Een ervaring...
Door: Bert Hoogendoorn
Het seizoen is al weer een stukje gevorderd, als ik op een late avond nog een rondje loop om een betrekkelijk kleine plas in mijn omgeving, waar ik in het verleden prima herinneringen aan overgehouden heb. Mijmerend kijk ik over het stille water, en denk aan mijn eerste 30-ponder, die ik hier in mijn leven ving. Gek toch eigenlijk, dat ik na die vangst zelden meer terug geweest ben. Verder lopend en genietend van de rust en stilte, vraag ik me af of de vis er nog is en hoe zwaar hij nu zou kunnen zijn.
Alsof er antwoord gegeven wordt, rolt ongeveer op de plaats van de vangst, een karper aan de oppervlakte.
Langzaam en loom deinen de golven uiteen. Zou er een nieuwe ontmoeting inzitten vraag ik me opeens lichtelijk onrustig wordend af?
De schemering valt en in gedachten verzonken loop ik terug naar mijn auto.
Afwezig kom ik thuis en merk de begroeting van mijn lieftallige echtgenote amper op.
Ik slaap die nacht beroerd, wordt diverse keren onrustig wakker, woelend in mijn bed en neem een verregaande beslissing.
Ook mijn echtgenote slaapt beroerd, maar dat ligt niet aan haarzelf.
Zoals zovaak is het opeens zover ….
Het gejank van de Optonic verscheurt de stilte van de nacht
Knalhard slaat de waker tegen de hengel.
De aanslag is routine en ik voel zware en massieve weerstand.
Langzaam verhoog ik de druk, er wordt echter heftig tegengesparteld.
Opeens is er licht, ik begrijp niet waar het vandaan komt, maar ik realiseer me langzaam dat er iets verschrikkelijk mis is……..
Ook maakte ik haar fietsband die al een week kapot was.
Mijn wederhelft zat in de zon op het terras met een goeie vriendin van haar.
Ik zag dat ze het over me hadden, bij haar vriendin meende ik een lichte glimlach te bespeuren, maar zeker ben ik er niet van.