Artikelen

Mijn weg naar Horton

Eerste jaar

Mijn eerste echte sessie op het beroemde Horton stond eindelijk op het punt te beginnen. Ik kom na een lange reis van acht uur op zondag 29 augustus 2004 aan.
Eerst de sociale kant van het vissen, gezellig bijpraten met de vrienden die ik in de loop van de jaren in Engeland heb ontmoet. Heerlijk om hier in de Lodge te zitten met goede vrienden en in de wetenschap hier een week te vertoeven aan het beroemde meer…. Met hengels!!!
Ik heb dus geen haast, een hele week vissen komt niet aan op een paar uurtjes dus nog maar een kop engelse thee, met melk. Rond 5 uur in de middag loop ik met mijn spullen richting Weedy Bay.

Dit is een opdiepe baai waar, zoals de naam al aangeeft, vrij veel wier staat. Een hele moelijke stek waar vaak vis rondhangt. Een moelijke stek, omdat dit niet betekent dat devissen ook daadwerkelijk vangbaar zijn. Starry, een van de bailiffs(controleurs) heeft gedurende de dag meerdere vissen in de baai gezien waaronder Tetley's. Dit is een van de moeilijkste vissen van het water. Deze vis komt er maar eens in de paar jaar uit en wordt op dit moment geschat op zo'n 18 kilo. Dit is genoeg reden voor mij om de eerste nacht hier op te starten.

Weedy Bay

Twee hengels worden in de baai gevist, eentje in een gat in het wier en eentje vlak achter het wier. Deze stek is een hele uitdaging, want je vist maximal 20 meter uit de kant en alles moet heel voorzichtig gedaan worden. Als de vissen maar iets door hebben zijn ze weg en komen meestal niet meer terug.

Als aas kies ik voor boilies en mais. Een hengel wordt voorzien van een dubbele 15mm tigernut boilie welke zijn gesoakt in de bijpassende glug. Aan de andere hengel vis ik met een maiskorrel en plastic maiskorrel. Deze combinatie is mooi in balans, omdat de plastic korrel drijvend is en zodoende samen een snowman vormen. Rond de eerste hengel strooi ik zo'n 50 boilies en rond de andere een mix van betaine pellets, mais, amino pellets en hennep. Als rig kies ik voor een leadclip en een gecoate onderlijn met een Longshank haak.

Midden in de nacht wordt ik gewekt door een zenuwachtige aanbeet, paniek!!!! Het blijkt een grote ruisvoorn te zijn op de maiscombinatie… Ik besluit dat ik na de eerste nacht al ga verhuizen, mede omdat ik de ruisvoorn heb gevangen en draai om 10 uur in de ochtend de hengels in en pak een waterfles en ga aan de wandel. De reden van de fles is dat je een stek kunt vastleggen dmv de fles. Je hebt een uur de tijd om dan je spullen op te ruimen en naar de nieuwe stek te verhuizen.

Wraak

Del, de hoofdcontroleur, heeft op een mij bekende stek gevist en ruimt vandaag op, hij heeft hier tevens twee vissen vannacht gevangen dus deze stek is een hele goede optie. De stek is voor mij bekend, omdat ik hier vorig jaar een aantal nachten heb gevist. Toen was het een mission impossible, omdat het vroor dat het kraakte en er tijdens de hele sessie slechts een vis werdt gevangen op zo'n 15 vissers…

De stek heeft de passende naam "Captors", vanwege de beroemde megavangsten uit het verleden. Het beste gedeelte van deze stek is een gravelplateau op zo'n 80/90 meter. Hier is het zo'n 3 meter en rondom is het zo'n 5/6 meter diep. Ik kies ervoor om met beide hengels op dit plateau te vissen en schakel over op boilies voor beide hengels. Wederom voor de tigernut boilies, eentje wederom met de dubbele 15mm en voor de andere hengel kies ik voor een enkele 20mm. Beide weer gesoakt in de glug. Ik voer vervolgens met 20mm boilies.
Ik kies er bewust voor om alleen de nachten te vissen. De vissen zijn hier nogal lijnschuw en daarom draai ik iedere dag rond 10 uur in de ochtend mijn hengels binnen en voer zo'n 3 kilo boilies. Dan kan ik gedurende de dag wat rondlopen, gezellig met wat vrienden kletsen en krijgt de stek rust en de vissen kunnen ongehinderd azen.

First Blood

Na een onrustige eerste nacht op de nieuwe stek lijkt het wederom niets te zijn als ik nog heerlijk in mijn slaapzak lig te loeren over het water. Dan uit het niets een loeiharde run op de rechterhengel! Na een redelijk tam gevecht land ik mijn eerste Horton karper, een graskarper, maar toch ben ik er erg blij mee.
De graskarpers gedijen hier goed en er zwemmen er al een paar die rond de 18 kilo wegen!!! Deze vis weegt zo'n 12 kilo en na een paar fotos mag ze weer terug. Het zakken van vis is hier streng verboden dus mocht je in de nacht een vis vangen moet deze ook 's nachts gefotografeerd worden. Inmiddels zijn de vissers hier zeer bedreven in en maak ik me geen zorgen mocht ik er ooit eentje in de nacht vangen. De volgende nacht hetzelfde scenario, heel de nacht niets en bij het eerste licht wederom een aanbeet! Dit blijkt een zeer bijzondere vis te zijn, namelijk "Linford", een fantastische originele rijenkarper die er zelden uitkomt.

Linford

Deze vis weegt zo'n 12,5kg en mijn trip kan niet meer stuk, mijn missie is geslaagd. Maar snel na het terugzetten van de vis gaat dezelfde hengel weer en vang ik een spiegel van zo'n 13kilo, genaamd "Tiger". Deze vis is van de laatste uitzetting uit 1996.

Tiger

Het bestand bestaat uit 80 karpers en een aantal graskarpers. In 1992 werden de zgn. Originals uitgezet vanuit een paar meertjes in de buurt. Deze meertjes moesten worden afgevist, omdat de vereniging de rechten verloor. Hierdoor ontstond dus het "originele" bestand. Een deel van deze vissen waren de zeer gewilde en reeds beroemde vissen uit Fox Pool, een klein meertje waar de grote namen uit de Engelse scene op dat moment visten. Beroemde vissen als Shoulders, Jack, the Parrot en the Lady om er maar een paar te noemen. Inmiddels was de vereniging bezig met een soort spiegelkarperproject om de toekomst van de vele verenigingswateren te waarborgen. In '96 werden er een aantal jonge vissen op Horton uitgezet met dramatische gevolgen. Veel van de oude vissen legden het loodje en een ware ramp voltrok zich… De vissen waren niet gecheckt op virussen, in die tijd stond het kweken nog in de kinderschoenen. Inmiddels is het bestand van ongekende proportie, de overgebleven originals zijn de vissen waar iedereen in principe voor vist maar de nieuwe generatie is met een ongekende inhaalslag bezig. Vissen die in 10 jaar van 4 kilo naar 20 kilo plus uitgroeien is natuurlijk fantastisch.
Ok, terug naar het vissen; de volgende morgen gebeurt weer precies hetzelfde!!! Bij het eerste licht wederom een aanbeet en weer op dezelfde hengel. Een kleine spiegel die zelfs Starry niet herkent?!?!?! Het spiegeltje weegt zo'n 8 kilo en ook m.b.v. het fotoboek weten we niet welke vis het is. Paaien doen de vissen wel om de paar jaar, maar er is nog nooit een jonge vis uit voortgekomen. Al met al kunnen we alleen maar concluderen dat het een "nieuwe" vis is en heb ik de eer om de vis te benamen!!! Vanwege de beschubbing noem ik hem "Single Scale".

Dit is wel een hele bijzondere sessie aan het worden. Mijn grote wens was om ooit een vis op Horton te vangen en nu had ik er al 4 waaronder een original!! De laatste twee nachten gebeurt niets meer maar wat geeft het!! Een droom is uitgekomen en hoe. Op een wolk rij ik weer naar Nederland.

Tweede jaar

Na het succes van vorig jaar was het eindelijk weer zover om naar Horton te rijden, Uiteraard had ik besloten om de taktiek voor het grootste deel te handhaven. Hetzelfde aas en rigs maar waarschijnlijk zou ik wel een andere stek gaan bevissen. Captors heeft het afgelopen jaar flink te verduren gehad en de stek heeft de laatste maanden dan ook niet veel opgeleverd. Dit jaar zal Jan me vergezellen. De allereerste sessie was hij er ook bij en vorig jaar kon hij op het laatste moment niet mee. Mede door mijn succes van vorig jaar is hij nu heel erg gebrand om ook zijn felbegeerde eerste Horton karper te strikken.

Het was net als vorig jaar augustus en het weer was fantastich, rond de 25 graden en een licht briesje. Na een soepele reis worden we verwelkomt door Del. Het voelt bijna als thuiskomen en de adrenaline stroomt door mijn aderen. Eerst maar eens een biertje op het terras van de lodge met een paar vrienden en de laatste nieuwtjes en vangsten doornemen. De vangsten zijn niet best de laatste paar weken en dit klinkt ons als muziek in de oren. Dat lijkt misschien raar, maar dit betekent dus ook dat de vissen dus vangbaar zijn. Het zou minder gunstig zijn geweest, wanneer het hele bestand de afgelopen maand reeds zou zijn gevangen.

Uitzicht vanaf de Lodge

Samen met Del maken we twee rondjes rond de plas en besluiten we om in Dog Bay te beginnen. Achter deze baai bevindt zich een honden opvangcentrum, vandaar deze naam. Deze baai ligt is een van de rustige gedeelten van de plas en wordt vaak links gelaten. Jan begint in "Shoulders" en ik in "the Slot". Deze stekken liggen naast elkaar zodat we ook samen kunnen vissen. Een van de vele regels is, dat je niet meer dan 1 stek verwijderd mag zijn tijdens het vissen. Tijdens het peilen vind ik een mooie schone plek tussen het aanwezige wier en besluit hier te vissen. Zoals gezegd gebruik ik weer de tigernut boilies en heb deze keer gekozen voor een combinatie van 20 en 18 mm'ers. De reden hiervoor is dat ik de vissen wil verwarren met verschillende grootte en gewicht van het aas.

De meeste vissers op Horton, en over het algemeen in Engeland, gebruiken zeer klein aas. 15mm is vrij standaard en 12 tot 10mm wordt ook veel gebruikt. Wellicht was het gebruik van grote boilies wel een van redenen van mijn succes vorig jaar. Dit jaar heb ik, gedeeltelijk noodgedwongen, voor de readymade versie van de boilie gekozen. Vorig jaar heb ik freezerbaits gebruikt, maar doordat de grote vriezer in de lodge kapot is, gebruik ik dus readymades. De haakboilies zijn weer in de glug voorgeweekt gedurende twee weken. Weer zal ik aan een hengel een enkele 20mm gebruiken en aan de andere hengel weer een dubbele 15mm. Alleen kies ik nu voor een snowmanpresentatie, dus een combinatie van een pop-up en een zinker.
Deze combinatie is lekker zwevend en zal hopelijk makkelijker haken. Onderlijnen zullen weer bestaan uit een gecoate onderlijn met een Longshank haak, te weten Korda Hybrid 20lbs. en de Longshank X in maatje 10. Afgewerkt met een stukje shrinktube is dit een echte een killer. Wat mij de laatste jaren meer en meer bezighoudt is rigcamouflage. Door het bekijken van de diverse onderwater dvd's is voor mij duidelijk geworden dat alles zo goed mogelijk onzichtbaar gemaakt moet worden, zowel voor het zicht als het gevoel. De belangrijkste ontwikkeling wat mij betreft zijn de diverse leaders die de afgelopen jaren zijn uitgebracht. Voor mij is de Safe Zone Range van Korda de oplossing. Deze range bestaat uit een aantal leaders en flying backleads. Hiermee heb ik de gereedschappen om mijn lijnen goed op de bodem te krijgen. Voor ieder bodemtype is er een passende kleur, zodat de leaders goed camoufleren, ook zitten er een paar stukjes tungsten op de leaders zodat deze goed de contouren van de bodem volgt. Door middel van de 2(!!!) flying backleads zorg ik dat ook de laatste 10-20 meter mooi op de bodem ligt. 2 backleads hoor ik je al denken, dat klopt 2 stuks. Tussen de backleads leg ik een knoop van pva zodat de eerste backlead bij de leader blijft en vliegt de andere ongeveer 10 meter achter de leader over de lijn. De afstand hangt af van het gewicht van de backlead, de gebruikte lijn, wind etc..

Ok, nu zijn eindelijk aan het vissen, de voerstrategie zal wederom een gok zijn, alleen 's nachts vissen en overdag het voer zijn werk laten doen. Ik zal alleen wel de voerhoeveelheid "opvoeren" tot 5 kilo per dag, ik vermoed namelijk dat er redelijk wat vis in de buurt is. Iedere dag lopen weer een aantal keren rond de plas en vinden meestal wel een paar karpers die heerlijk liggen te zonnen of gewoon wat ronddwalen.

De eerste nacht levert niets op en tijdens mijn eerste bak koffie vroeg in de ochtend komt er een sms binnen; Jim Shelley weet dat ik weer aan het vissen ben en komt ook een paar dagen vissen. Hij vraagt waar ik zit en ik zet vervolgens de ketel op het vuur. Even later komt hij enthousiast aangelopen en vertelt direct over de vele vissen die aan de andere kant van de plas springen alsof het een dofinarium is. Hij vraagt ook of ik meega zodat we samen kunnen vissen, maar aangezien ik met Jan vis en hij nog slaapt besluit ik, voorlopig, te blijven. De gekozen tactiek hoeft nu eenmaal niet na 1 nacht al vis op te leveren en ik besluit om de stek nog minimal twee nachten te geven. Jim snelt weg en zegt dat ik er spijt van zal krijgen. Ik kan nog net zeggen dat ik hem wel een berichtje stuur wanneer hij foto's kan komen maken!!!

Ik heb tijdens mijn vorige verblijven gemerkt dat, op Horton, springende vis niet automatisch azende vis hoeft te betekenen. 's Avonds krijg ik om 9 uur een ongeloofelijke fluiter en na 10 seconden zit de vis muurvast…. Op de gehele plas bevind zich slechts 1 obstakel en in deze boomstronk heeft de vis zich dus vastgezwommen. Veel kan ik niet doen, want de lijn begeeft het binnen een paar seconden… Jan en Deak, een toegesnelde medevisser, voelen de situatie goed aan en laten me even alleen... Jan had tijdens de andere hengel na de aanbeet binnegedraaid, dus deze hengel eerst maar terug op de stek. Hierna maak ik de andere hengel klaar, knoop er een hele nieuwe montage aan en tijdens het knopen gaat de andere hengel, die er dus net inligt, er als een komeet vandoor!! Ongeloofelijk maar waar, sta ik dus 20 minuten na de vorige aanbeet alweer met een kromme hengel. Deze keer gaat alles zoals het hoort en kan Jan een mooie schub in het landingsnet begroeten. Bij het onthaken denken we allebei, plus de wederom aangesnelde Deak(die het maar niet kan geloven), dat het de felbegeerde "HeartTail Common" is. In de ochtend zullen we in de lodge de foto's op de camera met het boek vergelijken. Na de foto's in het donker gaat de vis weer ongeschonden terug. Hierna volgt een welverdiend biertje en praten we nog wat na over de afgelopen hectiek. Missie is voor mij alweer volbracht, nu nog "even" Jan een vis bezorgen… Helaas makkelijker gezegd dan gedaan.

Uit de vangstgegevens van de afgelopen jaren blijkt dat ieder jaar ongeveer 70% van de vissers het gehele jaar een blank aan de broek krijgt!!! En niet de minste vissers zijn lid van het syndicaat. Veel van de bekende gezichten uit de engelse scene vissen hier of hebben hier gevist. Ik noem bijv. Nick Helleur, Jim Shelley, Dave Lane, Ian Chillcott…

Vroeg in ochtend wordt ik wakker en zet mijn stoeltje bij de hengels, zodat ik wat kan observeren. De rechterhengel geeft een piep en voordat ik de hengel kan pakken gilt hij het uit. Na een flinke drill land Jan de vis en denken we allebei hetzelfde; deze vis lijkt wel heel erg veel op de schub van gisteravond. Tijdens het wegen geeft de klok exact hetzelfde gewicht aan, dit moet dezelfde vis zijn?? Dat zou wat zijn, aan de ene kant uniek, maar het zou ook wel een beetje een telleurstelling zijn natuurlijk. Met een paar man vergelijken we de foto's van beide vissen met het fotoboek en het blijkt gelukkig niet om dezelfde vis te gaan. Tevens blijkt geen van beide vissen de "HeartTail Common" te zijn. Het blijkt om "Foster" en "Hazel" te gaan. Wat een nacht zeg, drie aanbeten waarvan 2 verzilverd. Jan wordt er een beetje sip van, waarom hij niet?? Hij gebruikt hetzelfde aas en dezelfde montages en taktiek. Snappen doen we het allebei op dat moment nog niet.

Foster

Hazel

Die nacht blijkt bijzonder productief te zijn geweest, want ook Del en Mike hebben een vis gevangen. Wederom kan ik mijn vangsten in het logbook bijschrijven, iedere keer weer een bijzonder moment. Dit logboek wordt vanaf 1992 bijgehouden en bevat alle details over iedere vangst. Gedurdende de dag gaan we op de thee bij Solar en de Tackle Box. Dit is een van de beroemdste hengelsportzaken van Engeland waar onder andere Lee Jackson werkt. Lee is voormalig brits recordhouder en een van de meest gerespecteerde vissers.

Terug aan de plas wordt eerst in de lodge gegeten en gaan daarna weer terug naar de stek en bereiden we ons voor op de nacht. Als inmiddels zo vaak sta ik bij het eerste licht weer met een kromme hengel en vang wederom een schub, dit maal "Daisy", een van de kleinere schubs.

Daisy

De rest van de sessie vangen we niets meer en begint helaas weer de lange reis terug. Ik kan een grote glimlach niet verbergen en Jan zit er een beetje doorheen. Tijdens de terugreis kom ik op de ferry tot de voorzichtige conclusie waarom Jan wellicht heeft geblankt. Het kwartje valt nu pas en ik vertel hem wat mijn gedachten zijn. Tijdens het voeren maak ik gebruik van een catapult en Jan gebruikt een werppijp. Wat kan dit nu uitmaken, vraagt Jan. Wel, het is me opgevallen dat ik met de cat secuurder voer dan Jan met de werppijp. We maken allebei gebruik van een markerhengel tijdens het voeren en ik zorg ervoor dat het voer niet voor de marker neerkomt, Jan heeft altijd haast en voert ook ruim maar de boilies komen ook voor de marker neer. Hierdoor zullen de vissen tijdens het azen dus ook zijn lijnen tegenkomen en hier ligt dus het probleem. Jan begrijpt precies wat ik bedoel en kan niet wachten om dit uit te proberen. Hij besluit om nog hetzelfde jaar terug te gaan. Ik kan helaas dit jaar niet meer mee, mijn vakantiedagen laten het helaas niet toe. Jan vist vervolgens twee weken stug in November en….blankt. Dit is zover ik weet de laatste keer dat Jan nog heeft gevist….

Terugkijkend op de vangsten vallen er een paar dingen op; ten eerste de vele aanbeten in de vroege ochtend. Ten tweede het relatief lage gewicht van de gevangen vissen. In de wetenschap dat meer dan de helft van de vissen boven de 30 pond weegt, heb ik toch wel een beetje pech om na 7 vissen nog steeds te wachten op de eerste 30'er. Ik zeg er nogmaals bij een beetje pech, want ik mag natuurlijk helemaal niet klagen met mijn vangsten. Gezien de uurtjes die ik vis zit ik op een ongeloofelijk gemiddelde.

Wordt vervolgd...