Bedankt!

Door: Richard v/d Wal & Michel Steenvoorden

dank aan de SB-tjes Maanden van voorbereiding gingen er aan vooraf. Wekelijks overleg over de rijden route, voermethoden en onderlijnen…….. en natuurlijk fantaseren. Fantaseren over karper, grote karper en dat nog veel grotere hoeveelheden. En dan is het zover. De grote dag is aangebroken. Nog even werken en de auto wordt ingepakt. De reis naar het zuiden begint……

Het is vrijdag avond 25 augustus 2000 als een volgepakte 'Passat station' om 21.30 uur de gemeentegrens van Assen passeert. Door de donkere nacht verloopt de reis bijzonder voorspoedig en in Luxemburg vindt de eerste tussenstop plaats. Even snel bijtanken tegen acceptabele prijzen (fuck you, Kok) en snel verder.

Om 06.30 uur komen we aan bij het geplande water. "Lac de Bouzey" bij Epinal. 140 ha. groot en nog onbekend in Nederland! 140 ha maar onvindbaar…… We rijden over kleine weggetjes maar het water kunnen we niet zien. In een mysterieuze nevel blijft het water enkele uren gehuld. Totdat de zon sterker wordt en het daar plots ligt. Een mooi water, het ziet er veelbelovend uit. Direct rondlopen, zoeken naar een stek, blijkt dat het water enkele minder prettige verassingen voor ons in petto heeft. Jeugd, kampvuren, zeilscholen, waterfietsen en wat al niet meer. Ook karpervissers zijn aanwezig en de hoog opstaande toppen verraden de afkomst. Weliswaar onbekend in Nederland, het Franse legioen vindt het hier blijkbaar prima vissen. Een laatste inspectie bij de stuwdam brengt een lichtpuntje: Karper!! Zonnende spiegels van een pond of 15 hebben de dam opgezocht. Ver buiten het bereik van het vissende volk. Het gevoel dat ons bekruipt wordt er niet beter op, willen we hier blijven in deze 'zooi'? Nee, het besluit valt. We verstrekken. De kaart biedt oplossing en de reis naar Langres wordt gestart.

Na een uur te hebben gereden en onderweg een koud frikandel-achtig iets te hebben genuttigd (bedankt Richard), staan we aan de oever van het Reservoir des Charmes. Inderdaad een water met uitstraling!
Eén ding hebben we weer ondervonden; met Mavo-2 Frans en een drie op je rapport, kom je in Frankrijk niet ver. Het verkrijgen van een vergunning gaat nog wel maar hoe leg je een Fransoos uit dat je je peddels bent vergeten en die van hem wilt lenen? Juist, met handen en voeten. Het vinden van een stek ging ook minder voorspoedig. Vier nachtviszones waarvan slechts 2 te bereiken! De zone die vis produceerde zit werkelijk stampvol met Fransen. Op 150 meter zone staan 60 hengels uit met de toppen naar de horizon…… De enig overgebleven stek bij de dam zag er desalnietemin veelbelovend uit maar toch zijn we er kort over. Drie nachten brachten slechts brasem, meerval en kreeft. Veel kreeft en grote kreeft. De boilies bevielen hen goed en ze vochten zich er werkelijk dood om!
Na drie warme dagen en dus geen teken van karper, slaat de onzekerheid toe. Blijven we, of gaan we weg? Met nog 4 nachten te gaan en diverse wateren in de omgeving, besluiten we eieren voor ons geld te kiezen en binnen 'no time' is de Passat volgepakt. De supermarkt in Langres wordt met een bezoek vereerd en daar liggen ze: echte oerdegelijke peddels en dat voor slechts ƒ 12.00

La Mouche is onze volgende stop en het aanbeeld is treurig. Een behoorlijke blubberzooi! Reden een dalende waterspiegel. Per 24 uur daalt het water volgens de aanwezige Nederlandse collega's, bijna 50cm. Zij zaten er samen met een Engelsman en hadden al een week en hadden nog geen aanbeet gehad! Over volhouden gesproken!! De kleine nachtviszone boodt geen plek meer voor onze spullen en dus "moven". Op naar La Liez. Een bijzonder vriendelijke zuiderbuur vertelde van zijn 2 gevangen pootvisjes en springende vis op afstand die door de hitte maar niet wilde bijten……. Wat nu?!

Echternach bedankt! De steeds toenemende onzekerheid en frustratie over de tegenslagen, deed onze vriendschap even wankelen maar toch wisten we elkaar moed in te spreken (Richard bedankt) en het besluit om naar Nederland terug te keren was al bijna genomen tot……. tot we een Belgisch stel tegenkwamen die ons wezen op een pittoresk watertje op de weg naar huis: Echternach………
Fronsend keken we elkaar aan. Echternach? Het water dat beschreven was in de Karperwereld? Dat kon nu niets zijn. Als vliegen op een hop stront zou het Nederlandse visvolk deze plas hebben ontdaan van haar "geheimen". Stekdressuur en hengeldruk zouden hun tol hebben geeist…. Maar niet geschoten is altijd mis.
Met een rotgang (we wilden Echternach voor het donker bereiken) scheurden we door het Franse landschap. Zondagsrijders en forensen achter ons latend in scheldkanonnades en met opgeheven middelvingers……. Echternach, here we come!!

Luxemburg is niet groot. Met 40 huizen en een halve paardekop heb je het wel gehad. Stad Luxemburg lag al ver achter ons en binnen een half uurtje zagen we het dorp al liggen. Het water was makkelijk gevonden en eenmaal over de heuvel van de parkeerplaats was het besluit om te blijven, snel genomen.
Hier ronden we onze vistrip af. Vis of geen vis, de aanblik was al voldoende! Een prachtig aangelegd park midden in een wonderschone natuur met op de achtergrond een berg, bebouwd met huisjes en hotels en een fantastische fontein, waren datgene wat ons over de streep trok. Nu nog de vergunningen. Bij de Esso-pomp koop je voor ƒ 55.00 een vergunning voor twee hengels maar wil je met meer hengels vissen dan koop je gewoon meer vergunningen! Beter als in ons kikkerlandje!! Eenmaal de vergunning te hebben betaald, deelde de verkoopster ons mee dat wij de nummers 218 en 219 waren in de lange lijst van Nederlanders die de plas in de vorige maand hadden bezocht (oeps)!
Een rondje langs het water bracht ons in gesprek met 'slechts' 14 karperfanaten uit Duitsland, Engeland, België, Hongarije en Nederland. Allemaal vissend op de zelfde manier. Naar de overzijde (+/- 250 meter), toppen omhoog en een ware zonvloed van partikels en gekleurde knikkers. Het werd ons al snel duidelijk dat we het anders moesten doen, wilden we succes boeken. Want de vangsten van onze collega's waren slecht! Dressuur alom……

Een totaal genegeerde stek werd uitgekozen. Een rij overhangende bomen in de nabijheid van een kleine brug, boden een hot-spot zoals we in Nederland altijd zochten. En dat op geen 40 meter uit onze oever.
Blijkbaar wil iedereen in het buitenland zich de pleuris roeien en zien ze de andere stekken over het hoofd…. De dieptemeter gaf niets bijzonders aan. Van 30 cm onder de kant tot 90 cm onder de overhangende boomtopjes en dan naar 2.30 meter in het midden. De hengels stonden snel en met grote nauwkeurigheid werden de lijnen één voor één uitgeroeid en te water gelaten op 90 cm. diepte.
Voeren? Hoezo? Dat hadden de milieuvervuilers toch al gedaan? Met niet meer dan 20 boilies per hengel aan voer, lieten we de "SB-tjes" hun lokkende werking doen. Binnen 14 uur gaf het water één van haar geheimen prijs. Een fantastische schub van 31 pond! Het goede gevoel nam direct bezit van ons en van frustratie was geen sprake meer!

...van frustratie was geen sprake meer! De dagen waren absoluut top. Op het grasveld achter de stek lagen overdag 4 meiden in bikini te zonnen (wat wil je nog meer) en 's avonds kwamen dames met teveel tijd en geld in strakke pakjes op skeelers voorbij. Uitzicht genoeg……

's Avonds was heet weer raak. Nu nam een vis het aas maar knalde met een rotgang door de enige tak die onder water hing. Na een reddingspoging met de boot, was de vis spoorloos en hing het lood met een gebroken onderlijn aan een dunne tak. Balen…… Niet getreurd, want de volgende ochtend diende nummer drie zich aan. Het was een terugzakker op links en na de kreet "Slaan", werd er een gat in de lucht geslagen; weer mis (Richard bedankt).
Iedere dag lekker genieten, eten en ouwehoeren, het kon niet beter. 's Avonds weer feest. Ditmaal een schub van net geen 30 pond. Een paar ons meer en de tweede 30-er was een feit geweest. Ook deze gigant kon de "SB-tjes" niet laten voor wat ze waren.

Meerdere foto's en tevreden gezichten later, werd de vis met grote zorgvuldigheid teruggegeven aan het nu al onvergetelijke water…. De volgende dag zaten we om 09.00 uur klaar voor de volgende run. De vis liet tot op die dag steeds het zelfde aaspatroon zien. Zoniet die dag. Tot 18.00 uur! De Delkim gaf één piep en de spoel begon heel traag te lopen. De aanslag deed de blank diep buigen en het leek alsof een betonblok was aangeslagen……. De daarop volgende dril deed alles verbleken. Van links naar rechts en weer terug maar geen centimeter dichterbij komend. Ik zweette me een ongeluk en Richard rookte de één na de ander terwijl hij tot zijn middel in het water stond met het schepnet. Na 35 minuten liet de vis zich voor het eerst aanschouwen en werd door Richard op 35 pond geschat. Na in totaal 45 minuten te hebben gedrild met een hartslag van 250 slagen per minuut, gleed de schub in het net. Nog steeds denkende dat de vis 35 pond weegt, meldt Richard dat hij het net niet omhoog krijgt. Met vereende krachten tillen we het monster naar de onthakingsmat. Direct wegen….. we kijken elkaar ongelovig aan. Nog een keer wegen, en nog een keer…. Steeds weer verschijnt er een ongelooflijk gewicht op de schaal. De naald blijft staan op 24 kg. Wat een belevenis!! Adrenaline en euforie maken zich meester van ons. Dan pas hebben we door hoeveel toeschouwers we hebben. Ongeveer 15 tot 20 personen staan te klappen en te fotograferen. Alles is nu top!! Dan de lengte. Het lint geeft 99 cm. aan. Aftrek van de weegzak geeft aan dat de vis 23,7 kilo weegt. Woorden omschrijven ons gevoel op dat moment niet…..

Samen uit, samen thuis, samen voeren en vangen. Samen op de foto...Samen uit, samen thuis, samen voeren en vangen. Samen op de foto...

Champagne wordt ontkurkt (Ronald bedankt) en de vis wordt gefotografeerd en teruggezet. De volgende 2 uur gaan als in een roes voorbij. Na een aantal uren gaat het aas weer te water en als afsluiting volgt er in de laatste nacht een graskarper van 1,05 meter en 29 pond. 50 meter lijn kan zo de prullebak in nadat de vis zeker 20 keer een run heeft genomen. Fantastisch!!

Na deze nacht pakten we spullen bij elkaar, laadden de auto in en aanvaardden de terugreis in volle tevredenheid (Passat bedankt).

Staar je niet blind op alle succesverhalen van buitenlandse vistrips. Het is niet makkelijk. Dit in tegenstelling tot alle voorbeelden…..Groot water, hengeldruk, dressuur etc. maken het vangen moeilijk. Een leuke tijd, met goede mensen om je heen is veel belangrijker. Gezellig ervaringen uitwisselen en fantaseren betekent veel in een visvakantie en we willen Björn "de Belg" Huyst bedanken voor zijn aanwezigheid. Ook dit verhaal is er één van succes en zal mogelijk worden gevolgd door een visloze trip, het hoort er allemaal bij……

Na talloze keren uitroeien (Michel bedankt), goede stekkeuze, goede rigs, toplood en de juiste voermethode (Willem Peters bedankt) en de juiste omstandigheden en keuzes, kunnen we rustig stellen dat Echternach een belevenis was die we niet snel zullen verbeteren maar zeker nooit zullen vergeten! ECHTERNACH BEDANKT!!

Richard van der Wal en Michel Steenvoorden

Voor reacties, aanvullingen of vragen kunt u een bericht plaatsen in de reactiebox