Artikelen

Karpervissen in Canada: the real carp experience

Canada september 2007

Zo zitten we nog begin maart bij Bob van den Meiracker in Nieuwegein waar we verheerlijkt werden door de verbazingwekkende avonturen die Bob door de jaren heeft meegemaakt daar in Canada. Zeker de dvd van dolle dinsdag was zeer indrukwekkend. Kijk even op BigCatchTV en dan bij Canadian carp safari.

En zo staan we dan vol bepakt aan de incheckbalie van U.S Airways. We vertrekken om 11:30 met een Boeing 747 richting Philadelphia waar we aankomen 14:00u lokale tijd. We hebben er dan al 9 uur zitten. We moeten hier nog 7 uur wachten op de aansluiting naar Montreal Dorval. Ik zag daar eigenlijk wel een beetje tegenop. Maar even kort gezegd hebben Roger en ik ons toch kostelijk vermaakt daar in Phily. Ik noemde het bling bling town. Allemaal van die coole zwarte daar met grote sportschoenen en lots of gold. Echt leuk om te zien het echte Amerika.

Bepakt en bezakt

Time flies when you’re having fun! Het is alweer 21:00u en we moeten gaan boarden voor de shuttlevlucht naar Montreal die nog zo`n anderhalf uur vliegen was. Please fasten your seatbelts where preparing to land at Montreal after 5 minutes. You`re now watching over the St Lawrence river. Zelfs op die hoogte is die rivier amazing groot. Daar zitten dus de veelbesproken beschubde nomaden die Roger en ik hier gaan belagen.

Waar we als karpervisser altijd van gedroomd hebben ligt nu op een uitworp afstand. Morgen gaan we knallen! We kunnen maar moeilijk beseffen dat een droom werkelijkheid wordt. Maar daar hebben we nog twee en een halve week voor, en als we t dan nog niet beseffen zitten we echt in een droom. Het is 22:30u als we landen in Montreal. We kunnen de bagage afhalen van de transportband en wandelen dan richting in/uitgang van de luchthaven. Daar wacht Bob ons op die ons daar oppikt. Koud man zei ik tegen Roger. Ik trek even m`n windstopper aan en kijk of die Canada proof is.

Je bent moe man, dat ligt niet aan de kou! Vergeet niet dat we al 18 tot 19 uur reizen erop hebben zitten. Een paar uur slapen, dat doet wonderen. Dan kunnen we er morgen weer fit tegenaan. Door een misverstand kwam Bob een uur later. Hij verwelkomde ons en hielp ons met onze bagage en reden richting motel. Bob raakte niet uitgepraat. Maar ja met zo`n staat van dienst heb je wel het een en ander te vertellen tegen je klanten. Daar zag ik de neon verlichting van het motel en verlangde naar een van de bedden. Heb het nu wel gehad en wil lekker gaan slapen. De ene sterke karper na de andere kwam langs in m`n dromen. Toen was het 8:00u en daar riep Roger;” wake up you're in Canada”. Ja, en zo wakker worden, je trekt de lamellen open en je ziet een enorme baai voor je die nog bedekt is met ochtend mist waar je hier en daar al een karper ziet kolken, dat is wel even lekker wakker worden. Kom bolle kleed je aan. We gaan even ontbijten. Bob en twee andere klanten zijn al daar. Na en stevig ontbijt gaan we nog even naar de supermarkt en slaan van alles en nog wat in voor de komende dagen.

Een eiland in de Seaway

Het plan volgens Bob was om de nieuwe stek te gaan bevissen die hij al een paar dagen had aangevoerd. Dat klonk ons wel goed in de oren en we begonnen met het op tuigen van onze stokken. De eerste paar dagen gaan we daar dus doorbrengen ergens op een eiland in de Seaway. Bob heeft zich nog flink uit de naad gewerkt om het ponton gereed te krijgen voor ons. We gaan beginnen met alles in te laden en kunnen dan richting het eiland varen. Eerst nog even een kantstek aanvoeren en dan gaan we naar de nieuwe stek. Het viel nog niet mee om de ponton aan te meren, maar oefening baart kunst. Het geheel werd mooi geankerd.

De ponton

Alles werd van de ponton afgeladen en we konden de eerste lijnen uitwerpen. Even de rig voorzien van een ritsje maïs en uitwerpen maar. Zo`n tien meter van de kant af op een diepte van 8 meter! Zo en dan nu even de tweede hengel gereed maken. Ik weet nog dat ik hurkte naar m`n tacklebox en werd verrast door en fluiter! Zo hey, dat is snel! Ik grijp naar m`n hengel en begin met drillen. Op het zelfde moment schreeuwde de delkim van Roger het ook al uit.

En zo stonden we dan samen te drillen met onze eerste Canadese karper. Ze waren werkelijk niet te stoppen die beesten. Echte krachtpatsers en ik dacht al aan een megabak. Helaas voor ons verspeelde we allebei de vissen. De 35 lb Spiderwire zo aan flarden getrokken! We hadden die dag maar liefst 60% van de vissen verspeeld en dachten even dat we het kwijt waren. Volgens Bob hadden we de situatie hier zwaar onderschat en hadden onze systemen afgestemd op onze rivier de Maas. We dachten een rivier is een rivier alleen groter. Dat de karpers sterker zouden zijn wisten we maar zo sterk hadden we dus echt niet gedacht.

En daar stonden we dan met onze Maas ervaring. Hoe gaan we dan hier nu vissen? Is 35 lbs voorslag dan niet voldoende? Blijkbaar niet dus. We sloten de dag af en gingen weer richting motel waar we de systemen hebben aangepast met 150 meter 50lb Spiderwire als voorslag! Ik had zelfs een hengel voorzien van 65lb sleepkabel! 140 gram lood en een simpel onderlijntje waar je vier korrel maïs onder kon hangen was voldoende. En dan morgen maar eens kijken of dat genoeg is. We zijn nog met die andere twee klanten gaan uit eten bij een Thais restaurantje waar je voor weinig $ heerlijk kan eten. Het is in Canada trouwens heel goed te doen. Lekker eten en niet duur. We aten gemiddeld voor zo`n 10$ (is ongeveer 7€).

Spitsuur voor strakke lijnen

Dag twee is dan alweer aangebroken en de planning is vier dagen te gaan vissen op de Seaway inclusief de nachten. Na twee uur ploeteren in de zon hadden we alles gereed voor te gaan vissen. Ja, en zoals de dag van te voren was het eerste uur spitsuur voor strakke lijnen. Iedere vis werd geland en er werden die dag geen vissen meer verspeeld. De gewichten lagen bijna allemaal rond de 15 tot 22 pond met als uitschieter 26 pond. Sterk niet te geloven! Je denkt van zo nu in het netje jij, want ik heb er genoeg van. Mooi niet dus! Hij pakt gewoon nog even 50 meter lijn en je kan weer opnieuw beginnen. Drillen hier is echt waanzinnig gaaf. Zelfs de kleintjes geven je van katoen.

Het was goed vertoeven. Het weer was perfect met temperaturen van 25 tot 29 graden. Het kon ook wel eens anders zijn in september vertelde Bob. Je kunt geluk hebben(wij dus) maar t kan ook zo zijn dat het weer radicaal omslaat. Vriestemperaturen zijn rond deze tijd van het jaar heel normaal in Canada. Maar goed even terug naar de orde van de dag. Het was me nog een stevige kluif om plaats te maken voor de bivies. Er moest eerst nog flink wat struikjes weg gekapt worden. Dat was de taak van mij en Bob. Met schrobzaag en bijl zorgde we er beide voor dat er bijna op gevoetbald kon worden! Roger was inmiddels druk bezig om wat hout te sprokkelen voor het kampvuur waar we tevens ook de maïs op konden koken. Spaart Bob alweer zijn gasbusjes uit. Want die had die hard nodig om zijn kookkunsten mee uit te oefenen. Bob is dus niet alleen een beste visgids met het karperhart op de juiste plaats maar ook de Jamie Oliver onder de karpervissers. Zijn steak Du Montreal met gebakken aardappeltjes en overheerlijke salade is een echte aanrader. Dat alles werd genuttigd met een heerlijke Chileense wijn waar ik de naam even van kwijt ben. Ja, en vissen, die werden er ook nog gevangen. De ene nog sterker en gaver dan de andere. Deze vissen waren naar alle waarschijnlijkheid nog nooit gehaakt en dus puntgaaf. Even kort gezegd alles zat ons mee als een lot uit de loterij. Om dit deel van het verhaal af te sluiten waren onze eerste dagen Canada een waar succes. We hadden nog anderhalve week te gaan en alle vooruitzichten zagen er prima uit. Het weer blijft constant en we gaan nog wat nieuwe wateren aandoen. Als eerste gaan we even wat stoom afblazen op Lac deux Montagne. Een opgestuwd deel van de Ottawa rivier, waar we dan zullen blijven van vrijdag tot zondagochtend.

Sightseeing

Maar eerst nog even wat sightseeing waar we de nodige foto`s en video opnamen hebben gemaakt. Die worden dan later bewerkt door onze foto en videofreak Roger Scholten. Hij heeft naast het karpervissen ook deze hobby. En niet onverdienstelijk kan ik je zeggen.

Omstreeks 14:30u komen we dan aan bij Lac deux Montagne. Eerst gaan we nog even langs bij Rudy. Een sympathieke Duitser (ja die zijn er ook), die daar een klein restaurantje runt in de zomermaanden. Hij brengt ons de warme maaltijd met wat biertjes met de boot direct naar de stek! Hoezo service? En dat weer voor een te verwaarlozen bedrag. De eerste dag wordt het schnitzel met echte Duitse kartoffel salat. En dat in canada. De tweede dag wordt het karbonade met friet en salade. Er werd goed gevangen op Lac deux montagne maar wel veel klein spul met als uitschieter 22 pond. Het drillen was minder spectaculair dan in de Seaway. Maar het was er heerlijk. De natuur was er zoals ik me Canada had voorgesteld.
Het enige wat ik minder vond is dat jagen. Het jachtseizoen begon dat weekend en er werd rijkelijk geknald. Ik begrijp er niets van. Beesten doden voor de fun, maar goed that's me! Bob had ons even twee dagen alleen gelaten en was wat vrienden gaan bezoeken. Hij pikte ons zondagochtend weer op. We reden weer richting motel waar we ons in de plooi gooiden en een lekker een avondje gingen stappen in Montreal downtown. Daarna even een nachtje pikken in het motel om s`maandags weer fit te zijn voor de komende visdagen.

Tijdens het ontbijt werd het plan besproken voor de komende dagen. We besloten om terug te gaan naar de nieuwe stek in de Seaway Toen we daar aankwamen zagen we dat het baggerschip wel heel erg dichtbij was komen liggen. Hij maakte kabaal als en gek en dat deed de vangsten geen goed.Maar goed we gaan gewoon zitten en we zien wel. Verkassen kan altijd nog. Wat we al vermoede werd bevestigd. De beten bleven uit! Dan maar wachten tot na negen uur s`avonds. Dan werd het baggerschip weer terug gesleept naar de baai en keerde de rust weer. Het was alsof ze erop aan gewacht hadden die beschubde rakkers. Nog geen kwartier later was het al raak! De eerste vis was een feit en er werd weer gevangen. Ik besloot de nacht toch ook maar door te vissen.

Er werd redelijk gevangen. Mijn laatste vis was ook tevens mijn zwaarste met een mooie 14kg vis als resultaat. We besloten toch om hier niet meer verder te vissen nadat we vriendelijk werden verzocht door de Seaway Coorporation (waterpolitie) te vertrekken. Dit alles kwam omdat de bemanning van de immens grote tankers melding hadden gemaakt van ons kampvuurtje. Iets wat niet echt samen gaat met dat vlambare spul wat de meeste lakers verscheepte. Maar gelukkig verder geen problemen en alles werd netjes opgeruimd en we vaarde weer naar het motel waar we een nieuw plan moesten gaan bedenken.

Vertrek richting Sorrel

Roger zag het wel zitten om de rest van de dagen in het eerder besproken Sorrel door te brengen. Je kunt het vergelijken met de Biesbosch hier maar dan vele malen groter. Er moest wel nog het een en ander geregeld worden. De boottrailer moest mee en de nodige boodschappen werden gehaald. Het was rond het middag uur toen we vertokken richting Sorrel. Toen we daar aankwamen werden we vriendelijk onthaald door Stefan. Hij was de eigenaar van het chaletpark dat eigenlijk alleen werd bezocht door jagers. Stefan,alias kapitein haak, was zijn hand kwijt en had in de plaats daarvan een haak waar die superhandig mee was. We kregen de sleutel van ons chaletje en spraken met hem af dat we s`avond bij hem in het restaurant zouden komen eten. Snoekbaars stond op het menu. Een echte delicatesse!

Het chalet

Stefan verhuurde voornamelijk aan jagers zoals ons maar dan een ander type. Dus we gaan hier dus nog genoeg dood gevogelte en wild zien. Bob en Roger besloten om even met de boot uit te varen om al wat stekken te gaan aanvoeren. Ik bleef in het chalet. Ik heb alles ingeruimd en kon even tot bezinning komen. Rustig liggend op de bank dwaalde m`n gedachte af naar mijn gezinnetje wat ik verschrikkelijk miste! Zo gauw als je een trotse pappa bent, en ver van huis, ben je niet meer de stoere jongen. Dat kan ik je verzekeren!(sterk spul he die fishermansfriend). M`n lieve vrouwtje die me met alles steunt, in hobby en werk, was ook nog eens flink ziek geworden. Dat was zeker minder. Dankzij het digitale tijdperk en WiFi kon ik via Skype mijn vrouw en mijn zoontje(6) en dochtertje(1) horen en zien. Dat deed goed kan ik je vertellen! Want dat blijft het allerbelangrijkste in m`n leven!

Problemen met de buitenboordmotor

Bob en Roger waren nu toch al wat lang weg. Ze konden wel eens pech hebben met de buitenboordmotor. Die had al wat last van nukken. We moesten de brandstof toevoer regelmatig schoonmaken. En wat ik dacht werd door een sms van Bob bevestigd. Ze hadden panne en Bob vroeg in zijn sms dat wanneer het te lang ging duren of ik Stefan wilde waarschuwen om hun op te slepen. Het was inmiddels al 20:30u en ik vond het wel nu tijd worden. Ik liep dus richting het huis van Stefan en wat denk je? Daar kwamen ze vrolijk in een slakkengang aangetuft en hadden er schijnbaar nog lol in ook! Ja niet gek eigenlijk. Ze hadden op het ponton lekker wachtend op hulp nog even een fles wijn soldaat gemaakt en zelfs al iemands hulp afgewezen! Hoe gek kun je zijn in middle of nowhere? Ze hadden maar meteen van de nood een deugd gemaakt door ook nog maar een hengeltje uit te gooien. Niet te geloven geen paniek of niks, was niets voor mij geweest kan ik je vertellen.
Maar goed ze waren dus weer veilig terug en we hadden er een gezellige avond van gemaakt op de veranda van het chaletje. We bespraken onder het genot van een glas wijn hoe het nu verder moest zonder buitenboordmotor welke in deze contreien eigenlijk onmisbaar is. Stefan wist wel iemand die de motor kon repareren en belde de man. Er werd afgesproken dat hij de dag erna zou komen. Roger en ik besloten dan tot die tijd dat de man kwam te gaan vissen op de aanlegsteiger. Roger had de avond ervoor al wat maïs gevoerd, en het duurde dan ook niet lang of de eerste karper melde zich. Ik verspeelde hem aan het ankertouw van een zeilbootje wat midden in de plomp lag. Roger en ik vingen in een tijd bestek van drie uur 6 karpers en 1 losser. Drie uur verder en 100$ lichter was de buitenboordmotor weer gemaakt en konden we eindelijk het ruime sop kiezen. Ook hier duurde het weer niet lang. Bob kon na een mooie dril een mooie 22 ponds karper landen. We hebben hier niet lang gevist en besloten na twee uur weer terug te keren naar het chalet, om daar te gaan barbeknoeien. Na een gezellige avond te hebben gerelaxt zijn we weer lekker op tijd gaan maffen, om s`morgens weer fit te zijn voor weer een dag vol avontuur.

Vissen op de aanlegsteiger

Vissen op de kraakstek

We hadden al twee dagen een stek voorgevoerd met zeker 50 kg maïs zonder er te vissen. Het was de stek die we achteraf de Kraakstek zouden gaan noemen. Door luide geweerschoten schrok ik wakker en besloot maar op te staan. Een nieuwe visdag staat weer voor de deur. En wat voor eentje. Na een stevig ontbijt werden de spullen weer ingeladen en konden we richting de Kraakstek. Het was altijd weer spannend. Doet ie `t of doet ie `t niet, onze plaaggeest, de buitenboordmotor. Na wat geklooi en wat rookpluimen kwam hij op gang als een locomotief. Wordt toch echt tijd voor een nieuwe zei Bob. Ik wil deze ellende volgend jaar niet hebben met klanten. Wij hadden er alle begrip voor. Bob had er ook niet echt veel tijd voor gehad om de motor te testen. Al met al zijn we nog altijd daar gekomen waar moesten zijn. En daar vaarden we dan richting de Kraakstek.

Mijn god, wat een uitgerekt watergebied. Water zover je oog reikten! Soms zelfs beangstigend deze enorme plas water waar geen einde aan kwam. Je had het idee dat je aan de Noordzee stond. Eenmaal aangekomen op de stek werden onze stokken gereed gemaakt. Roger viste vanuit de oever en bleef ook de nacht vissen. Bob en ik visten vanuit de ponton die gewoon lag aangemeerd. Ik viste richting de punt van het eiland. Ik voerde nog een paar scheppen maïs bij, en ging lekker achter mijn Matrixen zitten. De buzzerbars hadden we bevestigd met ducktape aan de reling van `t ponton. Er gingen weer geen 15 minuten voorbij en ik kon de eerste gaan drillen! Tjonge wat een geweld man. Dit was tot dan toe de sterkste die ik mocht drillen hier in Canada. Dit is hem dacht ik, kan niet anders. Niet te stoppen dat beest en hij bleef maar lijn pakken. Ik liep naar de achterzijde van de boot en kon na een hevige maar mooie strijd een prachtige schub landen. De naald van de waymaster wees naar 11kg. Alweer een bere sterke schub uit de st Lawrence rivier.

Gekkenhuis aan de rivier

Voor het eerst deze vakantie kregen we te maken met regen. Maar onder de huif van de ponton hielden Bob en ik het aardig droog. Alleen tijdens het drillen moesten we even op de kant jumpen. Er zat geen 20 minuten tussen of de volgende karper melde zich. Soms stonden we zelfs met drie man te drillen! Het was echt een gekkenhuis. Er werd die dag waanzinnig goed gevangen 55 karpers met gewichten van 20 tot 28 pond. Roger bleef dus overnachten en pikte nog eens 30 karpers tot s`nachts 3 uur waarna hij gesloopt op zijn stretcher in slaap viel. Bob en ik gingen weer richting het chalet en kwamen de dag erna weer terug.

Rond 7.30u waren we weer op de stek en Roger had er dus een zwaar nachtje op zitten. Maar de gekke fanatiekeling wilde er nog een nacht aan plakken. Ik weet nog dat ik zei tegen hem: “ jongen als we thuis zijn dan gaan we even naar de psycholoog, dan kun je praten over je obsessie”. Maar ja in bed slapen kan je ook thuis. Roger is een jongen waar je een top tijd mee kunt hebben. Hij is in staat om door te gaan tot het extreme en dat maakt iemand als Roger uniek in zijn soort. We hebben samen vissend al heel wat mooie en hilarische momenten gehad. Kortom Roger is een vriend in de breedste zin van het woord.

Roger

Op het moment van schrijven vangt de gek zijn PB. Een mooie Maasspiegel van 24kg op Koninginnedag. Proficiat jongen! Ik hoop dat ik goede foto`s heb gemaakt! Om even terug te komen tot de orde van de dag. Er werd weer goed gevangen maar wel iets minder dan de dag ervoor. Maar met 16 karpers op 8 uur vissen mag je zeker niet klagen. Dit was tevens onze laatste serieuze visdag. De dag erna gaan we weer richting motel waar de laatste nacht doorbrengen.! Even afscheid nemen van Stefan die net terug kwam van het jagen met zijn boytoy amfibische rupsband quad ding. Achter in het aanhangertje lagen ze dan. De met lood volgepompte eenden. Nee niet mijn ding dat afknallen van dieren. Maar ja, ieder zijn meug! Er werden nog wat foto`s geknald van Stefan en zijn jagers en daarna reden weer richting Montreal.

Terug naar Nederland

Dit was het dan. Het zat er nu echt op. Morgen vliegen we richting Nederland. En wat ik al eerder in het verhaal beschreef, echt beseffen wat we hadden meegemaakt deed ik niet. Dat kwam later thuis op de bank, met op mijn schoot en mooi fotoboek wat ik met kerst had gekregen van m`n maatje Roger! En Bob is niet alleen een visgids, maar een ware karpercrack, waar ik veel bewondering voor heb gekregen tijdens deze waanzinnig gave vakantie. Hij werkt zich echt uit de naad om jou een visvakantie te geven waar je van droomt! Die is naar mijn mening uitgekomen!Kijk op www.canadiancarpsafari.com voor nadere informatie als je vakantie wilt plannen! Of ik terug ga? JA dus. Ik ben al volop aan het plannen. Ik ga dan wel twee keer een week. Een keer in het voorjaar en een keer in het najaar. Pas op het is zeer verslavend!



Dit was voor Roger en mij de Real carp experience!

Theo Wey en Roger Scholten