Artikelen, Verhalen

Karpervissen in Finland, deel 2

De grootste rijen van Finland

Het is inmiddels al weer eind augustus en ik heb vanwege nachtdiensten weinig tijd om te vissen. Korte middag, avond sessies lukt nog wel.
Nu heb ik al een tijdje aan een water lopen denken waar ik vorig jaar in de lente zonnende karpers heb zien liggen. Veel zitten er niet en hoe die daar zijn gekomen weet ik ook niet, daar dit water vrij achteraf gelegen is.

Het domein van 'De Rijen'

Het zelfde water bij -22 graden

Het is zonder bagage al bijna een uur lopen en met al die rompslomp op m'n nek mag ik er nog gerust 20 min. bijtellen.
Dit ven ligt in een prachtige omgeving en ook het ven zelf is een lust voor het oog. Het is ruim 500 meter lang 300 meter breed en het oppervlak wordt onderbroken door drie kleine eilandjes. Om te bevissen is het niet zo gemakkelijk vanwege de vele obstakels onder de oever. Maar toch ken ik dit water vrij goed omdat ik hier 's winters vaak ben komen ijsvissen.
IJsvissen is een ideale manier om te peilen, iedere centimeter is bereikbaar, zo krijg je een perfect idee van het bodemprofiel. Ik weet dus waar ik moet gaan zitten. Aan de rand van een lelieveld leg ik mijn hengels uit. Ik heb niet voorgevoerd en mijn verwachtingen zijn dan ook niet hoog. Ik blank dan ook behoorlijk. Als ik het voor gezien houd strooi ik nog enkele handen vol boilies en wat aardappel op de stek, dit omdat die zo goed afsteken tegen de donkere bodem in het kraakheldere water.
Zo vergaat het mij drie avonden op een rij, toch baal ik niet. Ik geniet van de stilte en het me klein voelen in de werkelijk prachtige omgeving. Ik vind het echt moeilijk om dit in geschreven woorden uit te drukken.
Vrijdagavond sla ik over omdat ik zo nu en dan ook mijn ouderlijke plichten moet vervullen met boodschappen doen en wat nog niet meer. Zaterdagmorgen bereik ik in alle vroegte mijn stek. Ik heb er bijna twee uur over gedaan om die met de hoofdlamp op te bereiken. Door het geklauter over die rotsen en het gestruin door het bos zweet ik me zowat te pletter en ga dan ook eerst effe rustig zitten om te genieten van een kopje koffie.

Langzaam begint het te dagen en bij het eerste ochtendgloren leg ik mijn hengels uit. Als het lichter wordt bemerk ik dat de piepers verdwenen zijn en denk, nou jongens laat maar eens horen. Vier uur zit ik daar nu al zonder ook maar het geringste stootje. Dan om 7.40 uur een korte piep op mijn linker hengel (waarom altijd die linker hengel ik heb echt het gevoel dat die rechter er maar voor Piet Snot bij ligt). Ik ben meteen weer klaar wakker en zit als een kat achter mijn hengels. En ja hoor.... daar gaat ie, de hele apparatuur van beetverklikker swinger en baitrunner treedt achtereenvolgend in werking. Ik pak de hengel zet de baitrunner af en tik aan. Ik voel meteen dat deze groter is dan wat ik heb zien liggen zonnen anderhalf jaar geleden. De vis geeft goed partij en ik moet echt werken om hem bij de obstakels vandaan te houden. Na een kwartiertje heb ik hem in het net en het blijkt een prachtige, in uitstekende conditie verkerende, 17 ponds schub te zijn.
Het speciale aan deze vis is dat hij een dubbele rugvinstekel heeft. Hier moet ik het voor die dag mee doen, meer aanbeten krijg ik niet. Maar ik ben tevreden. Het is me weer gelukt!
Vier dagen later in de namiddag zit ik er weer. Ik heb tussendoor nog eenmaal gevoerd, niet teveel want ik denk dat het bestand de tien stuks niet haalt, maar zeker weten doe ik dat niet. Echt laat kan ik het niet maken want ik moet 's nachts werken. Zo zit ik daar weer 5 uur zonder enig teken van leven en het begint echt fris te worden, langzaam begint de herfst zich aan te dienen. Nog een half uurtje dan, hooguit. En dan om 20.25 uur (ik sta op het punt om mijn boeltje in te pakken want het schemert al behoorlijk), gaat de beetverklikker. Ik schrik me de pleuris, wat een herrie in die doodse stilte, en weer is het de linker hengel (iemand interesse in een rechter hengel). De vis zoekt het open water op maar door de tegenstand van de aanslag verandert hij van richting en duikt met een rotvaart het lelieveld in. Shit, denk ik, dat wordt oppassen. Ik houd de lijn strak en met korte rukjes houd ik de vis in beweging. Na zo'n 20 min. komt de vis los en nog eens 5 minuten later kan ik hem moegestreden scheppen. Ook dit is een prachtige schub van 18 pond en 3 ons. Geen dikke uitgezakte boiliebuik, maar schitterend gestroomlijnd één bonk kracht en spieren en blakend van gezondheid.
Alhoewel ik deze krachtpatser graag op de foto had gezet, zet ik hem toch meteen terug. Het is inmiddels al later geworden dan de bedoeling was en ik heb geen zin om in het donker met die zelfontspanner te gaan liggen rommelen, ik kom toch al veel te laat op m'n werk.

De grootste rijen van Finland!

Door het slechte weer komt er een hele week niks van vissen. Wel heb ik tussen de buien door tweemaal gevoerd.
Augustus is overgegaan in september. Het bos begint zich al een beetje in de herfstkleuren te zetten en ik hoef de komende nacht niet te werken. Even in de namiddag kom ik weer badend in het zweet op mijn stek aan. Na even uitgeblazen te hebben, zet ik mijn tentje op en leg de hengels uit.
Lang hoef ik ditmaal niet te wachten. Ik ben amper 'n uur aan het vissen als de beetverklikker gaat.
Zonder problemen dril ik de vis en als hij aan de oppervlakte komt zie ik grote schubben schitteren in het zonlicht.
"'n spiegel", dit zou dan mijn tweede spiegel zijn van dit seizoen. Als ik de vis onder de kant heb zie ik tot mijn verbazing dat het een "rijen" is. En wat voor een, slechts één schub onderbreekt het volmaakte rijen patroon, maar voor mij is dit een rijen. Die moet op de foto. Snel de kamera op het statief en met de zelfontspanner maak ik een tiental foto's met en zonder flits.
Na het meten en wegen zet ik de vis tevreden terug. Hij bleek 12 pond en 2 ons te zijn met een lengte van 70 cm. en is daarmee, inmiddels officieel bevestigd, de "grootste rijen van Finland".
Meer vang ik gedurende deze sessie niet. Wel is de volgende morgen het gepiep niet van de lucht, maar het bleek een school pinklange baarsjes te zijn die door mijn lijnen zwommen. Tegen de middag pak ik mijn boeltje in en besluit om dit water voorlopig met rust te laten. ik heb iets anders op het oog, namelijk.....

Bootvissen!

19 ponds spiegel

Dit seizoen heb ik ook buitengewoon veel mijn thuiswater bevist. Veel karper zit ook hier niet en ik heb er weinig zin in om telkens weer die zelfde vissen te vangen. Toch heeft het 8 mooie vissen opgeleverd waaronder een spiegel van 19 pond en daarmee mijn grootste spiegel ooit. De rest was allemaal schub waarvan de grootste bijna 24 pond was.
Ik heb namelijk dit seizoen heel veel tijd en benzine besteed aan een geheel nieuw water en dan is zo'n thuiswatertje wel handig.
Het handelt zich hier om een meer van +/- 6km lang, 1,5km breed en op zijn diepste punt is het 30 meter diep. Een hele plas dus.
Het is mij al enkele jaren bekend dat hier grote karper zit, maar ik heb nooit geweten hoe er aan te beginnen. Dit jaar heb ik het dus aan een grondig onderzoek onderworpen en ben tot de conclusie gekomen dat het vanaf de oever niet of nauwelijks te bevissen is. Dit mede dank zij het feit van het grote aantal zomerhuisjes, met de daarbij behorende privé-terreintjes en de zeer ruige oeverbegroeiing. De bomen staan schuin boven het water en de onderste takken hangen zo'n 20 meter voor je met de toppen in het water. Dit water is eigenlijk alleen maar fatsoenlijk te bevissen vanuit een boot en dat heb ik dit seizoen dan voor het eerst geprobeerd.
Na een aantal flinke roeitochten heb ik uiteindelijk een prachtige kom gevonden waar volgens mij karper zich thuis moet voelen.
Hier leg ik een voerplek aan die ik gedurende twee weken onderhoud.
Op nuttige aanwijzingen van Nederlandse (boot)karpervissers ben ik enkele dagen aan het knutselen geweest om in mijn bootje (3,5 meter) met twee hengels te kunnen vissen en het mezelf zo comfortabel mogelijk te maken. Als je tenminste van enig comfort kunt spreken in zo'n notendop.
Het is de laatste week van september en ik heb een week vakantie gespaard om aan dit project te spenderen. Op zondagmorgen meer ik af onder de oever buiten het bereik van de overhangende boomtakken. Ik plaats de boot op steekstokken omdat ik huiver bij een eventuele aanbeet van die ankertouwen.
Ik houd de oever aan de rechterkant en plaats de hengels over de spiegel. De rechter hengel gooi ik een meter of wat verder in dan de linker en ligt tegen een plompenveld aan. Ik vis met een dubbel swingersysteem, met één swinger voor en één swinger achter de beetverklikker. De voorste (zelfgemaakte) swinger vangt op een sublieme manier het deinen van de boot op zodat ik geen last heb van overbodig gepiep. Bijna tien uur heb ik zo zitten vissen zonder ook maar het geringste teken van leven.

Een ochtend vol verassingen

De tweede dag evenaart de eerste en ik begin een beetje aan mezelf te twijfelen. Nu weet ik wel dat dit een groot water is, maar ik heb per slot van rekening twee weken gevoerd en al twee dagen gevist. Zouden ze dan toch het meeste 's nachts azen?
Het is best wel lekker weer voor eind september maar toch koelt het 's nachts behoorlijk af en mede door mijn onervarenheid heb ik geen zin om de nacht op het water in mijn notendopje door te brengen. Ik heb toch al bijna geen kont meer over van het zitten.
De volgende morgen, als ik vertrek voor mijn derde sessie, is het kwik gedaald tot 4gr. onder nul. Ieder jaar vaste prik, eind september dienen de eerste nachtvorsten zich aan.
Bij mijn bootje aangekomen schroef ik de hengelsteunen op zijn plaats en roei, met negatieve gedachten van "het zal toch wel weer aambeien kweken worden", naar de bewuste kom. Als de zon hoger komt verdwijnen de laatste mistflarden van het water en wordt het prachtig weer. De weerprofeten hebben het bij het rechte eind. Het kwik loopt op tot 15gr. en het is totaal windstil. In een half liggende houding geniet ik van de heerlijke najaarszon.
Dan, even na vijven, constateer ik een bellenplakaat helemaal achter in de kom. Met de verrekijker bestudeer ik het tafereel en ontdek nog meerdere plakkaten. Azende vis, de spanning stijgt maar er gebeurt niks.
Het is even voor zeven en er komt een briesje opzetten. Ook vormen zich wat wolken en het lijkt er op dat er verandering van weer op komst is. En dan gebeurd het......!

Terwijl ik me tegen de wind in draai om een sigaretje op te steken, knallen de swingers opeenvolgend met een ferme tik onder tegen mijn linker hengel aan (alwéér die linker). De beetverklikker zingt ook een toontje mee en de baitrunner treedt in werking, dit alles in een fractie van een seconde. Ik schrik. Ik weet namelijk dat hier 40 ponders zitten of groter. Met licht bevende handen pak ik de hengel en gehaaid als ik ben sla ik aan richting oever. De truc lukt en de vis vlucht weg in tegenovergestelde richting het open water op. Na een prachtige run van zo'n 50 meter, kan het feest beginnen. De hengel staat in een prachtige hoepel en ik geniet, toch wel een beetje zenuwachtig, van de trage krachtige bewegingen. Na een minuut of tien komt hij aan de oppervlakte en in het late zonlicht lichten zijn goudkleurige flanken op en ik zie dat het een schub is. Na nog eens 5 minuten kan ik hem scheppen en dan blijkt dat hij nog voldoende krachtreserves over heeft om zich nog eens flink te laten gelden. Ik kan met moeite mijn schepnet in bedwang houden en door zijn gespartel verliest hij jammer genoeg een paar schubben.
Voorzichtig leg ik de vis op mijn zelfgemaakte onthaakmatras op de bodem van de boot en vol bewondering aanschouw ik deze torpedo van kracht en schoonheid.

26 pond Finse kracht en spieren

Snel roei ik naar de oever om enkele plaatjes te schieten. Niemand te zien, dat wordt dus weer improviseren met die zelfontspanner. Later blijken er toch enkele foto's wel aardig gelukt te zijn. Na meten en wegen zet ik de vis terug en met zijn gracieuze trage bewegingen zwemt de vis der vissen terug naar waar hij thuis hoort.
Mijn zere achterwerk voel ik niet meer en de tegenslagen van het begin.....? Wat tegenslagen? Niks tegenslagen! Tijdens de derde sessie op zo'n water zo'n vis vangen, dan mag ik niet van tegenslag spreken. Hier heb ik het allemaal toch voor gedaan. Het is me weer gelukt!

Het ging hier om een schubkarper van 26 pond en 90 cm lang en was daarmee de grootste vis die ik ooit van mijn leven gevangen heb. Ik ben echt blij dat hij niet groter was (heb ik tenminste volgend jaar nog iets te verbeteren), want wie weet wat daar nog allemaal rondzwemt.
Ik kan me de bijna 100 km lange autorit naar huis nog maar amper herinneren. Ik zag alleen maar goudkleurige flanken en een bootvullende karper voor me.
Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat het bootvissen me nog erg stuntelig afgaat. Ook is het geen pretje om ruim 60 uur op een paar vierkante meter door te brengen. Ook is mijn bootje voor langere sessies eigenlijk te klein, om over nachtvissen nog maar niet te spreken. Een grotere boot zou dus welkom zijn, want dat ik mijn aandacht het volgende seizoen voor de volle 100% richt op dit water weet ik wel héél zeker.

Haluaisin kiittää vielä kaikkia Hollantilaisia ja Belgialaisia karppikalastajia jotka ovat tietäen tai tietämättään antaneen vinkkejä ja ohjeita, jotka ovat tehneet minulle tästä sesongista aivan unohtumatton.

Kiitoksia kaikille!

Oftewel: Rest mij nog om mijn dank uit te spreken aan alle Nederlandse en Belgische karpervissers die bewust of onbewust met hun vele wenken en tips dit seizoen voor mij onvergetelijk gemaakt hebben.

Bedankt allemaal,

Hans