Artikelen, Frankrijk

Cassientrip 2002

Sinds een week heb ik -eindelijk- een computer met internetaansluiting op mijn kamer. Wanneer ik in de gelegenheid was keek ik al regelmatig op karperwereld.nl, maar nu heb ik dus wat meer mogelijkheden en het leek mij leuk om een verslagje in te sturen van een trip naar Cassien die ik afgelopen mei/juni maakte met vismaat Bram.

De Reis

Ver, heel ver weg van dit natte koude land -1300 kilometer om precies te zijn- werd ik 's-ochtends wakker van de eerste zonnestralen die tussen de bergen door schenen. Niet dat dit erg prettig is als je net vijf uurtjes geslapen hebt en daarvoor zo'n achtenveertig uur geen oog dicht gedaan hebt.
De reis was namelijk niet helemaal verlopen zoals de bedoeling was. Om een uur of acht in de morgen reden we langs Lyon en op een druk knooppunt hield de Volvo er mee op. Als je dan staat te wachten tot de lokale garage een mannetje stuurt om ons weg te slepen vraag je, je af waar je aan begonnen bent. Zo ontzettend veel mooie wateren voorbij gereden.... De komende twaalf uur Lyon verkent, drukke stad, gelukkig hebben ze een "Quick". Uiteindelijk ging de reis verder in een Renault Laguna heel luxe allemaal alleen veel te krap voor al de spullen. Tijdens het volproppen van deze vrijwel nieuwe huurauto ging er een emmertje tijgers over de bekleding. It was'nt me! Plankgas verder, maar het werd al snel donker, bij aankomst brandde er zowel bij Gerard als bij Pierre brand geen licht meer. De eerste nacht werd er dus geslapen in de auto en veel te vroeg werd ik wakker van het eerste licht.

Een eerste indruk

Bram met zijn eerste vis, meteen 35 pond!

We wilden vissen dus maakte ik Bram wakker voor een verkenningsronde. Pas om negen uur was er een mogelijkheid om vergunningen te halen dus als eerste probeerden we een beeld te vormen van de mogelijkheden. De westarm zag er leeg uit, de brugstek was bezet en in de noordarm zaten ook een aantal vissers. De zuidarm daarentegen zat bomvol, lekker dicht bij de auto, ondiep dus er moet wel vis zitten. De vangsten waren matig dus op naar de westarm. Eerst nog even naar de brug, aan het nummerbord hadden we al gezien dat het Nederlanders waren, even een babbeltje maken. Johan en Patrick hadden al een paar hele mooie dagen gehad, de grote rijen op 24 kilo en een onvoorstelbaar grote spiegel van 27,6 kilo waren al op bezoek geweest. Het liefst had ik zo snel mogelijk een hengel ingegooid maar de hele verdere dag zijn we op onderzoek uit geweest. waar kan je de vissen onderscheppen, een smal stuk, een plaat? Het was hoog water dus echt smalle stukken waren er niet hoewel de breedte van het water me iets tegen viel, na al die verhalen stel je, je het heel groots voor. Omdat we ons toch een beetje aan de regels wilden houden gingen we vanaf een overzichtelijke punt op zoek naar plateaus binnen werpafstand. Deze stek bleek later Kevin Ellis point te heten, hoewel dit niet helemaal duidelijk werd uit de plattegrond in "Tegen De Stroom In" (Alijn Danau), vreemd eigenlijk want uit de foto's blijkt dat Danau er zelf gezeten heeft. In ieder geval is het een mooie plek op de achtergelaten berg pinda's en emmers boilie's na dan. Helaas waren de boilies met knoflookgeur van een Nederlands merk, we hebben die zooi maar naar de overkant gevaren waar iedere dag de vuilnisbakken worden geleegd, kleine moeite toch? Net voor het donker ligt de laatste hengel in en ondanks de vermoeidheid kon ik niet slapen, hoorde ik in de verte een vis springen of was het verbeelding?

woensdag 29 mei - Brams eerste vissen

De tweede vis.... doe maar 40 pondjes!!

Om een uur 's-middags klapte er een hengel dubbel, ondanks het feit dat we de hele ochtend niets deden dan naar de hengeltoppen kijken kwam het onverwachts. Meteen gingen we de boot in, het steuntje om de boot te verankeren ging doormidden en de adrenaline begon te stromen. Mijn hart klopte in mijn keel en een been van Bram begon te trillen. De hengel krom en even later in de diepte een gelige vlek. Een spiegel van 35 pond komt aan de oppervlakte en glijd in het net. Yes, dat begint goed. Later in de middag besloot ik te kijken hoe mijn rigs er bij lagen en een kwartiertje later had ik vier lijnen gebroken. Niet dat ik vast zat of zo maar bij het binnendraaien viel de spanning weg en zat er niets meer aan. Voortaan moesten we dus niet alleen de rigs uitvaren maar ook weer ophalen als er na verloop van tijd geen vis had gebeten. dat betekende nog eens acht keer extra varen. Om die ene accu te sparen die het wel deed stonden de blaren op mijn handen van het roeien na een paar dagen. Terwijl ik dus vier nieuwe onderlijnen aan het knopen was ging de volgende hengel van Bram, 40 pond karpervlees. Geweldig de eerste dag vissen en meteen dikke karpers op de kant. Er lagen op dat moment 3 hengels op een productieve plek/diepte, nog 5 hengels over om mee te experimenteren dus. Het is ons niet gelukt om deze overige vijf hengels nog productief te krijgen, op de aanbeet van een eend na dan.

donderdag 30 mei - Heet

Na een week de eerste vis voor Jeroen, 30 pond

Om twee uur in de nacht kwam er een derde vis van de plek af vergeleken met de eerste twee een kleintje, maar nog steeds een behoorlijke vis met 25 pond. De rest van de dag was heet, bloedje heet en windstil. We besloten te verkassen als er 24 uur geen teken van vis meer is geweest.
De enige vis die nog kwam rond het tijdstip van de aanbeet van gister was een zonnebaarsje, mijn eerste Frankrijkvis haalde misschien de 10 cm maar wel een vissoort die ik nog niet eerder had bewonderd. Er bleek helemaal aan het eind van de westarm een Fransman te zitten die al een week zat zonder vis. Er waren wat meer vissers geinterreseerd in de westarm en af en toe kwam er een verkenner langsgevaren, maar wij hadden nog niets gevangen! Een paar fanatieke belgen kwamen met vier zodiacs aangevaren en gingen schuin aan de overkant zitten, een Duitser kwam aan de overkant ook een weekje blanken en we begonnen te vermoedden dat wij net de laatste vissen hadden opgevangen van de paai.

vrijdag 31 mei - een kans gemist?

Met 34 pond de grootste karper van Jeroen

Heel erg vroeg in de morgen kreeg ik een aantal piepen, na de aanslag heel even weerstand en toen los. Dan zeg je niet; "goh, wat jammer nou."
Omdat er toch een teken van vis was die dag bleven we zitten, maar het liep niet als een trein dus wat waren de mogelijkheden? De vangsten op de rest van het meer waren stilgevallen dus was het wel verstandig om weg te gaan?, een beetje geduld kon geen kwaad. Ondertussen doorzoeken naar details in het bodemverloop en buiten werpafstand, zo'n 300 meter ver, op een aantal interessante plaatsen wat gevoerd voor het geval dat we hier bleven. Het viel ons op dat er geen meerkoet rondzwemt op Cassien alleen daarom al is het een paradijs, van de meervallen ook al geen last gehad en zwemt er wel brasem? je raad het al, die nacht ving ik twee brasems.

zaterdag 1 juni - verkassen

De tweede veertiger voor Bram, en wat voor één! 44 pond!

De afgelopen twee dagen hadden we eigenlijk al op een andere plek moeten zitten dus nu was het echt tijd om te verkassen. Terwijl Bram begon met inpakken ga ik boodschappen doen gelukkig kon ik met Patrick mee, dat scheelde weer een uur roeien in totaal. Er moesten ook nog zaken voor het vervoer worden geregeld en ik kreeg helaas te horen dat mijn auto total loss was verklaard, dat was verschrikkelijk balen en hield ook nog eens in dat we een dag eerder terug moesten om te regelen dat we met de vervangende auto terug naar Nederland konden. Als eerste verkassen dus, aan het begin van de zuidarm was nog een plek die ons interessant leek, totdat Patrick ons kwam vertellen dat zij door omstandigheden eerder naar huis gingen. We konden dus vissen op de beroemdste plek van het water en dat leek ons wel wat. s'Avonds hebben we voor het idee onze hengels uitgegooid en er een gezellige avond van gemaakt. Die nacht kwam hun totaal op 14 vissen, voor ons toen eigenlijk onvoorstelbaar, zeker omdat er op de rest van het meer weinig werd gevangen.

zondag 2 juni - niet gevist

Een sterke dertiger(32 pond), de dril eindigde in de westarm.

Zondagochtend was rustig, moe maar enthousiast werd de stek verkend en net als in de westarm zetten we een aantal fake-markers. het is namelijk de gewoonte om bij iedere tent vier markers op een lijn te zien liggen. Deels om te voorkomen dat waterfietsen en roeiers door de lijnen voeren en deels om geen lastige vragen te krijgen van de police de la peche legden we markers op werpafstand. In de buurt van de eigenlijke stekken heb ik liever zo min mogelijk lijnen lopen en al helemaal geen staafmarkers. Net toen de lijnen inlagen kwamen de toeristen, constant op je spullen letten en de hengels maar binnengehaald. Rond het middaguur werd het even rustig, omdat bepaalde fransen van Noord-Afrikaanse afkomst de gewoonte hebben om in de richting van een bepaalde plaats te gaan bidden. Tijdens deze rust stopte er een auto precies boven de peiler waar ik in de buurt lag te vissen. Een kerel stapt uit en springt.... ik vond het al zo vreemd dat hij zijn kleren aanhield. De ambulance was snel ter plaatse maar hij was toch echt dood. Ik wist me geen houding te geven hoe je hier op moet reageren. Als ik niet uitgeput was had ik niet kunnen slapen. Om een uur of tien waren de meeste dagjesmensen weg en konden we gaan vissen, ware het niet dat er twee roofvissers voor anker gingen boven onze stek. Na veel overleg lieten ze toe dat wij de lijnen weer gingen uitvaren. Na anderhalf uur lag alles perfect, eindelijk vissen.
Voordat onze franse collega-vissers naar huis gingen vonden ze het toch nog nodig om te gaan slepen en dregden al onze lijnen op. Je zou van minder al gek kunnen worden maar alle lijnen werden weer uitgevaren en totaal murw van de zon de hele dag en de blaren op mijn handen viel ik in slaap.

maandag 3 juni - mijn eerste vis

Gewoon mooi, 28 pond.

Deze dag begon al een beetje bewolkt, een ander weertype was in aantocht en dat kon alleen maar gunstig zijn voor de vangsten. We hadden afgesproken om vanaf nu run om run te vissen. eigenlijk was ik daar niet zo voor omdat iedereen op een andere manier vist en het de meeste voldoening geeft als je een vis helemaal zelf gevangen hebt. In deze situatie was het sowieso heel moelijk om alleen een vis te landen en gelukkig stonden we beiden naast de hengel bij een aanbeet, zodat de boot direct klaar lag om in te springen. Ook vanwege het feit dat ik nog steeds niets gevangen had vond ik run om run prima. Toch was ik blij dat de eerste aanbeet op mijn eigen hengel kwam, een hele aparte vis. Meer buik dan karper en toch duidelijk afgepaaid want helemaal ingevallen en een forse wond onder aan die enorme buik. Later vond ik een foto van deze zelfde vis in een Engels tijdschrift met een gewicht er bij; 38lb, bij mij woog ze 15 kilo. Tweeeneenhalfuur later was de volgende vis voor Bram, een spiegel van 27 pond. De lucht begon steeds meer te betrekken en rustig aan ging ik mijn bivvy wat verankeren met rotsblokken, op dat moment werd ik nog voor gek verklaard. Op de radio werd even later een storm voorspeld voor de volgende dag. Voor de vangsten zag het er goed uit, maar voor ons minder. De Engelsman die twee weken aan de andere kant van de brug heeft gezeten stapte in zijn speelgoedboot met zijn hele uitrusting en vertrok.

dinsdag 4 juni - het gaat lopen

De afgelopen nacht vingen we twee vissen, tot onze verbazing zat er een schubkarper bij, dat hadden we eigenlijk niet verwacht. De sessie is in ieder geval al geslaagd we hebben karper gevangen en daar waren we geen eens vanuit gegaan gezien de verhalen. Die middag kwamen er nog twee verassingen, om 16.45 mijn grootste vis, 17,1 kg en om 18.15 de tweede veertiger voor Bram. En wat voor een; 22 kilo!! Het begon steeds harder te waaien en een aantal vissers pakten al in. Om een uur of twee brak de hel los, we hadden ons redelijk voorbereid dus de schade bleef beperkt tot een weggewaaid pakje sigaretten. gelukkig zaten we niet op de oude stek want daar stroomde nu een beekje.

woensdag 5 juni - de laatste dag

Bram met mischien de grootste schub op dat moment?

De laatste 24 uur werden de beste uurtjes, het waaide nog steeds erg hard maar omdat we de accu hadden gespaard konden we gewoon het water op. Om 15.00u een piep, ik sla aan en het komende halfuur worden we op sleeptouw genomen, bij het landen van de vis drijft de boot steeds weg en zo belandden we in het begin van de westarm. Tegen de wind in roeien met de motor op volle kracht en slechts heel langzaam kwamen de tenten dichterbij. Deze vis woog 32 pond, hij was haast Nederlands gebouwd, langgerekt en de sterkste vis die we vingen. Bij het terugzetten ging de volgende; de tweede schub van de sessie die trouwens ook hard vocht voor zijn 15 pond. Dit was eigenlijk de mooiste vis vanwege zijn vlekkenpatroon dat over zijn kop lag. Tussen zes en zeven die avond was het gekkenhuis, aan een stuk door gevaren. het begon met een voorntje, gevolgd door een spiegel van 28 pond. Toen we boven de vis waren gebeurde wat we de hele week al vreesden, een piep. daarna nog een piep, en nog een. Het was nu Bram zijn beurt dus hij overwoog om te gaan zwemmen. de vis kreeg ik vlot in het net dus toch maar varen. De losse piepen werden een run, de run hield op, maar ging weer verder. Bram pakte de hengel en ik zakte de vis. De boot was afgedreven met Bram er in dus hij moest het alleen klaren. Het viel mij op dat er een lijn slap hing, ik dacht dat de vis tijdens de run door deze andere lijn was gezwommen. Helaas verspeelde Bram de vis op de eerste peiler van de brug. Plotseling begon die andere pieper te bleren. Het waren dus twee vissen, toen de eerste run stopte beet net die andere vis die nu bij de eerste peiler was. De karper die als eerste beet heeft nu ondertussen tijd genoeg gehad om zich vast te zwemmen in een obstakel. Als we de kale haak uiteindelijk in de boot hebben ligt er nog maar een hengel uit. Vlak voordat we aan land konden stappen ging ook deze hengel af, Bram was nog steeds aan de beurt dus hij pakte de hengel en we gingen weer. Ondertussen was er boven op de brug een file ontstaan en stond er een groepje toeschouwers achter onze tenten te kijken. Deze karper wist waar hij heen wou, de brug onderdoor. Het was even spannend maar het lukte net op tijd om de boot tussen de brug en de vis in te krijgen. Het was weer een schub! Na zoveel grote karpers wordt het ineens moeilijk om het gewicht te schatten. In ieder geval viel het tegen om hem de boot in te krijgen. De vis was langer dan de mat in de boot, dat betekent langer dan een meter... in ieder geval een dertiger. Het was wel even schrikken toen hij aan de klok hing 23 kilo's, zesenveertig pond.

donderdag 6 juni - het vertrek

Jeroen met de afsluiter, 28 pond. Komen we hier ooit nog terug?

De laatste ochtend, alles wat nog droog was alvast in de auto gedaan. Vannacht vingen we twee vissen, 11 pond en 14 pond. Wat een verschil, maar dit zijn de vissen van de toekomst, wie weet groeien ze uit tot een nieuw record. De allerlaatste vis is een hooggebouwde spiegel van 28 pond. Deze laatste drie vissen hadden nog hom bij zich. Zouden dit de vissen geweest zijn die gistermiddag al springend uit de westarm aan kwamen zetten? Naast hom vonden we ook ons aas terug op de onthaakmatten, dit betekende dat ze toch al enige tijd geleden ervan gegeten moesten hebben. Misschien was dit een school die de resten voer van onze oude stek heeft opgegeten? In ieder geval zijn die stek en alle tussenliggende stekken vrij gebleven. Alles zat ondertussen in de auto en het begon weer te regenen, de boot moest nog terug naar Gerard dus daar zat ik dan in de stromende regen. Midden op het centrale gedeelte begon het ook nog eens te onweren en het zicht werd steeds slechter. Her en der zag ik bliksem inslaan en ik was wel opgelucht toen ik mijn voeten in de modder kon plantten. De stroom was uitgevallen dus de koffiemachine deed het niet, zonder koffie, doorweekt en uitgeput begonnen we aan de lange terugreis. Na een middagje formaliteiten in Lyon konden we dan echt gaan. Tien uur lang 180 km/h zonder pauze maar wel wisselen van plek en vrijdagnacht waren we bij mij thuis. De volgende dag hebben we de auto weer afgeleverd, onder de modder en stinkend naar tijgerslijm, zweetvoeten, natte onthaakmatten en gebruikte bewaarzakken.... Bij deze wil ik de ANWB nog bedanken voor de goede service.

Jeroen Houdijk