Artikelen, Verhalen

Herinneringen aan een water

Inleiding

Hier spelen mijn herinneringen..

Ieder van jullie heeft wel een aantal momenten in zijn visserij die hem altijd zullen bijblijven. Ik heb er hier een aantal neergeschreven over een water waar ik begin jaren negentig heb gevist.

Het betreft een zandafgraving gegraven om een deel van de autosnelweg E 19 (B) aan te leggen.
Er was een tijd dat ik hier bijna dagelijks met mijn fiets rondreed. De karpers zwommen bij de eerste warmte in het voorjaar al het talud op dus was het makkelijk om de vissen te observeren.

Zo heb ik hier veel van mijn vissen gevangen, eerst met blikmaïs later met kikkererwten. Als het weer eens niet liep op de traditionele methode achter de taluds probeerde ik deze manier van vissen.Dit was trouwens veel spannender omdat je de vis je aas kon zien opnemen ( en spijtig genoeg ook dikwijls weer uitspugen ).

Sessie in mei

Ik herinner me nog een sessie in mei enkele jaren geleden samen met mijn maat Gunter. We hadden gedurende enkele dagen beiden een stek aangevoerd ongeveer honderd meter uit elkaar. Deze stekken leverden normaal in het voorjaar wel enkele vissen op. Het enige dat we die nacht echter mochten verwelkomen naast enkele lekkere blikjes Jupiler ( Belgiës beste pils ! ) was een schubje van vier kg. We konden dit echt niet begrijpen tot ik 's morgens mijn fiets opstapte en eens rondreed. Met mijn polaroid-bril op mijn neus speurde ik naar enige activiteit op het ondiepe. Dan zag ik ze. Op een strook van 50 meter lagen er wel 30-tal vissen bij elkaar op het talud vlak aan de overkant van waar Gunter zat te vissen. Binnen een half uur waren we ingepakt en zaten we te vissen op deze talud van een metertje diep.
Op twee uur tijd kregen we 14 aanbeten met onze kikkererwten. Hoezo slecht aas? We legden gewoon onze hengels op de grond (het moest snel gaan !), zodanig dat de lijn op de bodem lag, we monteerden een glijdend loodje van 20 gr. en de hoofdlijn werd ook als onderlijn gebruikt. De montage werd uitgebalanceerd met een stukje kurk tussen twee erwten. Efficiënt was dit wel. De vissen gingen er als een trein met ons aas vandoor. We waren zeer content daar je dit hier zelfs anno 1992 nooit meemaakte.
Nog maar eens een bevestiging dat locatie van de vissen zeer belangrijk is. De sessie werd erdoor gered en dit was trouwens niet de eerste keer. De polaroidbril had weer een zeer belangrijke rol gespeeld. Deze is eigenlijk onmisbaar bij het lokaliseren van vissen, zeker als de zon op het water schijnt. De polariserende glazen absorberen het weerkaatsende licht zodanig dat je een goed zicht hebt onder water. Zo kan je dingen (liefst vissen) zien die anders onopgemerkt zouden gebleven zijn.

Nu een andere anekdote een jaartje later.

Op een keer reed ik weer met mijn fiets langs het water. Er stond een stevige wind op de kant waar ik passeerde. Hier werd nooit gevist hoewel het op andere stekken toen wel al drukker kon zijn. Het betreft een stuk oever bezaaid met stenen en ander afval waar het op zich niet echt aangenaam vissen is. Links staan er een aantal steigers in het water en rechts ligt er een klein reservaatje. Het talud loopt hier zo een twee meter uit de kant waarna het direct vrij diep afloopt tot een zeven meter.

Quasimodo op topgewicht!

Terwijl ik langs het water rijdt valt het mij op dat er een klein stukje vanaf de kant tot een meter of vijf ver het water helemaal verkleurd is doordat de wind zo hard op de kant blaast. Ik begin te denken… . Zou het kunnen dat het water hier ondieper is? Een half uur later sta ik terug ter plekke met een peilstok in de hand. En inderdaad op dit overigens steil aflopend talud bevindt zich op deze plek een ondiepte die uitloopt tot een meter of tien uit de kant met een diepte van twee meter.
Ik was er bijna zeker van dat hier nog nooit iemand gevist had en rook mijn kans. Een aantal keer voeren met vismelen en kikkererwten en we kunnen beginnen. Even verderop zit Luc ( Van Litsenborg) , die we "den advocaat" hadden gedoopt om de voor de hand liggende reden dat hij advocaat is. Samen hebben we op dit water later enkele ongelooflijke sessies gehad. Waar is de tijd hé Luc!

Die eerste nacht dat ik er vis vang ik een schubkarper die ik meteen herken als Quasimodo, toen al één van de grootste schubs van het water en gemakkelijk te herkennen door de grote bult op zijn flank.Hij was mijn toenmalige (maar niet de laatste keer) PB op 14,5 kg. En weer op kikkererwten.

Quasimodo speelt ook de hoofdrol in een andere sessie op deze stek een aantal jaren later.

Deze sessie is tot op heden de meest memorabele uit mijn visserij.

Quasimodo

We schrijven 23 mei (ik kan er één of twee dagen naast zitten) 1995. De vis is sinds een week duidelijk op zoek naar gezelschap van het andere geslacht. Dit is ook de aan de vangsten te zien. De vissen zwemmen de taluds af maar negeren gewoon straal alles wat voor hun bek komt.
Ik besluit toch om een keer of drie met mondjesmaat te voeren op het taludje daar ik tussen de steigers eve n verderop verschillende grote jongens heb gezien waaronder ook Quasimodo. Wat een verschijning! De andere karpers lijken wel brasems. Zo groot heb ik hem nog nooit gezien. Ik verwacht dat ze (en hopelijk ook Q) mijn stekje vroeg of laat zullen aandoen. Dan is het zover. Rond 20 u arriveer ik en pal voor mijn voeten zie ik enkele vissen voorbijzwemmen. Rustig blijven nu...Niet dus. Ik pak mijn spullen uit zover mogelijk van de oever alhoewel de vissen zich blijkbaar toch niets van mij aantrekken. Met bevende vingers krijg ik nog net de boilies aan de hairs geregen en even later ligt alles op zijn plaats. Nu is het wachten op wat komen gaat.

Twee keer verbeter ik mijn PB in een kwartier tijd!

Ik krijg al meteen enkele lijnzwemmers. Doordat hier in de kant allerlei stenen en kabels liggen vis ik zonder backlead. Wel laat ik de lijnen vrij slap door het water lopen. Leadcore kende ik toen spijtig genoeg nog niet. De duisternis valt. Hier een kring, daar een plons, het kan elk moment gebeuren.
Bijna vergeet ik mijn radiootje op te zetten. Vanavond wordt de finale van de Champions league gespeeld tussen Ajax en AC Milan. Als voetballiefhebber kan ik dit niet missen. Kluivert tikt de 1-0 binnen. Cool ,denk ik, de meeste van die jongens zijn nog zo jong en staan al aan de top van het europese voetbal. Ajax wint de cup met de grote oren.Ik wil ook wel een trofee maar dan één met grote schubben.

Even later is het raak en vang ik een spiegel van een kilo of tien. Mooi, ze azen op mijn boilies. Om twee uur sta ik terug met een kromme hengel in mijn handen. 5, 10, 15 minuten gaan voorbij zonder dat ik de vis aan de oppervlakte krijg. Hij blijft maar rondcirkelen onder de top. Ik heb een naar gevoel daar hier vanalles in de kant ligt wat lijnbreuk kan veroorzaken. Plots begint ook mijn rechtse hengel tekenen van leven te vertonen.Ik zet zo mogelijk nog meer druk op de vis. Zou dit hem zijn? Ondertussen krijst de andere Viper het uit en wordt ik alsmaar nerveuzer. Uiteindelijk lukt het me toch om de vis te scheppen. In het net ligt een spiegel van een formaat dat ik nooit eerder heb gevangen. Wat een indrukwekkende vis! Veel tijd om hem te bewonderen heb ik echter niet en ik zet hem vlug (maar voorzichtig) in de bewaarzak.
De andere molen geeft geen lijn meer af. Ik draai de losse lijn binnen en voel dat de vis helemaal naar links is gezwommen. Dan lijkt het of de lijn vasthangt maar als ik meer druk zet komt er toch beweging in. Hij zit er nog aan! Deze voelt weer zwaar aan en vecht exact hetzelfde als de spiegel. Na een twintigtal minuten schuif ik mijn net onder de vis. Ik kijk en meteen zie ik die grote bult op de flank van de vis. Het is Quasimodo!! Doordat het donker is kan ik het gewicht niet goed inschatten maar wanneer ik hem probeer op te heffen is het duidelijk. Hij is zwaarder dan ooit! Met een lamme arm van het drillen strompel ik met de vis in het net naar mijn onthaakmat. Wat een bak zeg. Ondanks dat dit de vierde keer is dat ik hem vang blijft dit toch een ongelooflijk moment.
Wie had toen kunnen voorspellen dat mijn leven 24 uur later zo ondersteboven gehaald zou worden. Maar daarover zometeen meer.'s Morgens bij de weging blijkt hij ei zo na negentien kg te wegen. Na de nodige foto's is de spiegel aan de beurt. Deze vis die later door andere vissers "Hompie" werd genoemd weegt 18,5 kg. Awesome! Twee keer mijn PB verbroken op een kwartier tijd, waarschijnlijk de twee grootste vissen die op dat moment op dit water rondzwommen, ik kan mijn geluk niet op.

Dit moet gevierd worden! Gunter en de plaatselijke vissers worden 's avonds opgetrommeld en we trekken naar ons stamcafé vlak in de buurt. Vele uren en pintjes later rijden Gunter en ik met de auto huiswaarts. Onverantwoord hoor ik u zeggen. Inderdaad. We moeten eigenlijk niet ver, een kleine kilometer. We zijn echter nog geen 500 meter ver als we druk bezig zijnde dronken praat te verkondigen de auto plots een verkeerspaal raakt, vervolgens een muurtje van een voortuin om dan enkele meters op zijn dak voort te schuiven. Als bij wonder geraakt niemand zwaargewond. De auto echter is "perte total". Toen we dit achteraf vertelden aan de andere vissers hebben we het wel kunnen horen, maar dat was te denken natuurlijk, wij waren blij dat we er heelhuids zijn uitgekomen.

Dit zijn de herinneringen die me het meest zijn bijgebleven van dit water. Herinneringen over zaken die het karpervissen zo mooi maken en me de zin geven om nog te blijven doorgaan.

Noot: Quasimodo werd een aantal jaren geleden dood teruggevonden. Hij was bij iedereen een graag geziene klant en had ook voor mij een heel speciale betekenis.

RIP old friend.