

Hooglanders

Tijdens het gehoor geven aan mijn oerdrang, kom ik regelmatig op dubieuze plekken terecht. Zo neem ik wel eens plaats tussen beesten die rechtstreeks uit de oertijd lijken te komen. Op dit terrein lopen Schotse Hooglanders, die net als de Hollandse koeien het maaien en verwerken van gras tot vlaai als specialiteit hebben. Vanaf de eerste keer dat ik het betreffende graasgebied betrad, viel me op dat ze een stuk makker waren dan wat ik gewend was van de Hollandse koeien. De hooglanders kijken wel op als je bij ze in de buurt komt, maar daar blijft het meestal bij. Geen nieuwsgierig gesnuif en niet gelijk massaal op je af komen draven. Gewoon op het gemak doorgaan met eten malen. Dat is immers veel interessanter.

Zo was het meestal als ik een nachtje ging doen tussen de hooglanders. Dat gaf mij de gelegenheid om rustig langs de zwaarbewapende beesten richting het water te lopen. Want ondanks hun doorgaans gemoedelijke gedrag hebben ze wapens waar je "U" tegen zegt. Ze beschikken over een paar werkelijk imposante horens. Met gemak zouden ze mij, zelfs in bepakte toestand op de hoorns kunnen nemen. Verstandig om dus niks uit te lokken en gewoon vriendelijk met elkaar om te gaan. Over het algemeen gaat dat prima en de meeste nachten heb ik zonder problemen op het grasland gelogeerd. Maar ik herinner me één avond, dat ik het even behoorlijk lastig had.

Wapens waar je "U" tegen zegt

Na het positioneren van de stokken, was het tijd om de tent op te zetten. Ik koos voor een plekje tussen een trosje lage boompjes. Het terrein bestaat voornamelijk uit gras, met hier en daar een groepje jonge bomen. Om toch een beetje beschutting te hebben tegen de hooglanders, leek me zo'n groepje bomen een mooie plek. Mijn kleine tentje paste goed tussen de stammen en ik had zelfs een keurig vlak stukje gevonden. Het zou een droge, zwoele nacht worden. Geen last van regen, maar des te meer van muggen. Daarom zette ik alleen de binnentent op met een nuttig afsluitbaar gaas om te voorkomen dat mijn kop in de ochtend veranderd zou zijn in een jeukende grindtegel. Tegen de tijd dat m'n visvillaatje klaar stond, viel de schemering voorzichtig in. De hengels stonden er vredig bij. Echt een moment voor een aanbeet. Hoe langer ik over het water tuurde, hoe meer ik er in ging geloven. Ik haalde nog eens diep in door m'n neus en rook de zwoele lucht en de levendige geur van het water. Voor mijn gevoel kon het nooit lang duren. Zag ik nou een tik op de top?

De eerste actie kwam echter uit een geheel andere hoek. Vanaf het land om precies te zijn. Langzaam kwamen een stuk of vier hooglanders dichterbij. Voor de zekerheid liep ik voorbij de tent in hun richting om ze een beetje op afstand te houden. Net achter de eerste boompjes bleef de minikudde staan. Ze keken me aan met een blik, alsof ze wilden zeggen: "Wat denk je ervan, zou je niet is opzij gaan?" Op mijn beurt keek ik terug: "Het weiland is toch groot genoeg? Doe niet zo kinderachtig, zeg. Morgen ben ik weer weg, hoor."

De wegjaagtruc

Het voorste oergevaarte begon weer te lopen en kwam inmiddels akelig dichtbij. Ineens begreep ik het. Het vlakke, platte stukje gras, waarop ik de tent had gezet, was waarschijnlijk een slaapplek van de weilandbewoners. En het was de hoogste tijd om te gaan liggen. Ik besloot om mijn praktische ervaring met kuddedieren te benutten. Het was tijd voor 'de wegjaagtruc' (zie Koetjes en kalfjes deel 1). Belangrijk bij de uitvoering is de volle overtuiging waarmee je het doet. Twijfel kan fataal zijn. Fataal kon ook zijn, dat deze herkauwers anders zouden reageren dan hun Hollandse soortgenoten. Voor deze specifieke situatie besloot ik daarom een schaduwplan te maken. In het geval dat het beest om wat voor rede dan ook de rollen om zou draaien, moest ik kunnen vluchten. Op snelheid zou ik het nooit halen naar het hek. Dat was zeker 400 meter achter de hooglanders. Ik keek naar de jonge bomen. Zou ik daar met m'n ietwat logge lichaam in kunnen klimmen. Een jaar of 20 geleden zou ik zo boven zitten. Maar nu? Nood breekt wet, dus naar ik hoopte ook de 'wet van de zwaartekracht'.

Met hard handen klappen en roepen liep ik richting de hooglanders. Tot mijn grote geluk draaide deze de horens van mij vandaan en ze gingen in een sukkeldrafje weg. Om te overtuigen en om ze op veilige afstand te krijgen, liep ik achter ze aan. Maar hoe ver moest ik gaan? In het open veld was ik kansloos. Op zo'n 30 meter van de bomen stopte ik. Direct daarna kwam ook de minikudde tot stilstand en de beesten draaiden zich onmiddellijk om. Voor de zekerheid liep ik vast terug. Uiteraard werd ik gevolgd. Had ik ze kwaad gemaakt? Of wilden ze gewoon naar hun slaapplek? Alle aanwezigen verhoogden het tempo. Bij de boompjes aangekomen was ik klaar om te klimmen. Gelukkig stopte de voorste net voor de bomen. We keken elkaar enige minuten aan, zonder te bewegen. Het leek me niet verstandig om de wegjaagtruc nog eens te proberen.

Meestal lukt 'de wegjaagtruc'

Het werd inmiddels aardig donker. Terwijl de overige kuddeleden uiteindelijk een andere slaapplaats gingen zoeken, bleef de voorste stug staan. Uiteraard was dit de grootste van het stel. Iedere voorzichtige poging van het beest om dichterbij te komen, probeerde ik met roepen en wild bewegen af te bluffen. Wel als een held op sokken, want ik liet mijn potentiële vluchtboom geen seconde meer los. Deze patstelling heeft zeker een half uur geduurd. Daarna koos ook de laatste hooglander voor een andere slaapplaats. Aangezien dat in de buurt was van de tent, ben ik nog enkele keren uit bed gekropen om te kijken of de kust nog veilig was.

Fraaie spiegel

DNa enige tijd keerde de rust terug in mijn lichaam en kon ik me weer bezig houden met vissen. Daar was ik uiteindelijk voor gekomen. Het was de bedoeling om iets te vangen. En als het even zou kunnen één van de fraaie spiegels. Het bestand van dit water bestaat naast een redelijk aantal schubs, waarvan een enkele 15 kg +, ook uit een aantal zeer fraai beschubte spiegels. Spiegels met mooie grote platen, verspreid over de flank. Iets waar ik enorm van kan genieten. Verder staat het water bekend als vrij pittig. De combinatie van veel natuurlijk voedsel, veel grote brasem en een aardige hengeldruk maakt het moeilijk om het net met de juiste vis gevuld te krijgen. Die nacht deden een grote boilie en een tijgernoot een serieuze poging daartoe.

Fraaie spiegel

Laat in de ochtend kreeg ik een beet op de rechter stok. Tot mijn grote genoegen was de weg naar de hengel vrij en kon ik ongestoord drillen. Die stek lag vlak onder de eigen kant en daarom zag ik tijdens de dril al vrij snel het silhouet van een spiegel. In de ochtendzon glom een nuttig schubbenpatroon aan de oppervlakte van het water. Rustig drillen en niks forceren. Wel alvast het landingsnet te water. Een prachtig beschubte spiegel gleed na een rustige dril in het net. Het leek me de moeite waard om deze spiegel voor de camera te houden. Al was het alleen al om het avontuur van die nacht. Gelukkig waren de weilandgangers het akkefietje van de avond ervoor schijnbaar weer vergeten en konden we op het gemakje foto's maken. Eén van de hooglanders was zelfs bereid om even te poseren.

Tot zover deel 2. In de toekomst kunt u onder andere lezen over de avonturen met Sien; één van de lelijkste geiten die ik ooit heb gekend. Dan meer "Koetjes en kalfjes..."

Daniël van Dijk