La Horre

Etang de la Horre 1998

Door: Iwan Nijkamp

25 april 1998, 6.30 uur 's morgens! Eindelijk is het dan zover, de wielen van de tot barstens toe gevulde Opel Kadett-station zetten zich in beweging richting het zuiden. Vandaag gaat het dan eindelijk gebeuren, een reeds lang gekoesterde wens zal in vervulling gaan. We gaan karpervissen in frankrijk. Doel……….,het 110 ha grote etang de la Horre in het noorden van Frankrijk. De route kon ik inmiddels dromen, eindeloos vaak had ik de reis in mijn slaap al gemaakt. De grens over bij Maastricht, vervolgens door België naar Luxemburg, Metz, Nancy, Toul, daarna rechts aanhouden waarna we in Sant Dizier zouden arriveren en vervolgens in zuidelijke richting langs het vermaarde Lac du Der door een paar gehuchtjes en de reis zou voltooid zijn.
Het was echter nog niet zover, nog geen kwartier na ons vertrek vond ik dat het tijd werd een noodgedwongen stop te maken bij het eerste pompstation langs de snelweg, ik zag namelijk geen donder in mijn achteruitkijkspiegel. De reden daarvan was de nog half natte opblaasboot die we de vorige dag in camouflage hadden gespoten (het was namelijk verboden boten met een felle kleur te gebruiken).
Na een grondige reorganisatie konden we onze trip vervolgen, nu ging het van een leien dakje. Na anderhalf uur rijden konden we Maastricht al achter ons laten, we hadden nog mazzel ook dat we zo vroeg waren vertrokken want vandaag werd daar de Amstel Gold Race verreden, een paar uur later en dikke files zouden het resultaat geweest zijn!
Na Luik, het blijft moeilijk rijden daar als je de weg niet kent, vlogen we met 150 km per uur in de richting van Luxemburg. Daar aangekomen namen we even de tijd om de benen te strekken, een peukje te roken, en even het thuisfront te informeren.
Ik had het leuk gevonden om bij het passeren van elke landsgrens een foto vanuit de rijdende auto te maken ware het niet dat mijn, verder perfecte navigator Jeroen zo druk was met zware peuken voor ons te draaien dat hij prompt elke keer de foto te laat nam, alleen La France kwam er op. Eenmaal in Frankrijk schoot het mooi op, moeiteloos vonden we onze weg langs Metz en Nancy. Vervolgens zouden we ter hoogte van Toules van de snelweg afdraaien in de richting van Sant Dizier. Hier zou het wel moeizamer gaan omdat het nu autoweg werd. Viel dat even mee, wat ze in Frankrijk autoweg noemen heet bij ons nog gewoon snelweg, gewoon vierbaans, en er was geen kip op de weg, alleen een militaire colonne.
Sant Dizier was toch kleiner dan we dachten en de route du Lac was snel gevonden. Rechts van ons bevond zich het immens grote Lac du Der. We stopten even om een kijkje te nemen bij een camping aan het meer, het water stond vrij hoog en maakte op ons een imposante indruk, rechts van ons zo'n 300 meter, stonden een paar tenten. Tijd om een praatje te maken hadden we echter niet want we moesten immers zelf nog aan de bak.
Het was nu 13.00 uur en volgens onze berekeningen was het nog zo'n een half uurtje rijden. We konden ons volgens de folders van Fisherman Holidays pas om 13.30 uur melden bij de beheerder van het reservaat, eerder arriveren zou totaal geen zin hebben!
Het laatste stukje, dat bleek natuurlijk pas later, was een heel stuk lastiger dan de rest van de route. Dit kwam omdat we de laatste pagina van de routebeschrijving nooit hadden ontvangen. Prachtige 23 ponder voor Iwan

Anderhalf uur later reden we pas het weggetje in dat moest lijden naar La Horre.
We waren stomverbaasd toen we eindelijk een blik konden werpen over het water. Alle stekken waren al bezet behalve een, de onze. Overal stonden de groene tentjes al ,als goed gecamoufleerde bolletjes, tussen de rietkragen.
Natuurlijk kregen we het nu helemaal op de heupen !!!!.
Er zou gevist moeten worden, en wel zo snel mogelijk, deze situatie gaf ons namelijk het gevoel een bergetappe in de tour de france te rijden waarbij we op achterstand achter de bezemwagen reden en ons donders zouden moeten haasten om op tijd binnen te komen.
We parkeerden de auto voor het vervallen landhuis van de beheerder en stapten uit. Voor de deur lag aan een ketting een dikke herdershond vervaarlijk naar ons te grommen. Wijselijk hielden we voldoende afstand want om de vakantie te beginnen met een lekkere hondenbeet en een vette tetanusspuit leek ons minder.
We schuifelden langs de hond naar binnen toe en de beheerder werd op onze aanwezigheid geattendeerd door een aantal koebellen die begonnen te rinkelen op het moment dat de deur open ging.
Een grote vent kwam op ons aanlopen met een vette grijns op zijn smoel, dat zou hem zijn ! Hij heette ons van harte "bonjour", would you like something to drink and a hamburger ? , vroeg hij ons in brabbelengels. We keken elkaar aan, nou als dat even zou kunnen we verrekten van de trek, gezamenlijk stemden we in.
Binnen een paar minuten werd ons een lekker koud biertje voorgeschoteld maar de hamburger bleef nog even uit. Eindelijk kregen we onze hamburger die met een rotgang naar binnen werd gewerkt. We hadden inmiddels door het raam van de woonkamer een nog lege stek tussen het riet ontdekt en aangezien de rest al bezet was moest dat wel stek 13 zijn die we gereserveerd hadden.
Het liefst waren we nu direct gaan vissen ware het niet dat we eerst gesommeerd werden de hamburgers en de biertjes af te rekenen. We hadden, naïef als we waren niet gedacht dit te moeten betalen. Vervolgens kregen we een soort sollicitatiegesprek waarin ons even heel fijn duidelijk werd gemaakt wat wel, en wat niet toegestaan was. Geen bewaarzakken, weerhaken en vaste systemen, verplicht gebruik van een ruime onthaakmat, uiteraard een goede zaak en elke gevangen vis zou behandeld moeten worden met Kryston Clin-ik.
Natuurlijk waren we benieuwd naar de resultaten van de vorige week op onze steiger. De beheerder begon weer een beetje vals te grijnzen en vertelde ons dat er op onze stek slechts 6 vissen waren gevangen in de hele week !! Klein lichtpuntje daarin was dat 4 van de 6 vissen gevangen waren in de afgelopen nacht.

Eindelijk kon het dan gaan gebeuren. We namen eerst eens een kijkje op onze steiger. Jeroen met een 23 ponder

De breedte van het water viel ons tegen, met een paar 3 ponders en 120 gram lood zou je zonder al te veel moeite de overkant kunnen halen. Links van ons zo'n 30 meter naar rechts stonden op de steiger twee tenten en twee, reeds volledig actieve rodpots met hengels en elektronica. Lichtelijk nerveus bespraken we ons plan de campagne. Bruut werd deze bespreking verstoord door een keiharde run op een van de hengels van onze buren, we waren met stomheid geslagen, zo snel al?? Een klein, vrij gezet mannetje kwam uit zijn bivvy gestormd en met een ferme haal sloeg hij aan……………………..HANGEN!!!!
Gespannen sloegen we zijn verrichtingen gade. Binnen 5 minuten lag er een mooie spiegel van een pondje of 17 in hun net. Het mannetje gaf zijn maat de hand ten teken dat het eerste succes binnen was. Met een forse grijns keek hij in onze richting , we grijnsden terug als een boer met kiespijn.
De mannetje naast ons ging met zijn buit op de foto en wij vervolgden onze bespreking. Andermaal werd onze bespreking verstoord door een run, wederom een keiharde en weer op een van de twee overgebleven hengels van de buurman. De vorige vis was amper teruggezet en nu alweer een run. Het feest werd nog erger toen nog geen twintig seconden later op de laatste hengel de derde run kwam. Nu hadden we het echt niet meer, dit was niet meer normaal zeg!! We besloten toch maar even een kijkje te gaan nemen. Over het smalle slingerpaadje, tussen de bosjes door baanden we ons een weg naar de buren. Het bleken twee Belgen te zijn en ze waren behoorlijk in hun nopjes. Beide heren stonden tot aan hun enkels in het water gezamenlijk te drillen. Ze stonden er zelf ook versteld van, zonder te voeren en dan binnen een kwartier drie runs. De een was een schubkarper van een pond of 14 maar de ander bleek na weging een mooie spiegel van 24 pond.
We verleenden de heren assistentie bij het "trekken van de foto's", de heren gebroederlijk naast elkaar en Jeroen en ik ervoor ieder achter een fototoestel.
Het werd nu echt de hoogste tijd om onze eigen hengels te gaan beproeven in dit franse gekkenhuis. We besloten onze tenten zo'n 10 meter achter onze steiger te installeren, wel half in de drek, want op de steiger was er volgens ons niet voldoende ruimte voor 2 tenten. Jeroen zou op links gaan vissen en ik op rechts.
Na een uurtje of twee van hard werken, de regen begon ons inmiddels al aardig parten te spelen, waren we gereed. Onze buurmannen waren inmiddels toe aan hun 7-de run. Twee hadden ze er gelost en weer waren er twee spiegels van 19 en 21 pond het haasje, geen slecht begin voor hun dus.
Alles was inmiddels zeiknat geworden door de sijpelregen en het was nu 18.00 uur, als het aan ons lag dan mocht het feest ook aan onze kant beginnen. Om 20.00 uur maakten we een compacte voerstek met boilies op ongeveer 40 meter uit de kant in het verlengde van het voerspoor van de Belgen, lijnen uitvaren was nl. ten strengste verboden. Aan het begin hadden we een borg moeten betalen van 300 franc per persoon zo'n 100,--, deze borg kon je goed verspelen als je je niet aan de reglementen hield.
Rond de schemering, we hadden nog niets gehoord, en een paar pilsjes later besloten we dat het de hoogste tijd werd om de slaapzak met een bezoek te vereren. De activiteit van de karpers was iets afgenomen en ook onze Belgische buren zagen voorlopig niets meer. Omstreeks 23.00 uur werd ik weer wakker van een schreeuwende sirene!!., echter weer die van de Belg naast me. Ik had geen puf meer om nog te gaan kijken en onze kans kwam nog wel daar was ik inmiddels wel van overtuigd. 01.30 uur RUN……………………..Keiharde run op de middelste hengel van Jeroen, allebei vliegen we onze tent uit en al struikelend door de modder bereiken we de steiger. Run om run was de afspraak en de eerste vis was voor degene waar de hengel van was. Seconden later stond Jeroen in de stromende regen en de gitzwarte nacht zijn eerste "La Horre monster" te drillen. De dril was kort en hevig, aan de andere kant van de lijn hing een felle bonker, naar later bleek een perfect gehaakte spiegel van 14 pond. Ziezo…..die was in ieder geval binnen. Snel maakten we een paar nachtfoto's (we hadden acht rolletjes bij ons) je weet immers nooit hoeveel karpers er de klos zouden zijn. De vis werd zonder al te veel problemen teruggezet met de mededeling oma ook maar langs te sturen. Lichtelijk teleurgesteld duik ik weer in mijn bed, mijn kans zou echter ook nog wel komen dacht ik , in ieder geval was de volgende run voor mij.
26 pond voor Iwan

Half uurtje later was het dan zover, ook ik stond mijn eerste "la Horre" te drillen, binnen 2 minuten lag de 12 pond spiegel op de mat. Snel een paar foto's aas verversen en gaan maar weer. 03.45 uur, Jeroen staat zijn tweede karper te drillen doorweekt van de regen laat hij zich niet in de luren leggen door een schub van 17 pond, ze worden groter denk ik bij mezelf. 07.00 de vierde run van onze sessie is een feit, met een nog slaperige kop werk ik me langs de grote plassen, glibber de steiger op en grijp de rechter hengel van Jeroen………………HANGEN. Dit voelt beter, stukken beter, in het ochtendgloren zie ik de met condens beslagen lijn steeds verder richting het midden gaan. De vis zwemt nu langzaam naar rechts. Jeroen is inmiddels ook wakker geworden van mijn geroep en komt naast me staan met de enkels in het water. Zou dit dan eindelijk die langverwachte dertiger zijn, het voelt in ieder geval goed.
Na zo'n 5 minuten heb ik hem onder de top, in een flits zien we een schim van een grote spiegel, voorzichtig dirigeer ik de vis naar het reeds gereedliggende net. In een keer raak, in het net bevind zich een puntgave spiegel, bijna leder, in ieder geval hoog in de 20 misschien wel 30 pond. De klok zal uitkomst brengen, 11, ..12,….13,…….14, nee net niet !! Met aftrek van de weegzak komen we precies op 13 kilo nul, onze eerste twintiger is een feit misschien een lichte teleurstelling omdat we toch stiekem op een dertiger gehoopt hadden maar toch.
Mijn buit is een prachtige 26 ponder op de hengel van Jeroen en dat voor de vierde vis, dat belooft nog iets voor de rest van de week. Met op de achtergrond het opkomende zonnetje en de damp die van het water slaat maken we een paar schitterende foto's.
Na het bijkomen van deze mooie vangst, evalueren we onder het genot van een lekkere sterke bak koffie de afgelopen nacht. Niet slecht voor de eerste dag is onze conclusie, 4 vissen waarvan een prachtige 26-ponder. De vrouw van de beheerder is inmiddels langs geweest met een paar heerlijke stokbroden en met de vraag of we morgenvroeg ook weer brood wilden reserveren.
Rond 08.30 uur is het weer zover, weer een run, tevens de eerste op een van mijn hengels, het is de beurt aan Jeroen. Na een wel zeer korte dril met weinig weerstand van de vis wordt ons ook duidelijk waarom, Jeroen heeft waarschijnlijk de kleinste karper van La Horre gehaakt, een kroeskarper wel te verstaan !.
Iwan 18 pond

We vinden het nu wel eventjes welletjes en draaien de hengels binnen om ons te kunnen verfrissen in de kantine/doucheruimte van de beheerder. Het was daar al behoorlijk druk en we moesten dus wachten. Jeroen besloot naar huis te bellen en ik knoopte een gesprekje aan met de andere heren die eruit zagen alsof ze net een wereldoorlog hadden uitgevochten, compleet doorweekt van regen en karperslijm, en smerig van de bagger. Ook zij mochten zo te zien niet klagen en ik vroeg aan de twee jongens die er het ergst uitzagen hoe het was gegaan. Het waren twee Hagenezen daar twijfelde ik geen moment aan en ze hadden goed gevangen, wat heet goed gevangen, als ik alles moest geloven hadden ze vijf twintigers, twee 28-ponders, en maar liefst drie dertigponders…….30, 30 en 31 pond !!!. Om eerlijk te zijn dacht ik te maken te hebben met echte onvervalste Haagse bluf, later bleek echter mijn ongelijk.
De regen kwam nog steeds met bakken naar beneden en voorlopig zaten we heerlijk met een bak warme koffie de "sterke" verhalen van de andere jongens aan te horen, er waren veel Nederlanders, Belgen naast ons, zweden en Engelsen en ieder had zijn eigen verhaal. Iedereen had reeds vis gevangen en naar bleek waren wij degenen die de kleinste en minste vissen gevangen hadden. Gemiddeld waren er 10 vissen per ponton gevangen met een gemiddeld gewicht rond de 22-pond.
Na een uurtje bijkomen in de kantine en de nodige francs lichter werd het weer de hoogste tijd om die dingen te gaan doen waarvoor we ook daadwerkelijk gekomen waren………………..vissen!!!!. Terug op het ponton werden stuk voor stuk de hengels en rigs gecontroleerd en werd een nieuw plan geopperd. Jeroen zou op het wijd blijven vissen met drie hengels en ik zou op rechts gaan in een soort halve cirkel naar de dam met de rechter hengel pal onder een boom aan de rechterkant van ons. Het leken wel compleet Nederlandse omstandigheden, veel wind , regen en vissen vlak langs het kantje onder een dikke treurwilg. We dropten een aantal bananenbolies keurig onder het boompje, heel simpel, eventjes omlopen en de emmer leegstorten op de stek. We hadden er al een tweetal karpers zien springen en de verwachtingen waren hoog gespannen.
Richard uit Den Haag met een volschub

De Belgen naast ons hebben de afgelopen nacht overuren gemaakt door nog eens zeventien runs te krijgen vooral op de twee linker hengels die zover mogelijk op het wijd liggen. Ook voor hun bleef het gemiddelde gewicht een beetje achter in vergelijking met de andere stekken, er zat in ieder geval karper maar de grotere jongens zaten aan de andere kant van de plas.
Het is inmiddels 10.00 uur geweest en de regen blijft maar aanhouden, met de regelmaat van de klok zien we nu karpers springen op het wijd, links ,rechts en voor de derde achtereenvolgende keer onder het boompje, dat kan ook niet lang meer duren.
10.45 uur, de optonic krijst het uit, de top van de hengel onder het boompje maakt een bocht naar links en de baitrunner slaat op hol. Dat wat we verwachtten gebeurde, run op rechts! Enkele minuten later kan Jeroen het net onder wederom een mooie spiegel schuiven. De klok geeft 21,4 pond aan, mijn tweede twintiger is een feit.
Slechts een half uur later is het weer raak op rechts, dit keer resulteert de dril in een lijnbreuk, de lijn bleef onder water ergens achter hangen en schuurde door, Jeroen verbouwereerd achter latend. Weer een kwartier later overkomt mij precies hetzelfde, de run resulteerde wederom in een losschieter.
De rest van de dag leverde ons nog een vijftal runs op zodat we na 24 uur vissen op een score van 11 karpers zaten. De Belgen naast ons hadden lekker doorgevangen en zaten samen al op 24 karpers waarvan 8 over de 20-pond. Tegenover ons zaten een vader en zoon uit Zwijndrecht. Zij hadden het gevoel dat ze net niet ver genoeg konden gooien om de vissen te bereiken. Ik had echter nog twee zelfgebouwde 2 ponders in het foedraal zitten en ik stelde voor dat een van hen daarmee zou vissen. Zij hadden in totaal 8 karpers gevangen variërend van 17 pond tot 25 pond. Mijn voorstel werd dankbaar aanvaard en naar later bleek leverden ze nog een aantal mooie karpers op.
Tussen 19.00 en 21.00 uur was het toegestaan om het water op te gaan om een voerstek aan te leggen. Lijnen uitvaren was ten strengste verboden, daar stonden sancties op van 300 franc (borg). Dagelijks voeren we uit met onze half lekke boot om de brede voerstek op ongeveer 75 meter uit de kant te onderhouden.
19.8 pond voor Jeroen

Het slechte weer bleef aanhouden tot woensdag, het was koninginnedag in Nederland. We hadden inmiddels een score van 35 karpers waarvan in totaal 4 twintig ponders. Het gros van de vissen zat tussen de 17 en 19 pond, stuk voor stuk wel puntgave vissen. Sjefke en Johnny, de Belgen naast ons, hadden als zwaarste vis dezelfde als de spiegel van de eerste dag, 26 pond.
Alles was werkelijk zeiknat, de kleding, de tent en alles zat onder een dikke laag blubber. Eindelijk werd het dan mooi weer, we zaten 's morgens heerlijk in het zonnetje met onze stokbroden op de steiger uit te kijken naar links over het prachtige water. Casper en Cees uit Zwijndrecht kwamen koffie drinken en met z'n allen moesten we concluderen dat de komst hier naar toe absoluut zijn vruchten afwierp. Alleen de afgelopen nacht viel een beetje tegen, slechts twee runs om 00.35 en 03.15 uur en daarna niets meer, ons vermoeden was dat dit te maken had met de veranderende weersomstandigheden.
Het werd een prachtig mooie dag maar de vis liet het massaal afweten, slechts sporadisch werd er nog een karper gevangen op een van de pontons. Jeroen wist nog een spiegel te vangen om 12.00 uur van 13 pond maar voor de rest bleef het rustig. Ik vond het een mooi moment om eens een rondje te maken langs de andere vissers, nu kon het ook omdat het niet meer regende, alleen het uiterst smalle paadje was spekglad van de natte franse klei. Aan het eind van de dam langs de weg waar het paadje langs het meer begon hield ik even in, zag ik dat nu goed………….., ik zag karpers zwemmen vlak langs de kant en niet een ,maar wel 30 stuks groot en klein door elkaar, een prachtig gezicht. Het leek wel een soort trekroute voor de karpers en de stroom vis bleef maar langskomen. Voor ons was het echter onmogelijk zover te gooien en uitvaren mocht niet dus hadden we een probleem, bergen vis buiten bereik.
Ineens kregen we een geniaal idee, als we dan de lijnen niet uit mochten varen tot in het uiterste puntje in de rechterhoek dan konden we hem toch uitlopen!. Jeroen zou de rig over het boompje aan de rechterkant van onze stek op de wal gooien, ik zou hem vervolgens van een nieuwe boilie voorzien de baitrunner aan, doorlopen tot in de punt en daar het aas laten zakken.
Om het zekere voor het onzekere te nemen besloten we het toch even te overleggen met de beheerder, de borg van 100 piek kwijt was namelijk een minder fijn idee. Toen we hem ons idee voorlegden schoot hij in de lach, hij kon ons idee wel waarderen maar we kregen geen toestemming, dat was even balen maar het ijs was wel gebroken. Ik probeerde een conversatie op gang te brengen en dat lukte aardig. Tussen de regels door vroeg ik hem of het dan mogelijk zou zijn met het pennetje langs de weg te vissen omdat daar toch niemand last van zou hebben. Hij begreep echter niet wat ik bedoelde maar met veel handen en voetenwerk maakte ik het hem dan toch eindelijk duidelijk. "Aaaaaa……You want to fish with a waggler ?" was zijn vraag en we knikten gretig. "Oke you can do it but only one man , and only one rod " zei hij. We hadden het dan eindelijk voor elkaar, vanaf morgenochtend zouden we met het pennetje mogen vissen vanaf de wegkant aan de rechterkant van onze stek. Ik had nog een stokje in het foudraal liggen, een 11ft 1,1/4 ponder die ik vorig jaar als eerste had afgebouwd. Tevens had ik nog een Silstar LX 40 molen voorzien met 30/100 Berkley big game die ik thuis ook altijd gebruikte voor het pen vissen. Ik tuigde de hengel op met een lichte matchdobber en een Drennan continental maatje 4. Ziezo dat was allemaal klaar voor morgen. Om 23.00 uur was het pas weer raak, ik pakte op links een spiegel van 13 pond en Jeroen mocht het om 00.10 uur overdoen……., wederom 13 pond. Om 01.05 uur ving ik er weer een van 17 pond maar tijdens de dril gleed ik uit en donderde met razend geweld van de steiger……………..KRAAAK, er knalde iets met een gigantische kracht doormidden dat was me duidelijk, het bleek de steel te zijn van het schepnet van Jeroen, deze was dwars doormidden !! Ik was allang blij dat ik zelf niets gebroken had na zo'n doodssmak. Achteraf konden we er hartelijk om lachen.
Om 04.05 uur mocht Jeroen weer een spiegel van 18 pond kussen, ze zaten er weer! Om 06.30 uur werden we pas weer gewekt door een run en 10 minuten later was mijn derde twintiger een feit, 23 pond spiegel. Na de statiefoto's besloten we dat het tijd werd voor de pen, de verwachtingen waren top!.
Eerst werd er uitvoerig ontbeten met de nodige koffie, stokbroden en sjekkies, daarna gingen we gewapend met de penhengel, het schepnet van Jeroen met de ingekorte steel, de onthaakmat en twee blikken maïs op weg.
We liepen naar het punt waar we gisteren de karpers zagen zwemmen, er was verder weinig te zien behalve een paar minuscuul kleine kolkjes die de aanwezigheid van karper verraden. Snel werd het blikje geopend (toch maar goed dat we er tien mee hadden genomen) en werd de halve inhoud op de plek gedropt. De haak werd beaasd en het feest kon beginnen. Het water was hier een metertje diep en het pennetje stond perfect afgesteld. Van deze plek hadden we een prachtig uitzicht over de lengterichting van het water. Eigenlijk hadden ze ook hier een stek moeten maken.
We draaiden een sjekkie en stonden gezamenlijk als twee boertjes uit te kijken over het nog dampende wateroppervlak daarbij het pennetje niet uit het oog verliezend. 09.25 uur: Ram!!!, met een noodvaart vliegt de pen ervandoor, Jeroen slaat…………MIS!! , dat is wel eventjes weer wennen na al die runs.
Wat er daarna gebeurde zou ik graag beknopt weergeven omdat het onvoorstelbaar was. Nog nooit heb ik zo veel mooie karpers in een zo kort tijdsbestek gevangen met 1 hengel.

Iwan met 21 ponder

09.30 uur: 8 pond Schub Iwan
09.45 uur: 10 pond Schub Jeroen
09.58 uur: 17 pond, prachtige spiegel Iwan
10.55 uur: 14 pond spiegel Jeroen
11.15 uur: 13 pond spiegel Iwan
11.35 uur: 14 pond spiegel Jeroen
11.55 uur: 17 pond spiegel Iwan
12.17 uur: 14 pond spiegel Jeroen
12.35 uur: 16 pond spiegel Iwan
12.55 uur: 17 pond spiegel Jeroen
13.05 uur: 18 pond schub Jeroen
13.15 uur: 14 pond spiegel Jeroen
13.20 uur: 15 pond spiegel Iwan

Doordat we aan de wegkant zaten te vissen trokken we de aandacht van alle vissers die aan de overkant zaten en langs ons heen liepen, op weg naar de kantine. Er gebeurde precies wat we verwachtten. Iedereen bleef even staan kijken naar onze verrichtingen en liep vervolgens door. Echter iedereen kwam bij de beheerder met hetzelfde verzoek nl. mogen we ook met de pen aan de weg vissen ?. De beheerder kwam bij me met het verzoek het vissen met de pen te beëindigen omdat hij teveel commentaar van de andere vissers had gekregen. Aan mijn gezichtsuitdrukking kon hij zien dat ik er niet gelukkig mee was. We kwamen dan ook tot de overeenkomst dat we 's morgens 2 uurtjes mochten vissen en s'avonds 2 uurtjes van 19.00 tot 21.00 uur. Ik kon me er wel in vinden. Terug op het ponton probeerden we de karpers te belagen met boilies en tijgernoten. We gooiden daarbij zover mogelijk richting de dam waar we alle vissen met de pen hadden gevangen, het stikte er immers van de vis. De runs bleven echter uit, ondanks dat we precies op dezelfde plek lagen kregen we die middag maar 3 runs.
's Avonds maakte ik echter alles goed door met de pen weer onbeschoft huis te houden. Jeroen had inmiddels de voorkeur gegeven aan runs dus hij bleef achter op het ponton. Ik had mijn strategie licht aangepast. Omdat ik wist dat de vis er lag besloot ik op het moment dat ik aan het drillen was, nog tijdens de dril snel weer een handje maïs met gemengd granen op de stek te gooien. Het werkte perfect !!. Ik heb zelden zo effectief zitten vissen: slaan, drillen, voeren tegelijk, scheppen, wegen, snel foto en weer ingooien. De beheerder kwam ook weer een kijkje nemen en ik vroeg hem hoe de vis reageerde op een vlok. Aaaaaa……non…….non was zijn antwoord, dat wou voor geen meter verzekerde hij mij terwijl hij een sjekkie draaide. Pontificaal kneedde ik een vlok op de haak en liet het zwikkie zakken op de stek. Binnen 10 seconden zakte de pen weg en 5 minuten landde ik een prachtige spiegel van 23,8 pond , HOEZO GEEN VLOKJE !!!.
Al met al wist ik die avond 16 karpers met de pen te vangen waaronder 2 twintigers. Ook Rene en Richard uit den Haag liet ik een vis vangen waarbij het Richard zelfs lukte om een prachtige volschubspiegel te vangen, weliswaar geen grote maar wel puntgaaf.
Die avond dronken we een biertje met onze Belgische buren en ik sprak met Sjefke af dat hij de volgende morgen ook even met de pen zou vissen, had hij nog nooit gedaan !!. 's Nachts hadden we nog een paar runs met vissen tussen de 12 en 19 pond en de volgende morgen stond Sjefke gereed om de pen te proberen. Hij ving er uiteindelijk 3 waaronder een spiegel van 19 pond, ik had er twaalf met als zwaarste een 21 ponder.
Die middag besloot ik eens iets echt anders te proberen. Met een vast-lood systeem op de penstek gaf niet het gewenste resultaat dus moest er iets gebeuren. Ik besloot een soort feeder systeem toe te passen waarbij ik een zijlijn monteerde met daaraan een loodgewicht van 80 gram. Aan de hoofdlijn knoopte ik een Drennan continental maat 4 en daarop reeg ik zachte maïs. Het hele zwikkie werd richting de penstek geworpen, vervolgens strak draaien en de toppen in de lucht. Het was echt een soort heavvy feeder systeem. Lang hoefde ik niet te wachten, na vijf minuten zag ik een tik op de top en drie minuten later boog de hengel compleet door, de vis zwom zich gewoon vast. Bingo……….nu hadden we het pas echt voor elkaar, dit werkte bijna net zo goed als de pen, maar dan met drie hengels tegelijk!!. Jeroen bleef erbij dat een 'echte' run meer waarde had maar ik vermaakte me kostelijk. Toen Jeroen eventjes naar de telefooncel was om met het thuisfront te bellen kreeg ik zelfs 3 runs tegelijk !!, alle drie werden verzilverd en in de tijd dat hij gebeld had had ik 5 karpers gevangen.
Het was de laatste avond en ik besloot niet meer met de pen te vissen daar ik die dag al genoeg gevangen had. 's Morgens had ik er al twaalf gevangen en 's middags met het feeder systeem nog eens 16 stuks, We zaten samen inmiddels over de honderd karpers en het enige dat tegenviel was het aantal twintig ponders, 8 stuks om precies te zijn.
We gooiden het voor de laatste nacht over een andere boeg. We hadden een partij trouvitkorrels weten te bemachtigen en maakten daarmee een grote massieve voerstek in het midden, dit zou nog een paar grote karpers op moeten leveren.
Het duurde tot de volgende ochtend voordat de runs kwamen, 3 runs om precies te zijn en of het mazzel was of niet, feit was gewoon dat we 3 spiegels van 20, 21 en 22 pond wisten te vangen. We hadden ons geen mooiere afsluiting voor kunnen stellen.
Ook de Belgen hadden de laatste nacht verschrikkelijk huisgehouden, Johnny had vanaf 17.00 uur tot 0.300 's nachts 17 runs gekregen. Hij was finaal kapot geweest en bij de laatste run had hij in plaats van aan te slaan zijn micron uitgezet en had zich weer te ruste gelegd op zijn stretcher. Dat was voor Sjefke aanleiding geweest om alle activiteiten van Johnny te beëindigen door al zijn hengels binnen te draaien, hij was nu echt aan rust toe.

Iwan Nijkamp

Het einde van een voor ons onvoorstelbare week was gekomen. We hadden in die week 111 karpers gevangen waarvan 11 twintig ponders met als zwaarste de vierde vis van 26 pond. La Horre had voldaan aan al onze verwachtingen op 1 na, een dertigponder. Helaas kun je niet altijd alles hebben wat je hartje begeert en we hadden echt een topweek meegemaakt op een wat eerst zo'n slechte stek zou zijn.

La Horre is een perfect water voor iedereen die zeker wil zijn van een vis, die van veiligheid houdt en van comfort. Voor mensen die echt gaan voor de grote verassingen, vissen van ruim boven de 40 pond is het niet de juiste keus. De zwaarste vis die op la Horre rondzwom was destijds een spiegel met een gewicht van 41 pond.

Voor reacties, aanvullingen of vragen kunt u een bericht plaatsen in de reactiebox