Artikelen, Verhalen

Houdini

Inleiding

Met de boot Loosdrecht op...

Vanaf de dag dat ik het eerste boek van Evert Aalten doorbladerde was er een vis die tot mijn verbeelding sprak. In het boek stonden namelijk verschillende foto's van de zelfde vis. Een prachtig massief uitziende spiegelkarper. De verschillende foto's waren van Joop Butselaar in het boek, maar ook een foto van Ruud Jongens, met dezelfde vis. Het gewicht schommelde tussen de 33 en de 35 pond. Deze foto's dateren uit de begin negentiger jaren. Wat een vis.. Ik moest op dat moment m'n eerste 30er nog vangen en Joop had deze vis al meerdere keren op het droge gelegd. Als ik die toch eens kon vangen.. Maar ja.. Om dergelijke vissen te vangen moet je wel in de wateren vissen waar ze zitten. En wij visten niet in Loosdrecht. En daar kwam deze buffel vandaan.

Loosdrecht

Dit veranderde echter. We visten ondertussen al een paar jaar op Loosdrecht vanaf een stek die we via de kant konden bereiken. Op deze stek hebben we één van onze beste jaren op Loosdrecht meegemaakt. We viste meestal van ca 18:00 uur tot 23:00 uur, en dit dan twee dagen in de week. Avonden van 5 runs waren heel normaal, maar 9,11, of 13 runs waren geen uitzondering.. Het gemiddelde gewicht van de vissen was ruim boven de 20 ponds grens en het was hier dat ik mijn eerste "Loosdrecht" 30er ving.

Een mooie schub van 31 pond. Deze vis was voor ons makkelijk te herkennen. Hij miste een borstvin. (Deze vis is hierna nog gevangen door Erik, Carolus (2x) en Frans Vlak).

Frans Vlak

Frans Vlak met Houdini op topgewicht

Het was ook hier dat wij een hernieuwde kennismaking hadden met Frans Vlak die we eerder al eens een keer aan het water hadden ontmoet. Wij hadden ondertussen(na twee mooie jaren kantvissen) een van onze boten verplaatst naar Loosdrecht. Deze boot was echter alleen geschikt voor het verplaatsen van de spullen. Hij is te klein om met 2 man uit te vissen. Frans viste al een paar jaar vanuit de boot op Loosdrecht. We hadden het al eens gehad over de "sprookjes" die de ronde doen. Vissen van "dik in de 40 pond" waren meerdere malen gevangen in de fuiken van beroepsvissers. Frans had een redelijk overzicht over de vissen die op Loosdrecht gevangen waren. (Frans kent de meeste karpervissers die hier vissen.) Op een avond ging ik bij Frans kijken toen hij zat te vissen. Frans had zijn fotoalbum meegenomen. Toen ik door het boek bladerde schreeuwde ik ineens: Shit.. Dit is die vis uit het boek van Aalten.. Die vis is gevangen door Joop, Ruud en Evert. (Evert is de enige die er geen foto's van heeft. Hij had de vis weggehangen nadat hij hem gevangen had. Toen ze de volgende ochtend, in alle vroegte, terug kwamen om foto's te nemen zaten er wat witvissers vlakbij de plek waar de bewaarzak hing. Toen Evert de bewaarzak in de boot wilde tillen merkte hij dat de zak leeg was. De witvissers "wisten" van niets, dus moest deze vis wel een reincarnatie zijn van Houdini.) Dat klopt zei Frans, met de bekende lach om zijn mond.. Ik heb hem 2 keer gevangen. Binnen twee weken…. Op een topgewicht van 38 pond. Het is één van de grootste vissen van Loosdrecht vertelde hij, niet zonder enige trots. Er is echter een negatieve kant aan deze vis. Iemand heeft hem ooit uit z'n handen laten vallen en nu mist hij de onderste helft van z'n staart.

Zomer 2000

Houdini in volle glorie

In de zomer van 2000 kwam ik weer foto's van deze vis tegen, nu echter op internet de site van Karperwereld Online. Het waren foto's van Lesly, die hem gevangen had in Mei van dat jaar, niet ver van de plek waar wij in de vroege herfst visten. 35 pond was het bijschrift van de foto. Het was hem zeker!!

Dit gaf de burger moed. Hij was nog in leven, en huiste tegenwoordig in een ander deel van Loosdrecht dan in de tijd dat Joop en Evert hem vingen. Nog beter was het nieuws dat hij nu z'n baantjes trok in het gebied waar ik viste. Wij (Carolus en ik vissen meestal samen) hadden sinds Januari een nieuwe visboot. Nu konden we zonder probleem vanuit de boot vissen. Echter onze "herfststek" had onze voorkeur. Vanaf de kant vissen is toch altijd prettiger dan te zitten schommelen in een boot. We hadden echter pech. Door wat planning problemen met de boot, we hadden meer werk om de boot naar onze zin te krijgen dan we dachten, begonnen we laat te vissen. Er was ondertussen al iemand anders neergestreken op de plek die wij uitgekozen hadden. Jammer maar helaas. We waren gewoon te laat. Na een paar sessies op ca 500 meter van deze stek zag ik iemand met een boot op de "herfststek". Ik vaarde er naar toe en kwam in gesprek met de andere visser. Ik vroeg hem hoe de vangsten waren. Niet slecht antwoordde hij. Maar jullie vangen ook wel je visje of niet?? Wij mochten ook niet klagen. Ik vertelde hem dat hij ons net voor was met z'n stekkeuze. Ook maakte ik hem deelgenoot van het feit dat wij daar in de herfst viste.

Houdini, een droom gaat in vervulling

We gebruiken ALTIJD een onthaakmat

In September keerde we terug naar de Herfststek. We konden duidelijk zien dat hier al enige tijd niet gevist was. Het gras stond 20 cm hoog en er was niets platgetrapt. Dit klopte ook met het feit dat wij de laatste vier weken niemand op die plek hadden gezien. Het voeren kon beginnen.
Het eerste resultaat was teleurstellend. Een blank. Dat was ons hier nog niet gebeurd in al die tijd dat we hier visten. Wat nu te doen. Goede raad is duur. We voerde twee dagen door en gingen vrijdags weer op deze stek vissen. Weer lieten de beten lang op zich wachten. Dit waren we niet gewend. Om ca 22;00 uur ging een Delkim piepen. Kregen we dan toch nog een run??
Ik voelde meteen een massieve weerstand, maar deze weerstand bewoog. Het gevecht duurde maar enige minuten en toen Carolus met z'n hoofdlamp op de vis scheen schrok ik me rot.. Wat een buffel.. Het zal toch niet.. schoot mij meteen door het hoofd… 0Snel legde we de vis op de onthaakmat. Het eerste waar we naar keken was z'n staart. Ja hoor.. Het was hem!! 35 pond, schoon aan de haak. Ik had hem. Yess! Rap deden we de vis in een bewaarzak en hingen hem in het water.

Al snel waren we verwikkeld in een van onze bekende discussies. Waarom moesten we eerst een blank laaien, en de volgende keer lang wachten op onze (enige??) aanbeet? Voerden we teveel, of juist niet genoeg, domineerde die vis de voerstek, of was er wat anders aan de hand. Het antwoord kwam de volgende morgen. Na het maken van de foto's streken we de vis af, en een straal boiliedrap kwam uit z'n aars. Niet slecht zou de normale reactie moeten zijn, echter deze drap was oranje.. Wij gebruiken geen kleurstof, en onze boilie was licht bruin.
's Avonds kwam het antwoord. Frans ging vissen en vaarde langs onze stek. Daar zat de visser die er in het begin van de zomer ook had gezeten. Hij had wel gezien dat er gevist werd, maar hij had er eerder al gezeten, dus had hij maar doorgevoerd en was toch maar gaan zitten. Jammer. Toen wij zagen dat hij er zat bleven wij ook weg, maar hij heeft daar, jammer genoeg, andere ideeën over.

Dit was onze laatste sessie van 2000 op Loosdrecht, maar we komen terug in 2001. Er zitten nog veel meer mooie vissen. We hopen dat Houdini nog vele vissers, die de vis goed behandelen, een hele blije dag zal bezorgen.

Ps. Bij het maken van foto's zijn wij altijd met z'n drieën. De vanger, de fotograaf EN iemand die voor de karper zorgt. Dat wil zeggen dat diegene water over de vis gooit en nog belangrijker de onthaakmat even wegtrekt bij een foto, omdat wij dat simpelweg niet mooi vinden staan. Deze persoon met onthaakmat staat altijd zeer alert met de onthaakmat klaar om bij het minste of geringste zorg te dragen voor de karper.

Karel Stas