Artikelen

Op de Franse toer in de Hollandse delta

Zo onverwacht, maar o zo gehoopt, raakte mijn vrouw in de zomer van 2006 in verwachting. De vreugde hierover was voor ons zo onbeschrijfelijk overweldigend. Een intens diep en gelukzalig gevoel maakte zich van mijn vrouw en mij meester.

Het had echter ook een keerzijde; de geplande drie weekse najaarsessie in oktober- november 2006, naar een prachtig mooi en voor ons nieuw water in Zuid-Frankrijk, kon geen doorgang meer vinden. Voor mijn vrouw was het geen probleem, maar ik wilde geen 1300 km van huis zijn terwijl mijn vrouw thuis zwanger zat. Stel je nu eens voor dat er wat mis zou gaan en je zou dan, vanaf het zuiden van Frankrijk, op stel en sprong naar huis moeten komen. Dat is het recept voor ongelukken en brokken en je komt waarschijnlijk toch altijd te laat. Dat zag ik echt niet zitten. Om nog maar te zwijgen van wat een goed voorbereide Frankrijktrip aan kosten met zich mee brengt. Nee, dat geld kon ik nu echt veel beter gebruiken.

Nieuwe plannen.. de Hollandse Delta!

Maar goed, met een kleine op komst zou het vissen in de nabije toekomst, tijdelijk, op een veel lager pitje komen te staan. Dus de drie weken die ik in oktober en november vrij had, wilde ik in principe wel volledig aan het vissen besteden. Ik wilde, nu het nog kon, nog één keer echt vol gas geven dat jaar. Na goed overleg, kwamen Wout en ik tot de conclusie dat we bij ons in de buurt toch prima drie weken op een groot water konden gaan vissen. Al snel besloten we om één van de grootste wateren bij ons in de buurt aan te gaan pakken. We zouden dit water op dezelfde manier aanpakken zoals dat we dat normaal gesproken ook in Frankrijk zouden doen.
Een goede gelegenheid om eens te kijken of onze "Franse methode" ook hier zou werken. Zeg maar "Op de Franse toer in de Hollandse delta".

Maar waar…….oh waar…… zou een goede stek zijn om dit toe te passen? Ondanks het enorme wateroppervlak van bijna 11.000 ha, is er maar bar weinig bevisbare oever ter beschikking. Merendeel is natuurgebeid, waar je echt geen voet in mag zetten. Doe je het wel en ze betrapen je, dan ben je goed aan de beurt. Voor een enkele nachtsessie lukt het misschien nog wel. Maar voor drie weken?
Nee, dat ging niet lukken. Het zou trouwens ook nog eens een heel slechte PR voor het karpervissen zijn.

In het verleden hadden we al wel wat eerdere sessies gemaakt op dit water, maar deze stekken vielen in ieder geval af vanwege de ligging e.d. Ik wist wel van iemand, dat hij de beschikking had over een soort "privé stek". Op een gegeven moment heb ik gewoon de stoute schoenen aangetrokken en onder het mom van; "Nee heb je, ja kun je krijgen", Lex een e-mail gestuurd. In deze e-mail legde ik Lex de situatie uit en vroeg hem of het mogelijk was om van de "privé stek" gebruik te kunnen maken voor een periode van drie weken. Een brutale vraag? Jazeker!! Ik hield dan ook rekening met een afwijzende reactie. Echter het antwoord van Lex was alles behalve afwijzend.
Hij vond het een prima idee, maar moest nog wel even met zijn maat overleggen. Ook die vond het best. Door die jongens, werd aan ons de "privé stek" ter beschikking gesteld. Hier konden we nu 3 weken lang onze gang gaan.

Lex met een 42'er van de 'privé stek'

Fantastisch dat die gasten dit voor ons hebben willen doen, echt geweldig. Zo kan het dus ook in dit wereldje. Niets geen haat en nijd maar gewoon een super gebaar. Het voordeel van normaal doen tegen elkaar aan de waterkant en daarbuiten!! Nogmaals jongens, geweldig en hartstikke bedankt.

Eind augustus 2006 hadden Lex, Wout en ik met elkaar bij de stek afgesproken om, door Lex, een beetje wegwijs gemaakt te worden over de ins en outs van deze stek.
Het waaide, die dag, behoorlijk uit het westen en de wind stond recht op de kant te klotsen. Dit was alvast een voorproefje voor oktober. De stek ligt echt helemaal open en bloot. Wel iets om rekening mee te houden met hoe je de tent neerzet. Door Lex werd een en ander aangewezen en verduidelijkt. Ook bleek het mogelijk om nu alvast wat sessies hier te draaien. Er werd nu toch door niemand gevist.
Hiervan maakten we natuurlijk dankbaar gebruik.

Actie in september

Deze sessies leverde een paar mooie vissen op, en zorgde ervoor dat we alvast enigszins bekend raakten met de hindernissen die deze stek met zich meebrengt.
De 1e twee sessies, in september, waren van het niveau appeltje eitje. Goed en heerlijk nazomerweer met weinig wind. De laatste sessie begin oktober maakte echter wel duidelijk, dat als het weer een stuk ruiger is, en de wind vol op de kant staat te beuken, de stek echt wel zo zijn specifieke uitdagingen heeft.
Wat te denken van een enorme onderstroom die je het lood, met alle gevolgen van dien, van zijn plek af sleept? Gelukkig was er nog tijd om hier op in te spelen en onder andere het juiste lood (zware big grippa's) aan te schaffen die het, hopelijk, wat langer vol zouden houden in de onderstroom.

Resultaat in september

De grote sessie

Het is ondertussen half oktober en de grote sessie gaat van start. Na een korte autorit van wel 21 hele kilometers, komen we aan bij de stek. Dit keer geen vele euro's aan tol, geen Franse wegpiraten en slaapdronken vrachtwagenchauffeurs, geen vieze automatenkoffie bij een van de vele tankstations langs de autoroute en geen nachtelijke, vermoeiende, uren durende autorit, maar gewoon relaxed overdag na een klein half uurtje uitgerust aankomen aan het water. Ja, ja, het heeft ook zo z'n voordelen. De spanning was er echter niet minder om.
Het weer werkte gelukkig mee. In die zin dat het lekker droog en zonnig was. Dat zijn altijd prettige omstandigheden om de boel op te zetten. Als alles eenmaal staat, mag het voor mij helemaal los gaan qua weer.

Het weertje werkte mee

Drie keer voor de aanvang van deze sessie had ik de stek aangevoerd met ruim 7,5 kilo boilies per keer. Ik had dit op dezelfde manier gedaan zoals we dat dus ook in Frankrijk zouden doen. Dat heeft ons daar geen windeieren gelegd.
Deze "Franse methode" wil voor ons dus zeggen dat we een aanzienlijke hoeveelheid voer verspreiden over een behoorlijk groot oppervlak, zodat de vis het aas overal tegen kan komen en eten, zonder gelijk gehaakt te worden.

Bij aankomst voerden we nog eens ongeveer 7,5 kilo boilies. Door Lex waren we, zoals gezegd, al voorzien van de nodige informatie over deze stek en dat helpt enorm. Het is geen gemakkelijk stek, maar dat is dan ook weer een uitdaging.
We weten hoe de bodem verloopt en waar we de vis kunnen verwachten. We voerden dan ook vooral op en rond deze hotspots. Tussen en achter de hotspots wordt ook flink wat voer verspreid. Nadat alles was neergezet en ingericht, werden alle vier onze hengels over de voerstrook verdeeld en op verschillende plaatsen neergelegd. We vissen om en om, net zoals we dat in Frankrijk altijd doen.

Voeren...

Het enige wat me een heel klein beetje zorgen baart is of we hier weggestuurd zullen worden gedurende deze 3 weken. We vissen immers al ver buiten het legale nachtvisseizoen. De tijd zal het leren. Op deze "privé stek" zijn we in ieder geval lastig bereikbaar voor de boa's van de Groenservice Zuid-Holland. Het hek gaat immers 's nachts gelukkig dicht en op slot. Deze GZH-ers manifesteren zich zeer regelmatig op een fanatieke en sommige op een ronduit vervelende manier.
Dat maakt het (nacht)vissen hier in de regio soms wel erg lastig. Maar goed, die jongens doen gewoon hun werk. En helaas blijkt dat nodig ook. Er zijn jammer genoeg nog steeds teveel figuren die er een bende van maken. Het is alleen jammer dat ze geen onderscheidt kunnen maken tussen de goed en de kwaadwillende vissers. Ik begrijp wel dat ze geen precedent kunnen scheppen, maar het is wel jammer voor degene die alleen maar hun hobby serieus willen uitoefenen. Voor de Zeehavenpolitie en de AID zijn we wel gewoon bereikbaar, maar daar hebben we echt nog nooit "last" van gehad. Zolang je maar gewoon met 2 hengels vist hè. De sessies, in september en begin oktober, vooraf gaande aan deze sessie, leverde in ieder geval geen problemen op dus het zal allemaal wel meevallen.

Het wachten op de eerste aanbeet kon beginnen. Je weet nooit hoelang het op dit extreem groot water duurt voordat de vis op je aas zit. Zijn ze er al of zijn ze nog kilometers ver weg? Afwachten dus maar. De 3 voorafgaande sessie leverde meestal al vrij snel vis op. Het gaat hier wel goed komen!!


Nou dat goed komen viel nog maar te bezien. De eerste avond en nacht gebeurde er, ondanks het voorvoeren, echt helemaal niets. Geen probleem, de wind stond immers in de verkeerde hoek dus daar kon het alles mee te maken hebben. Maar nog een nacht verder en er was nog steeds niets gebeurd. Nu begon ik me toch wel een beetje zorgen te maken.

Wout moest, na de 2e nacht, 2 dagen weg in verband met andere (werk)verplichtingen. Diezelfde dag, 16 oktober, meldde de 1e vis zich 's middag rond een uur of vier. Een strakke harde fluiter en……… pats boem alles af.
Gefrustreerd draaide ik het gehate zweepje binnen. Tot mijn afschuw zag ik dat ook de hele voorslag weg was. Daar baalde ik nog wel het meeste van. Deze hadden we al extra lang gemaakt om te voorkomen dat deze er helemaal af zou gaan. Een vis met een flink stuk voorslag achter zich aan is iets wat ik niet wil en wat ik altijd probeer te voorkomen.

Ondanks het verspelen, schoot het vertrouwen toch flink omhoog. Het zou echter toch nog weer bijna 34 uur!! duren voordat de volgende vis zich meldde. Deze kwam gelukkig wel op het droge. Hierna ging het wat vlotter. 3 kwartier na de vorige meldde de 3e vis zich. Helaas ging ook deze vis verloren doordat de voorslag afsneed op een scherp voorwerp. Gelukkig had ik het grootste gedeelte van de voorslag terug en leek de lijn net achter de leadcore te zijn afgesneden. Uiteraard viste ik met een saftey systeem maar toch……. Iedere lijn die afsnijdt is er 1 teveel hoe lang of kort het stukje lijn dat overblijft ook is.

Naast het verspelen op scherpe voorwerpen, deed zich nog een ander probleem voor, namelijk; wolhandkrabben. Deze geschaarde makkers maakten snel korte metten met het haakaas. Veel contoleren van het aas, ook 's nachts, was de enige oplossing. Gaande weg de sessie zouden we er gelukkig steeds minder last van krijgen en konden we gewoon de nacht doorvissen zonder dat het haakaas echt verdwenen was. Een teken aan de wand misschien?

De dagelijkse rondgang van de beroepsvisser

Om 07.20 uur was het weer raak, deze vis kwam gelukkig wel op de kant. 4 aanbeten en slechts 2 op het kantje. Dat is niet zo best. Beiden waren, ondanks dat ze niet echt groot waren, gelukkig wel mooi. 3 van de 4 aanbeten kwamen nu op 1 dag. Zou de vis nu eindelijk gearriveerd zijn? Nou, niet echt dus. Het duurde vervolgens weer tot ruim na middernacht voordat de volgende aanbeet een feit was. Wout was inmiddels weer terug en het was zijn beurt. Ook deze vis kwam op de kant.
De daaropvolgende 2 aanbeten gingen weer verloren. Een losser en een lijn afgesneden was het resultaat. De vis die ik loste voelde erg goed aan, maar dat zegt hier niet zoveel. We werden er wel zo ongeveer gestoord van. In de sessies hiervoor ging dat toch stukken beter.

Het was ondertussen 20 oktober en we zijn inmiddels 6 dagen verder. Om nou te zeggen dat het echt loopt, nou nee!! De wind stond ondertussen wel al enkele dagen uit de juiste hoek en de watertemperatuur was, met z'n 15 graden, nog prima.

De beer van Lex nu in mijn armen.

's Avonds knalde, tegen acht uur, een van de wakers strak tegen de linker hengel van Wout. Het was Wout zijn beurt. Na een korte dril lag er gelukkig weer een vis op de kant. Met z'n 9 kilo weliswaar geen gigant maar wel erg welkom. Nadat alles weer in orde was gemaakt kropen we, met een bak koffie, achter de plu en wachtten we op wat er verder komen ging. 20 minuten later vloog de rechter hengels van Wout er, figuurlijk, vandoor. Het was mijn beurt. De dril stelde niet echt veel voor, maar de vis voelde wel heavy aan. De vis zwom over de hele stek heen en daar kon ik niet al teveel tegenin brengen. We begonnen op links en kwamen rechts uit voor de kant. Wonder boven wonder pikte de vis mijn lijnen niet op. In het licht van de hoofdlampen zag ik een behoorlijk grote vis. Wat zeg ik, een hele grote vis. Het scheppen was zo gebeurd. Pfffffffffffffff dat is een hele beste. Op de kant blijkt de vis 18,2 kilo te wegen en bijna een meter lang te zijn. Ik herkende de vis van foto's die ik in mijn bezit heb. In het voorjaar, vlak voor de paai, was deze vis hier ook al eens gevangen door Lex. Alleen toen op 21 kilo. Het maakte me geen fluit uit.
Ik was helemaal happy met deze vis. Ik ging dan ook als een gelukkig mens naar mijn bedje toe. Ook het vlot achter elkaar komen van deze twee vissen gaf de burger moed. Dat bleek echter ijdele hoop. De volgende ochtend stond alles er nog bij als aan het begin van de nacht. De volgende aanbeet volgde pas weer ruim 24 uur later. En natuurlijk schoot deze weer los. Als het tegen zit dan blijft het ook echt tegen zitten. Onbegrijpelijk!! De rigs die ik gebruikte waren combi-rigs. Deze hadden me nog nooit in de steek gelaten. Alleen nu dus wel. Aanpassingen zoals de hair langer maken hielpen kennelijk ook niet. Was het domme pech of wat anders? Ik weet het echt niet meer. Ze gingen er in ieder geval vanaf. De volgende dag ving Wout, op mijn hengel en met mijn nieuwe rig, een werkelijk schitterend spiegelkarpertje.
Echt , met voorsprong, de mooiste vis van de sessie. Met z'n "slechts" 8 kilo een plaatje. Dit soort vissen hoeven niet groot te zijn om mooi te zijn. Het lijkt wel een projectspiegel. Het bleek trouwens ook gelijk de laatste vis van de sessie te zijn.

Een plaatje..

De hel breekt los

Die avond brak de hel los op de stek. De wind draaide plotseling om, naar het noord tot noordwesten, en een windkracht 10 stond de wind vol op de voorzijde van onze Aqua's. Bij wout dreigde het mis te gaan en moesten we met twee man vol in de tent hangen om deze op z'n plek te houden. Zo snel als de wind draaide en opstak, zo vlug ging hij ook weer liggen. Na een klein half uurtje konden we de balans op maken. Het was één grote chaos op de stek. Zo goed en zo kwaad werd alles in het donker hersteld en de hengels opnieuw ingegooid. Pas de volgende ochtend konden we de schade echt opnemen. De plu was uit de baleinen gewaaid, maar nog wel heel gelukkig. Bij Wout bleek 1 van de buizen, van zijn splinter nieuwe Aqua, geknakt te zijn. Balen, want dit betekende ook dat eventueel verkassen niet meer ging lukken. Overigens is het probleem met de buis later door Henk Martens keurig opgelost door een set nieuwe buizen op te sturen.

Aardig stormpje..

Na 13 dagen, in plaats van de geplande drie weken, vonden we het mooi geweest.
5 nachten op rij weer niets gezien was voor ons de druppel en maakten we de balans op. We hebben in totaal slechts 11 aanbeten gehad. Hiervan hebben we er 5 verspeeld en slechts 6 gevangen. Dat was dus niet goed en veel te weinig voor dit water en deze stek.
De Franse voermethode heeft hier z'n werk nu dus niet gedaan. Of dat aan het voeren heeft gelegen of aan andere omstandigheden, zullen we nooit weten.

Gek genoeg is het vertrouwen in deze voermethode of de stek waar we zaten niet afgenomen. Ik denk dat de vis er gewoon niet in grote getallen zat en dan houdt het al snel op. Als Wout z'n tent niet kapot was gewaaid hadden we het zeker elders nog een paar dagen geprobeerd, maar helaas ging dat niet lukken.

Zo zie je maar weer dat niet iedere, toch goed voorbereidde, sessie een successtory wordt. Alleen lees je over deze "missers" bijna nooit iets. Ondanks het "mislukken" van de sessie heb ik er toch weer dingen van geleerd en ervan genoten.