Artikelen, Frankrijk

Je regret je suis Holandais

Frankrijk, oh mooi land met je prachtige heuvels, je gebergte en je prachtige meren. Ik kom er graag al is mijn hoofddoel altijd de karper geweest, de omgeving telt zeker mee. Zo kwam ik vorig jaar met Johan aan een prachtig groen/blauw meer in het noorden van Frankrijk van ongeveer 80 hectare. De bezetting moest er goed zijn want er waren in het verleden al vele zeer zware vissen gevangen. We hadden er zin in.

Vissen en opbouwen

Toen er nog geen vuiltje aan de lucht was

De vergunningen werden gehaald en met ieder 68 euro minder in de knip lieten we de boot te water om de bodemstuktuur eens aan een gedegen onderzoek te onderwerpen. Ondanks de tijd, het was begin November, was het stralend weer en besloten we voor het strand te kiezen. Hier liepen de eerste 15 meter geleidelijk af waarna gelijk een stijl taluud kwam met een diepte van rond de drie meter. Op ongeveer 150 meter afstand was een plateau van 2,5 meter met daarachter het diepste deel van 4 meter. We besloten de hengels onder de kant te plaatsen en onder aan het taluud en om het plateau en het diepere deel vast alleen te bevoeren om deze ook na drie dagen te gaan bevissen. Daar we vijf dagen te gaan hadden, hadden we "alle" tijd. De eerste dag bleef het stil. Er sprongen bakken van karpers rond de kantstekken maar een aanbeet bleef uit. Ook de nacht bleef stil. De volgende dag gebeurde er ook helemaal niets behalve dan dat er een visser recht tegenover ons was komen zitten.
s'Nachts kreeg ik een enkele piep en stapte mijn slaapzak uit om die brasem maar binnen te draaien. Niets. Zelfs niet de verwachte brasem. Daar het steenkoud was besloot ik om de hengel maar gewoon uit te gooien. Deze worp leverde mij smorgens een grassie op. Mijn eerste Franse grassie. Die moest op de foto. Johan en ik begonnen te overleggen of we de verder gelegen stekken vast moesten gaan bevissen. Ik vond dat het beter was om een nachtje te wachten. Drie dagen opbouwen gaf misschien toch meer kans.

Inlijving en nog meer pech....

Die middag kwam de visser van de overkant eens kijken wat we hadden gevangen. Het bleek ook een Nederlander te zijn. Aan zijn pet te zien werd hij gesponsord door een boiliemerk (of hij had er veel vertouwen in) en ook hij had nog niets. Verder in het gesprek vertelde hij testvisser te zijn voor een vakantiereizenfirma. Hij was hier aan het testvissen want zij zouden volgend jaar dit water inlijven!!!
Ik dacht dat ik door de grond zakte. Kon dat zomaar. "Mijn" water weg? Toen ik hier aankwam dacht ik dat ik hier nog wel enkele jaren zou kunnen terugkomen. Ik hoopte dat hij loog. Je hoort wel vaker visserslatijn aan de waterkant dus maar hopen dat we dit verhaal ook naar de eeuwige vissersvelden konden sturen.

Een mooi begin

Die avond pakte hij in en vertrok. Wat een doorzettingsvermogen. Twee dagen en 1 nacht zonder vis en dan naar huis. Of zou hij meer wateren moeten testen. De zon ging onder en kwam weer op. Weer een nacht zonder aktie. Maar straks ging het gebeuren. De stekken die drie dagen gevoerd waren kwamen straks aan de beurt. Dat moest toch wel een visje kunnen opleveren. Zo, de eerste hengel ligt. Wat staat die Fransman te gebaren?
Terug aan de kant blijkt het de directeur van het water te zijn. Het is vandaag een Franse feestdag en omdat dit park tevens dienst doet als natuurzwembad moeten wij weg van het strand. Hij verwacht een grote drukte vandaag. Mijn woordenboek en ik proberen hem nog uit te leggen dat, ondanks dat het voor November mooi weer is, het veel te koud is om te zwemmen en dat zijn positieve verwachtingen dus wel tegen zullen vallen.
Hij wil het ons niet verbieden maar zou het toch op prijs stellen als wij zouden verkassen. Daar we aan zijn water zitten, in zijn land en we hier nog wel eens terug willen komen (het verhaal van de testvisser had ik al weer naar het rijk der fabeltjes geplaatst) besluiten we om hem te vriend te houden en te verkassen. Adieu voerplek, gij onbevist maar aangevoerd gebied. Vanaf het punt waar wij wel mogen zitten is het onmogelijk deze voerplekken te bevissen. En geloof me, ik ben GROTE afstanden gewend.

Alles weer inpakken en een deel met de auto en een deel met de boot verkassen naar een vrije plek op een kopje vanwaar een prachtig taluud op 200 meter afstand te bevissen is. We zijn er net nog wezen kijken en er zit verder niemand dus doen we rustig aan. Johan helpt mij met de boot en ik hem met de auto zodat we samen kunnen vertrekken.
Als ik eindelijk (wat een troep neem je toch mee) richting het kopje vaar zie ik een Nederlandse auto staan aan de andere kant van de kop. Snel leg ik aan om te kijken wie ze zijn en wat ze van plan zijn. Ze zijn net aan het uitpakken en één van hen wil eigenlijk hetzelfde taluud bevissen. Daar het taluud gemarkeerd is met een grote roden boei besluiten we om dit taluud te delen. Hij rechts van de boei en wij links. Als we net de lijnen hebben liggen en eindelijk (ongeveer 18.30 uur) aan ons eerste kopje cappuccino van de dag zitten krijgen we bezoek van een lokale visser. Ook hij vraagt of we van die betaalwatergigant zijn. Beledigend schud ik van nee. Ook hij had de geruchten gehoord en zelfs de Nederlanders naast ons hadden er al wat van opgevangen. Na een kort gesprekje (ik heb maar een eenvoudig woordenboekje bij me en Frans is niet zo spraakzaam) eten we een hapje en gaan vroeg onder de wol.

Eindelijk vis

S'nachts is het dan eindelijk zover. Mijn Delkim gilt alsof zijn leven ervan af hangt. Snel pak ik de hengel van de steun. Yes, karper. Na een korte maar stevige dril schuift Johan het net onder een prachtige spiegel. Yes, brul ik weer als ik met mijn hoofdlamp in het net schijn. Mijn Franse record. Eindelijk een mooie dertiger. De vis wordt naar de weger gebracht en in het net geschoven. De weger geeft 26 pond aan. Geen pb, maar wat een mooie hooggebouwde spiegel. Er worden snel enkele foto's gemaakt en dan gaat hij voor 3 uurtjes de zak in om overdag ook nog even een plaatje te schieten.
De volgende ochtend zijn we er weer vroeg bij want Johan zijn Delkim gaat af. Helaas gaat het om een wedstrijdwinnende brasem. Het wordt weer tijd om in te pakken. Alles gaat weer in de boot, zeil erover en achter de auto aan. We nemen afscheid van een prachtig water waar we eigenlijk te kort hebben gezeten en waar we, als de verhalen kloppen, ook nooit meer zullen komen.

Januari 2002

Weg groen

Ik krijg een telefoontje van Johan. Heb je het gezien? Ons water is toch betaalwater geworden. Het staat in een landelijk blad. Snel pak ik het blad erbij en zoek de betaalwateradvertentie. Nee hoor Johan, dat is een ander water. Er staat een andere naam bij. Volgens Johan is de naam die ze aan het water geven de laatste plaats waar je doorheen rijdt voor je bij het water komt. Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en deze ondernemer eens te bellen. Als ik de directeur aan de telefoon krijg en ik hem de ECHTE naam van het water noem ontkent hij. Ik vraag of hij een Michelin gids heeft en de betreffende pagina erbij te pakken. Het water blijkt inderdaad hetzelfde te zijn maar hij had dus nooit op de kaart de echte naam gezien. Als eerste vraagt hij mij hoe het bestand is..... Ik vertel hem dat de zwaarste vissen reeds door de locals zijn overgezet. Dat wist hij dus al????
Ik lieg dat ik er al enkele jaren vis en dat mijn zwaarste vis 39 pond is. Hoeveel 40ers en 50 zwemmen er nog, is gelijk zijn tweede vraag. Ik lieg hem nogmaals uit dat mijn zwaarste vis aldaar 39 pond is zodat ik niet weet hoeveel zwaardere vissen er nog zwemmen. Hij verteld mij dat zijn testvisser er in dezelfde periode als mij is geweest en dat die een 38 ponder heeft gevangen???? Ik zeg maar niets.
Teleurgesteld leg ik de telefoon neer. 200 Euro voor een week wat vroeger 68 euro voor een jaar was.

Ik besluit voor de zekerheid een franse vriend te laten bellen naar het adres waar ik de vergunning haalde. Misschien kan ik er nog als "local" terecht.
Na zijn telefoontje snap ik er helemaal niets meer van. In Frankrijk weten ze nog nergens van! Ze kennen de geruchten maar er is nog geen zekerheid. Verder zou het maar om 1 oever gaan (nog de slechtste ook) en kan ik zelfs de eerste maanden nog vissen met de vergunning van vorig jaar. Ik twijfel. Eind Mei wil ik weer vertrekken. Zal ik het gokken?

Eind maart 2002

Het was zo mooi

Deze keer vertrek ik met Jorgen. We hebben besloten de Seine wat af te zoeken naar of mooie Seine stekken of enkele plassen aan de Seine. Na 7 uurtjes rijden, ik heb mijn boot weer eens achter de auto hangen) arriveren we bij de eerste stek die we van de kaart hadden gepikt. Hier mag je nog niet nachtvissen. Langzaam zakken we de Seine af van de ene mooie plek naar de andere. Geen van de wateren mag al bevist worden. Het is allemaal eind April of begin Mei. Uiteindelijk besluit ik naar het "misschien" betaalwater te rijden. Dat is zeker open en waarschijnlijk mogen we zeker aan 1 oever gewoon vissen.
Ik laat Jorgen het water zien en hij is het gelijk met me eens dat dit een prachtig meer is. Schitterend groen/blauw. Snel rijden we naar het café om voor Jorgen (en eventueel voor mij) een vergunning aan te schaffen. Bij het café gaat het al mis. De vrouw achter de bar is boos als ze hoort dat we uit Nederland komen en een vergunning willen. Mijn Frans is te slecht om het te begrijpen maar het is duidelijk dat ze boos is. Ik snap er niets van. 5 Maal vraag ik haar of ze het wil uitleggen maar mijn Frans is echt te slecht. Uiteindelijk krabbelt ze wat op een papiertje wat in onze hand word gedrukt en we worden eruit gebonjourd.

Beteuterd stappen we in de auto en rijden terug naar het meer waar ook een receptie van het openlucht zwembad is. Dit was, zoals we de eerste keer al dachten, gesloten. Ofrir de 1 Mei. Daar staan we dan op 24 Maart. Aan de overkant is een zeil/surf club waar veel drukte heerst. Daar maar eens informeren. Hier worden we ook al niet veel wijzer. Dan schiet het papiertje me te binnen wat ik van die oude franse dame kreeg. Snel overhandig ik dit papier aan de Fransoos. Samen ontcijferen we dan dat ik de vergunning bij de receptie van het zwembad moet kopen. Ja, en die gaat pas volgende maand open. Intussen is het al 16.00 uur en ik wil toch wel ergens mijn tent op gaan slaan. De Fransoos weet ook niet wat we moeten doen en of we wel mogen. We besluiten het erop te wagen en ik gooi de slagboom open om langs het water te rijden. Direct valt mij op dat ze langs het water allemaal bouwputten hebben gecreëerd. Dit zal wel voor de moderne karpervisser zijn die voor zijn dure weekje niet met zijn schoenen in de aarde wil zitten. Zonde. Ik vind het in ieder geval een verkrachting van de omgeving. Bomen weggekapt en grote grindplateaus gestort om je tent vlak en vlakbij het water te kunnen zetten. Gewoon met een bulldozer de boel afgegraven zodat onder de plateaus hele bomen het water insteken. Je zal er maar 200 euro voor betalen en dan alle vissen verspelen voor de kant in die takkenbos onder water.
We besluiten naar de overkant te gaan waar Johan en ik de laatste keer hebben gezeten. Precies tussen 2 bouwputten in en lekker tussen de bomen. Mijn tentje op het gras. Één met de natuur. De eerste tent staat nog niet of een grote 4x4 komt onze kant op. Daar begint het gedonder. Het blijkt de directeur te zijn die Johan en mij vorige keer wegstuurde. Hij herkent mij gelukkig onmiddellijk (ik weet eigenlijk niet of dit nu goed of slecht is) en vraagt of wij via zijn betaalvriend zijn gekomen. Gelukkig niet antwoord ik hem. Dan legt hij mij in gebrekkig Engels uit dat het water vanaf 1 April een betaalwater is geworden. Ik vraag hem of het een 1 April grap is maar dat begrijpt hij niet. Hij verteld ons van de gestolen vissen (volgens hem door Engelsen maar volgens mijn info door de locals) en dat hij daarom een andere weg is ingeslagen. Omdat het nog niet officieel open is mogen wij onze week gratis vissen. Wel vraagt hij ons of wij niet op zo'n "mooie" plek willen zitten. Ik leg hem uit dat ik dat liever niet doe, dat ik het zonde vind van de natuur en dat ik liever het gras tussen mijn tenen voel kriebelen als grind. Gelukkig heeft hij daar begrip voor en mogen we blijven zitten.
Als de tenten staan gaan we het water op voor een bodemonderzoek. Mijn plateau ken ik nog maar ik besluit (hoe dom kan een mens zijn) om het plateau de komende 4 dagen alleen te bevoeren en dichter onder de kant mijn hengels te plaatsen. Markers worden neergezet, ieder 4 hengels uit en maar eens met het avondeten beginnen. Een maatje van mij heeft spareribs gebakken en ingeseald zodat deze in een pannetje koken water opgewarmd kunnen worden. Wat kan het leven toch mooi zijn.
Smorgens land Jorgen zijn eerste brasem. Bij mij blijft het stil. De volgende dag is Jorgen weer aan de beurt. Wederom een gtote brasem. Dag drie. Jorgen vangt s'nachts zijn eerste spiegel. 18 Pond maar wel een gave vis. Ik kan niet wachten tot morgen. Dan is eindelijk het taluud aan de beurt.
S'middags komt de stille Fransoos van vorig jaar kijken. Ook hij herkent mij onmiddellijk (zou ik wat aan mijn geur moeten doen?). Deze keer is hij een stuk spraakzamer. Ook heb ik nu een woordenboekje bij de hand waarin ook een Frans gedeelte zit zodat hij mij kan aanwijzen wat hij bedoelt. Het blijkt dat alle Franse vissers het water de rug toe hebben gekeerd. Vorig jaar betaalden zij net als ons 68 euro, maar dit jaar moeten zij 200 euro per jaar betalen. Wel eens waar goedkoper dan de andere Europeanen maar wel een opslag van het driedubbele. Er werd namelijk gezegd dat als de Hollanders zo stom waren om veel te betalen dat de fransen zelf ook maar meer moesten betalen. En dan mogen ze alleen maar vissen als er voldoende plaats is.

Binnenkort slachtoffer van onbezonnen vissers?

Denk je eens in dat in Nederland voor je eigen water de vergunning drie x zo duur wordt, en dat je er alleen maar mag vissen als er geen (of weinig) buitenlanders zitten. Daar word je toch ook pissig om.
Na een paar bakken koffie en de nodige interessante informatie over wateren in de buurt vertrekt Frans weer. Rustig zit ik in mijn tent en laat het lied van Edith Piaff door mijn hoofd spoken: Non, je ne regret, non je ne regret rien. Nou ik wel. Ik heb op dit moment spijt dat ik Hollander ben. Dat wij bijdragen tot deze absurde betaalwatercultuur. Dat je nu wilt betalen voor je vissen, misschien met de gedachte dat je veilig zit of verzekerd van vis bent, dat moet je zelf weten (ook niet helemaal maar ja, daar wil ik het nu niet over hebben), maar dat we de locals van hun eigen wateren jagen omdat we zulke belachelijke prijzen willen betalen...........Waar gaat dit op deze manier naar toe.
Voor ons is het een uitstapje, 1 of 2 maal per jaar, maar stel je eens voor dat ze dit op JOUW thuiswater invoeren. Hoe voel je je dan?
Gelukkig word ik uit mijn gedachten gerukt door de Delkim van Jorgen. 19 Pond spiegel. Weer een mooie vis.

Een droevig einde

De volgende ochtend gaan er gelijk 4 hengels naar het plateau. Ze liggen nog niet of ik heb een zakker. Een grassie. Snel vaar ik de lijn weer uit. Een uurtje later weer een grassie. Ondanks dat het grassies zijn zit er toch vis op de plek. De "echte" zullen vanzelf wel komen denk ik nog hoopvol. Nog voor ik mijn lijn kan uitvaren komt de assistent van de directeur. In hetzelfde gebrekkige engels worden wij verzocht naar links of naar recht te verkassen. Zouden ze, ondanks het leeftijdsverschil, dezelfde engelse leraar hebben gehad? Ik leg hem uit dat ik dat liever niet doe en dat het van zijn baas mocht. Nu wordt hij fanatieker. Hij had er met zijn baas over gesproken. Wij MOESTEN verkassen want vandaag kwamen de betalers. En als wij zo een mooie stek hadden tussen twee bouwputten in wilden de betalers dat misschien ook. Ook mochten wij volgens de nieuwe regels nog maar met drie hengels vissen, de lijnen mochten niet verder meer liggen dan 100 meter en er mocht niet meer uit de boot gedrild worden. Hoezo een verbetering dat betaalwater?
We besloten naar Jorgen zijn kant te gaan. Mijn plateau lag op 200 meter uit de kant en had alleen nog maar 2 grassies opgeleverd. Jorgen zijn plek daar in tegen twee spiegels en er draaide vis dus maar naar rechts.
Om een lang verhaal maar iets in te korten. De laatste 2 dagen heeft geen vis meer opgeleverd. Een van de betalers heeft waar voor zijn geld gehad. Hij nam namelijk precies plaats op mijn voerstek aan de overkant die ik keurig 4 dagen had onderhouden. Ik geloof dat hij veel verspeeld heeft maar ik wilde niet gaan kijken. Hij was voor mij namelijk de persoon die het verpeste.
Met pijn in mijn hart nam ik voor de tweede keer afscheid van dit water. Nu definitief. Nooit zou ik er meer een voet zetten. Waar ik voor vreesde was toch werkelijkheid geworden.
Wat ik iedereen nog wil meegeven is dat het op deze manier alleen maar erger word. Hoe meer betalers er zijn, hoe meer Fransen ervan willen profiteren. Ergens kan ik ze geen ongelijk geven, als wij zo stom zijn drie keer zoveel (en vaak nog meer) te betalen voor een week wat je anders voor een jaarvergunning kwijt was is toch snel verdiend. Maar het gaat ook ten koste van de sfeer met de franse vissers zelf. Degene die jou de juiste informatie kunnen verstrekken. Die denken nu ook wel drie keer na. Zijn ze weer een thuiswater kwijt. Bezint, eer gij begint.

Bon peche,

Edwin