Artikelen

Pechdag???

Het is ½ 3 in de ochtend als mijn wekker mij vertelt dat ik wakker moet worden. Snel leg ik mijn hand op de knop om het alarm signaal de mond te snoeren. Na een periode van twee weken te hebben gevoerd, iedere avond een aantal boillies op een stek, breekt eindelijk het moment aan om deze stek te gaan bevissen. De hele(halve) nacht heb ik bijna gedroomd over de monsterkarpers die ik van plan ben op deze stek te vangen. Gezien heb ik ze, als ik een uurtje na het voeren nog op mijn stek was om te kijken wat er gebeurde, grote schaduwen opduikend uit de diepte naast elkaar zwemmend elkaar de ruimte niet gunnend om in hetzelfde water te wonen en te eten. Zo lijkt het althans, want als de karpers op mijn stek aangekomen waren onstak er een drieste vreetsessie van de vissen zoals ik nog nooit had gezien. Karpers van tig pond en …cm lang. Kromme hengel en een gierende slip flitsen door mijn hoofd als ik in gedachten turend in het water naar de aldaar aanwezige vissen sta te kijken.

Op weg..

Al rijdend naar de visstek overdenk ik deze gebeurtenissen en ik krijg een klam gevoel, mijn hart slaat voelbaar sneller en de adrenaline schiet door mijn bloed. Ik moet mezelf niet zo opfokken, zeg ik tegen mezelf, maar de gedachtegangen laten me niet los totdat ik bij de plek aankom waar ik mijn auto kan parkeren. Als door een onzichtbare hand word ik voortgeduwd en ik betrap me zelf er op dat ik bijna hardloop om op de stek te komen. Het water ligt er rustig bij, het schemert nog en de eerste vogels laten me weten dat ik niet alleen op deze plek ben. Omzichtig tuig ik mijn hengel op kijk alles twee keer na om te voorkomen dat door mijn eigen schuld een karper zou kunnen ontsnappen. Met overleg bevestig ik een boilie aan de haar en bekijk de hele aas aanbieding, tevreden ben ik, dit kan niet misgaan. Met de nodige voorzichtigheid deponeer ik mijn beaasde haak op de stek, leg mijn hengel naast mij neer en neem ikzelf plaats naast mijn hengel. Ik moet hier wel op de grond zitten, er is geen ruimte voor een visstoel, en steunen kan ik ook niet plaatsen zonder dat deze mij in de weg staan, mijn net ligt scheef voor mij uit wachtend op de vis die hierin moet glijden.

Na een paar seconden..

Na een paar seconden trilt mijn waker een beetje, wat omhoog en wat omlaag. Ik zit met mijn handen tegen het handvat aan van mijn hengel. Weer trilt de waker een beetje schommelend alsof er een lichte bries tegen aanblaast. Mijn voeten beginnen pijn te doen van de rare zit en prikkelingen geven aan dat ik een andere houding aan moet nemen. Deze tekenen negerend wacht ik af wat er gaat gebeuren. Na een minuut of tien moet ik anders gaan zitten, ik houd het niet meer vol, de prikkelingen in mijn benen zijn overgaan in heftige pijnscheuten en zo voorzichtig als maar kan schuif ik mijn benen op een ander plek. Het lukt niet echt en ik moet wel een beetje overeind komen en even kijken waar ik mijn benen het beste kan laten.

De moeilijke stek..

Op het moment dat ik mijn hoofd afwend van mijn hengel en een beetje draai, hoor ik mijn lijn strak schieten en flitst het door mijn hoofd dat ik een beet heb. Ik draai mij zo snel als ik kan om, struikel over mijn eigen voeten, maar weet mijn hengel te grijpen en deze in een geweldige zwiep omhoog te brengen. Door deze beweging val ik achterover in het onkruid wat achter mij staat en voel ik onmiddellijk de prikken van de brandnetels die meer dan twee meter hoog staan. Vol ongeloof staar ik naar mijn hengel, die steekt gewoon recht vooruit, misgeslagen. De boilie is van de haar verdwenen. Ik voel me een beetje bedrogen door de vis die zolang aan mijn aas snuffelde en het besloot toch te nemen. Ik verfoeide mezelf dat ik niet genoeg geduld had opgebracht om de beet af te wachten. En met prikkende trillende handen probeer ik een nieuw aasje aan mijn haar te doen. Als ik deze weer op de stek plaats, voer ik een paar boillies bij, en krijg nu ook een stekend gevoel in mijn gezicht dat overgaat in een zeer irritante jeuk. Ik weet niet waar ik moet krabben, op mijn handen die vol rode stippen zitten of in mijn gezicht. Gelukkig kan ik mijn gezicht niet zien, maar op het gevoel af te gaan zitten hier zeker zoveel rode stippen als op mijn handen.

Tijd voor een kop koffie..

Tijd voor een kop koffie, voorzichtig pak ik mijn thermoskan uit mijn tas, schroef de dop los en open de kan een beetje. Warme koffiedampen komen uit de kan, wat ruikt dit lekker, ik zet mijn kopje op een strategische plaats, je weet maar nooit, en schenk de koffie in mijn beker. Scheef kijkend hou ik mijn hengel in de gaten, mors ik koffie op de grond, zo dat zal wel smaken denk ik nog. Ik schroef voorzichtig mijn thermoskan weer dicht en tijdens draaien van de dop, zie ik vanuit mijn ooghoek dat mijn lijn zich voor de hengel uitstrekt, daar valt mijn thermoskan op de grond schop ik mijn kopje koffie in het water en doe een greep naar mijn hengel, nog net op tijd want het topdeel lag al in het water. Deze is voor mij. Mijn hengel buigt zich tot aan het handvat en de slipt tikt een paar keer, dan veert mijn hengel rechtop, los. Tjeetje wat een pech. Ik laat me terug zakken op mijn plek en verwens mijn drang naar koffie. Het aas is weer verdwenen, en opnieuw doe ik een boilie aan de haar. En dan wordt het stil. Na een uur voer ik nog maar wat boillies bij, een paar, een stuk of vijf.

Één voor één gooi ik de boillies in het water precies op de plek waar mijn aas zich bevindt. Als de laatste boilie het water raakt en ik de rimpelingen die ze maken na kijk, vliegt mijn lijn strak, maar nu ben ik op tijd. Gedecideerd zet ik de haak, de hengel kromt zich, en het spel kan beginnen. De vis komt onmiddellijk omhoog naar de oppervlakte en doet niets meer dan een beetje flauw spartelen. Een brasem is mijn deel, gehaakt tussen de buikvinnen. In gedachten verwens ik de vis en vraag ik mijzelf hoe het mogelijk is dat dit allemaal gebeurt. Dit wordt een pechdag zo.

Te water..

De brasem zet ik terug, de boilie zit nog op de haar en ik werp weer precies op de goeie plek. De zon schijn er inmiddels lustig op los en doet mij besluiten om mijn jas en gelijk mijn trui maar uit te doen. Als de trui over mijn hoofd glijdt hoor ik mijn hengel over de grond glijden, met de armen nog in mijn trui strak gespannen voor mijn borst duik ik naar voren om in een ultieme poging mijn hengel te grijpen, mis, mijn hengel glijdt het water in en ik glijdt achter mijn hengel aan en op het moment dat de hengel uit zicht wil verdwijnen krijg ik contact. Mijn handen klemmen zich vast aan het handvat en ik probeer vaste grond onder mijn voeten te krijgen. Ik zak zeker twintig centimeter in de bodem weg en een geur van blubber dringt in mijn neus.

De moeite meer dan waard.

Maar ik heb mijn hengel vast in mijn handen en de slip tikt om over te gaan in een regelmatige afgeven van de lijn. Aan de andere kant van lijn zit een vis die niet op het droge wil en aan mijn kant zit een visser die uit het water wil, de kant op. Wat een toestand. Hoog hef ik de hengel boven mijn hoofd om enige controle over de vis te houden, tot aan mijn borst sta ik in het water en kan niet voor of achteruit. Ik krijg mijn voeten niet los uit de blubber, de vis zoekt de veiligheid van overhangende takken links van mij. Staand op de walkant wist ik wel wat ik zou moeten doen, maar ik sta in zijn omgeving en niet in de mijne. De vis schiet onder de takken door, mijn slip hapert, ik trek eindelijk mijn voeten uit mijn laarzen en probeer half zwemmend half lopend bij de struiken te komen. Na veel geploeter lukt dit en probeer ik de lijn los te maken, wonder boven wonder kan ik de lijn los maken en heb ik weer contact met vis. Deze heeft inmiddels zijn kruid wel verschoten en zonder al te veel problemen trek ik de vis naar mij toe. Een prachtige schubkarper ligt naast mij in het water en ziet mij aan, liggend op zijn zijkant.

Nog meer pech

Nu nog terug naar mijn stek want alleen daar kan ik weer bij de kant op. Weer veel geploeter maar nu met een karper aan mijn zijde. De kant blijk vanuit het water hoger te zijn dan vanaf de kant en ik sta voor een onoverkomelijk probleem. Ik kan niet bij de kant op komen en kan niet bij mijn net dat twintig centimeter te hoog voor me ligt om het te kunnen grijpen. Ik kijk om me heen en zie geen oplossing, de karper ligt gedwee op zijn zij naast mij en ik bekijk de vis. Er zit maar één ding op, de vis onthaken in het water, ik doe mijn beugel open en werp mijn hengel op de kant, nu heb ik helemaal geen controle meer over de vis. Voorzichtig draai ik de karper zo dat hij met de bek naar me toe ligt en doe ik mij vingers om de haak in een poging om deze los te maken. Op dat moment komt de karper weer tot leven en onderneemt een poging om weg te zwemmen, ik houd de haak met twee vingers vast, de karper draait om zijn as ik voel een pijnscheut in mijn wijsvinger en zie de karper langzaam de diepte ingaan.

Als ik mijn hand boven water til, stroomt bloed uit mijn vinger de haak zit diep in het vlees van mijn duim. Voorzichtig probeer ik de haak te verwijderen maar dit lukt niet. Ik bijt mijn lijn stuk en ploeter naar een verder achter de struiken gelegen plek waar ik wel het water uit kan komen. Moeizaam klauter ik op de kant en loop naar mijn stek, met een tang verwijder ik de haak uit mijn vinger. Mijn ogen dwalen over het water, zacht wiebelend komt mijn koffiebeker voorbij drijven. Het eerste bootje vaart over het water, golven doen mijn beker tot zinken. Ik laat me achterovervallen en bedenk dat dit de mooiste vis is die ik heb gevangen. Meteen denk daarop denk ik dat ik de vis niet heb gevangen…. of toch wel.

Het maakt ook niets meer uit, met wc papier omwind ik mijn bloedende vinger en begin mijn natte kleding uit te doen. Deze doe ik een plastic tas waar ik daarvoor mijn aas had in bewaard. Ik ruim mijn hengel op en kijk nog en keer rond op de stek, aan de overkant komt weer een bootje voorbij en de mensen hierop zien mij verwondert aan, tja een visser in zijn onderbroek met in zijn handen zijn hengelspullen midden tussen brandnetels van twee meter hoog, dat zie je niet zo vaak natuurlijk. Gelach valt over mij heen en nog een paar gezichten verschijnen vanuit het kajuitje om te kijken naar deze vreemde vertoning.
Ik weet niet wat te zeggen en waardig keer ik mij om en begin aan een omzichtige beklimming bij de kant op onder aanmoedigingen van bootjesmensen.

Bovenaan gekomen kijk ik meewarig naar het geheel en overdenk de hele situatie. Ik kan er niets aan doen, ik barst uit in schaterende lachbui en kan niet stoppen met lachen. De mensen op het bootje kijken al verder varend achterom en moeten wel denken dat ze met één of andere idioot te maken hebben. Het deert me niet en ik loop al lachend naar mijn auto.

Tja, die zit goed op slot en mijn sleutels waar zijn die ook al weer, in mijn broek natuurlijk en die zit in die plastic tas, ten minste dat dacht ik. In mijn broek zit alleen mijn verwaterde pakje zware shag. Mijn mobiele telefoon die in mijn tas zit brengt uitkomst. Ik bel mijn vismaat en vraag of die me even op kan halen, jazeker is het antwoord. Ik moet wel even wachten want hij moest eerst ongeveer zestig kilometer rijden om bij mij te komen. Intussen droog ik mijn kleren een beetje op de door de op de zon verwarmde motorkap en dak van mijn auto. Een uurtje verstrijkt, en in de verte zie ik mijn vismaat aankomen, snel doe ik de nog wat klammig aanvoelende kleren weer aan.

Hij stopt naast mij en zegt: wat nou, sleutels in het water laten vallen?
Ja, zeg ik stom hé, maar die dingen gebeuren pech gehad. Nog wat gevangen vraagt hij.
Jazeker, zeg ik, één karper. Was het een mooie, vraagt hij. Een hele mooie zeg ik.
Was het een sterke vis? Vraagt hij.
Onvoorstelbaar sterk zeg ik. Groot vraagt hij. Groot zeg ik. Hoe groot en hoe zwaar vraagt hij.
Ik weet niet hoe groot en ik weet niet hoe zwaar, maar ik weet wel dat dit mooiste was die ik ooit heb gevangen.
Terug rijdend naar huis doe ik het verhaal aan mijn vismaat. Hij raakt helemaal enthousiast door mijn verhaal en tijdens de rit spreken we af om door te voeren op de stek, voor volgende week.

Twee visser op een stek die al te klein is voor één visser, als dat maar goed gaat.

Jimmy Hempenius