Artikelen

De treurende boom…..

Ik stap verbouwereerd uit mijn bed. Ik kijk naar mijn benen en vraag mij af welke de juiste is. Met mijn ogen op een kiertje kijk in de spiegel en zie een gigantische puist op mijn voorhoofd. Mijn ogen sperren zich en ik lig helemaal in een deuk. Een spontane lachbui doet mijn ledematen schudden, het juiste been dus. Een nors gebrom uit de kamer van mijn ouders maant mij tot stilte. Nog grinnikend val ik bijna van de trap af. Het is gewoon de perfecte ochtend. Ik haal de hond op vanuit de garage, die zoals elke morgen in een streep naar de bank loopt, en daar zijn slaap hervat. Wat een leven heeft die hond toch. Geen verplichtingen, en de hele dag vertroeteld worden. De zon doet al een uur zijn best om de buitentemperatuur weer ondragelijk te maken.

Wat een hitte zeg. Als een hele vieze campinggast ga ik in een veel te kort broekje en een paar slippers buiten in de stoel liggen. Ik val weer in slaap en een tijdje later wordt ik gewekt door een natte harige neus in mijn gezicht. Gelach van mijn ouders doet mij de ogen openen. Verblinding door de zon tot gevolg. Hoe laat is het? 11 uur krijg ik te horen. Weer een vakantiedag naar de kloten. Het is gewoon onmogelijk om iets te ondernemen. Schaduw begint heilig te worden. Ik kijk naar een treurwilg die ogenschijnlijk veel vrolijker is dan zijn naam hem doet denken. De wilg wordt gereflecteerd door een andere wilg, een wilg in een gebied waar ik toch zo graag vertoef. Ik trek een wit T-shirtje aan met zo’n vieze ketchup vlek. Ik wil gewoon even de vakantieman uithangen. Mijn moeder roept mij terug, maar een antwoord krijgt ze niet. Ik zit alweer op de fiets. Een lekkere wind doet mijn haren dansen als ik door het centrum van de stad fiets. Twee prachtvrouwen bevinden zich op mijn pad en ik sla me op mijn voorhoofd omdat ik zo’n vieze man ben. Met een rood hoofd van schaamte bereik ik de treurwilg. Hier kan ik alles van mij afschudden. Ik kijk met een waas over het water waar ik in een visioen mijn pen zie verdwijnen. Een blaadje van de wilg plakt op mijn zweterige voorhoofd en ik pluk het er af. Ik gooi het zonder na te denken van me af en een speels windje neemt het mee en laat het over het water zweven. In het midden valt de wind weg, evenals het blaadje. Een bek van een schim neemt het blaadje naar onderen, als een gemiste aanbeet komt het blaadje weer bovendrijven. Een zweetdruppel glijd over mijn rug naar beneden en sijpelt over mijn gepoederde babybilletjes. Ik tuur scherp naar het blaadje. Ik zou toch zweren dat die werd gepakt, of doet de warmte mij hallucineren? Door de schittering van de zon raakt het blaadje uit zicht. Ik houd een hand boven mijn ogen en tuur als een indiaan door het water. Een boomstronk wordt zichtbaar. Het pakt een blaadje terug, een van de velen die het had verloren tijdens zijn jaren lange dienst. Tenminste… zo fantaseer ik fijn door. Ik stap maar weer eens op, de zweet heeft een duidelijke aantrekkingskracht op de meeste irritante insecten die op aarde leven. Mijn huid begint reliëf te vertonen. Alsof het nog niet erg genoeg was? Van geluk sprekend dat ik op de terugweg niet werd gewenkt door enkele schoonheden.

De volgende dag...

De volgende ochtend stap ik frisjes uit bed, de witkop zit er nog steeds. Beneden gekomen wordt het ritueel herhaald. De deur van de garage gaat open, de hond komt in de benen en ploft weer op de bank. Een groot verschil is dat het nog donker is. Ook mijn veel te korte broek en slippers heb ik omgeruild voor wat “bug” bestendiger kleding. Het witte T-shirtje met ketchup vlek houd ik wel lekker aan. Ik zet mijn visspullen alvast buiten tegen mijn fiets aan, de eerste vogels laten al van zich horen. Ik snuif even de ochtend op en laat mijn ogen wennen aan het licht. Ik zie een konijntje huppelen door de wadi. De krantenbezorgster komt er ook aan fietsen. De vrouw stopt naast het konijntje, en tot mijn verbazing neemt het konijntje niet eens de benen. Sterker nog, het konijntje huppelt naar de vrouw toe en springt tegen haar aan. Ademloos aanschouw ik de twee. Het konijntje krijgt enkele stukjes brood toegestopt en gaat weer in de wadi zitten. Ook hier wordt de krant bezorgd en ik vraag de mevrouw of het haar konijn was. Neen is het antwoord. Al twee maanden herhaald zich het ritueel dat wat ik zojuist onder ogen was gekomen, verteld ze. Het leuke ochtendgesprek eindigt met een bedankje voor de krant. Ik pak de fiets en ga op weg, het konijntje nakijkend. Op wat lotgenoten van meneer konijn en een krantenbezorger na, heerst er een vriendelijke stilte. Voorzichtig nader ik de wilg. Een dikke duif maakt dankbaar gebruik van de wilg en laat wat vallen in het water. Een welling in het water geeft aan waar de duif z’n “dropping” is beland. Een sliertje mist lost langzaam op en de zon geeft mij weer een zweetdruppel. Enkele korsten belanden in het water waar zojuist nog een slurpend geluid vandaan kwam. De slurp tovert mij een glimlach op mijn gezicht en doet mij denken aan de keren dat mijn vader weer te ongeduldig aan zijn veel te hete kop soep slurpte. De korsten lijken doelloos in het water te drijven. Hier en daar probeert een voorntje er wat vanaf te slopen. En dan vanuit het niets springen er enkele voorns uit het water gevolgd door een machtige snoekdame. Karper…..de grote zoetwatervis zou het moeten zijn, niet een snoek. Na 5 minuten komt het water pas weer tot rust, hopelijk heeft de snoekdame weer even genoeg gehad. Ik trek een blikje maïs los en gooi een handje voor mijn neus in het water en wacht op hetgeen dat komen gaat. Een zwart gevogelte rommelt boven mijn hoofd wat aan en doet de dikke duif zijn plaats verlaten. Een takje valt in het water, een welling geeft aan waar het is beland. Een paar pikzwarte kraaloogjes houden mij en mijn blikje maïs in de gaten. Een schelle stem, vragend om maïs komt uit de wilg. Met veel souplesse land de stem een paar meter naast me. Een krasserige stem doet mijn trommelvliezen vibreren. Zo lomp en schel als de stem klinkt, zo doordringend zijn de zwarte kraaloogjes. Een klein handje met maïs wordt haar toegeworpen. Dankbaar begint zij de maïskorrels op te pikken, de snavel gevuld, gaat ze weer naar de treurende wilg waar ze haar ontbijt ten goede doet komen. Een welling onder de kant doet mij attent maken dat een vis zich volvreet aan de goudgele korrels. Voorzichtig pak ik de hengel en begin op te tuigen, ondertussen kijk ik waar de korsten zijn gebleven. Ook daar zit een vis zich ten goede te doen aan de door mij aangeboden lekkernijen. Paniek in de tent daar ik geen idee heb welke ik zal moeten vangen? Of in ieder geval zal trachten te vangen. Uiteindelijk doet het staartje onder de kant mij overhalen tot een gouden korrel aan de haak. Langzaam begint de pen te trillen en te draaien door de kolken die de staart veroorzaakt. Alweer komt de snoekdame alsmede de voorns zich showen aan de oppervlakte. Gelukkig, dit keer niet tussen de korsten. De laatste korst wordt door een kleine schubkarper naar binnen gezogen wanneer de pen heel langzaam verdwijnt. Ik tik vast en ik tril van de adrenaline wanneer de vis er met een rot gang er vandoor gaat. Met een hoepel in mijn hand veeg ik een druppel van mijn zorgelijke voorhoofd waar nog steeds een vuurtoren de aandacht trekt. De schelle stem met kraaloogjes maakt het nu wat te gortig wanneer ze zelfs ongevraagd aan mijn korrels wil komen, ik stap wat opzij om haar te verjagen. Een doom decision, de lijn komt in de armen van de treurwilg en een volgende run doet de lijn breken. Ik heb de energie niet eens om een ziekte over het water te gooien. De zwarte kraaloogjes zijn duivelsogen geworden en moedeloos en bezweet laat ik mij op de grond zakken. De kraai heeft een zwarte naam op zich gevestigd. Een naam dat ik het nimmer zal kwijt schelden. Over een kam scherend zal de soort bij mij als satanaanbidders door het leven gaan. Een duif gaat op de plaats van de zojuist verdwenen duivel zitten en laat weer wat vallen. Dit keer is een welling niet waar te nemen, alleen een ziekte klinkt alsnog over het water. Met een hand in mijn haren gooi ik een stok in de treurwilg. De stok blijft vast in de treurende boom zitten, evenals de duif. Geïrriteerd maak ik een rondje om het water. De zon staat hoog aan de hemel en doet de vanmorgen nog zo actieve mussen van de daken afvallen. Ik trek het T-shirtje uit en hang het in een eik. Aantrekkelijk geeft het water een knipoog en vraagt om een duik. Ik bedank ervoor en ga weer zitten. Een steen zeilt over het water heen en beland in het midden van de plas. De rust is er verstoord en ik wordt opgevreten door enkele blinde vliegen die mijn bloed als nectar opzuigen. Levenloos als ik me voel fiets ik naar huis. Een biertje sla ik niet af en maakt mij weer levendig voelen. De vakantieman ligt naast de hond in de tuin. Wat een leven, geen verplichtingen en de lekker vertroeteld worden. De ogen worden gesloten en de ochtend flitst voorbij.

Zweetdruppels...

Lamlendig zoals ik in de tuin lag, actief ben ik in de nacht. Dekens worden weggesmeten en kussens opgevreten. De slaap kan ik niet vatten. Om 5 uur stap ik uitgeput uit bed en neem een verfrissende douche. De witkop is geknepen en het vrouwschoon zal me in gedachten weer stralend toelachen. Tenminste, met een schoon T-shirt wel te verstaan. Opgefrist stap ik beneden de huiskamer binnen waar ik door het raam getuige ben van een prachtige zonsopgang. De hond wordt weer vanuit de garage opgehaald en hij wil in de bank ploffen. Nee hond, deze keer niet. Een wandeling van een half uur maakt dat de hond zo mak als een lam thuiskomt en op het oprit gaat liggen, slapen. Ik ga naast de hond zitten en snuif net zoals de dag ervoor nog eens lekker de frisse ochtendlucht op. De oren van de hond worden gespitst en daar komt het konijn. De haren van mijn schotse collie rijzen in de lucht zodat ik genoodzaakt ben 'm tot rust te manen.
Snel naar binnen en een stukje brood pakken. Nieuwsgierig huppelt het tamme konijntje door de wadi. Een knip uit haar oor zal haar altijd typeren. Voorzichtig wordt een snuffel tegen mijn hand aangedrukt, brood wordt geschonken. Klaagzang geeft aan dat de hond startklaar staat, maar hij blijft. Het brood verdwijnt, evenals het konijn, de hond volgend. Uitgeraasd komt de hond mij bedanken, want hij mocht er achteraan, kansloos. Een zak brood en het halve blikje van gisteren wordt in een plastic zakje gestopt en aan het stuur gehangen. Onderwijl naar het water, een hels kabaal en een verstokte fiets geeft aan dat de plastic zak contact heeft gemaakt met het wiel. Gouden korrels in de rondte en een giechelende krantenbezorgster. Wat boeit het ook. Een zwarte duivel heeft zijn kans geroken en bespied me terwijl ik mijn aas aan het redden ben. Hij helpt me. Vanaf de weg zie ik beweging aan het water, een grote plons maakt me nieuwsgierig. Als een reinaert kruip ik door het struikgewas, op zoek naar het onbekende. Op het water lijkt een storm te hebben gewoed. Golven slaan tegen de kant. Een prachtige ree krijgt zwemles van vader en moeder, bij de wilg. Een tak knakt onder mijn voeten, fataal. Als de wind is het gezin verdwenen. Een paar bladeren van de treurende boom belanden in het onstuimige water. Langzaamaan komt de rust weer terug. Een laatste sliert mist vervliegt met de laatste golfslag. Een nieuwe welling vind plaats onder de wilg. Een tweede ree is mijn gedachten, het blijkt nog mooier. Veel te kleine golven. Een scherper oog neemt een staartje waar. Een volledige staart, zonder inkepingen. Een trillende hand graait in de vernielde plastic zak, op zoek naar voedsel. Een pijnscheut wanneer het voedsel ogenschijnlijk was gevonden. Bebloed komt een hand eruit, het blikje heeft een rode kleur gekregen. Ik houd mijn vinger tegen mijn witte T-shirt en pak gedreven met de andere hand een paar maïskorrels. Voorzichtig zweeft een ganzenpennetje door de lucht. Het water explodeert wanneer de snoekdame weer als bezeten enkele voorns achtervolgt aan de oppervlakte. Het went nooit. Enkele meters achter de ongeschonden staart een rood puntje van geluk. Het pennetje gaat langzaam staan, ik draai het een meter naar me toe. Nog een welling maakt me attent op de bovenburen. Een stel lovebirds geven elkaar liefkozend kopjes. Een “dropping” tijdens het liefkozen lijkt hen nog meer in extase te brengen. Het water lijkt een biljartlaken, strak als het is. Een klein kolkje geeft aan waar de staart zich bevind. Trillend door adrenaline tuur ik naar het kleine rode puntje. Als een blikseminslag is het verdwenen en snaarstrakke lijn tot gevolg. Een hoepel in mijn hand, een slinger onder het bloed. Een ijzige krijs van boven doet mijn bloed koken. Zwarte kraaloogjes in mijn nek. Zwart wordt het voor mijn ogen, rood in mijn hand. Behendig wordt de karper voor dodelijke obstakels gepareerd, alsof het geen moeite kost. Langzaam komt het gevaarte dichterbij, de lijn gespannen houdend. Het net gaat te water en langzaam, de klok stopt, langzaam schuift de karper tussen de spreidblokken. Gefladder van boven geeft mij een glimlach, de lovebirds fladderen een voorspoedig leven tegemoet. Het machtige beest licht gapend voor me op de mat, de haak wordt verwijdert en met een zwaai van zijn ongeschonden staart gaat hij terug naar het geliefde water. Een zweetdruppel glijd van mijn egale voorhoofd en land in het water. Het is genoeg geweest. Onderweg geroezemoes achter me. “Hij heeft nog steeds dat vieze T-shirt aan met die vlek, wat een smeerlap!” Ik vergeet rood te worden van schaamte, in plaats daarvan wordt ik rood van de lach. Die vrouwen zijn toch niets voor mij. Thuisgekomen is een lekker koud biertje niet te vermijden. En dus lig ik naast de hond in de tuin. Een treurwilg laat een blaadje op mijn voorhoofd dalen………

Koen Workel