Etang de 'la Horre'

(7 tot 13 oktober 2000)

Door: Mark Rosema

Reis/Aankomst
La Horre 03:00 uur. Tijd om op te staan. Veel hadden we niet geslapen, maar je weet, je moet wakker blijven tijdens de rit. Omdat we met een auto gingen, moesten we alles extra goed inpakken en niets extra mee nemen. Zodoende hadden we gelukkig een grote dome kunnen regelen (Omega 5) zodat we met z'n tweeen hierin zouden gaan en ook omdat er maar een dome op de vlonder past. De auto werd vol geladen met alle toebehoren en zoals altijd bij een langere trip, de stretchers op het dak. Na een vermoeiende reis van +/- 7 uur kwamen we aan op dit prachtige water. De aankomst was omstreeks 13:00 uur en we klopten aan bij de deur van monsieur Patrice Faist. Deze deed een beetje chagerijnig de deur open met de woorden; "we zijn nog aan het eten en op de brief staat dat men vanaf 14:00 uur welkom is". Efin wij namen het er dus maar van om lekker bij te komen in het zonnetje met een bak koffie en een stevige boterham. De tijd wilde niet echt dringen dus gingen we maar vast op onze gereserveerde stek kijken. Achteraf niet echt een goed idee, daar het een modderpad was van een kleine 100 meter waar men tot over de enkels bijna 30 cm wegzakte. We hadden er natuurlijk geen rekening mee gehouden dat het zo erg zou zijn en hadden dus al gelijk een paar zeikpoten. De laarzen hadden we niet gepakt, omdat we toch al onderweg waren naar de stek en deze wisten we ook niet zo een, twee, drie snel terug te vinden in de volgeladen auto. Eenmaal op de stek aangekomen (stek 15) hadden we een mooi uitzicht over het water en op de stek was een ruime vlonder aanwezig. Achteraf kon deze vlonder nog wel 25 vierkante meter groter zijn maar dat had een andere reden, hier was het namelijk net zo drassig als op het pad naar de plek toe. Normaal lopen was er niet bij. Wat wel makkelijk was, was dat er voor elke stek een bootje beschikbaar was, al leek dit meer op een drijvende badkuip.

Ontvangst 1e dag (zaterdag)
De klok tikte verder en om 14:00 uur waren we welkom in het "clubhuis". Overal waar je keek zag je foto's van het water, vissers die poseren met hun trots en hoe de afvissing er plaats vindt in het najaar. We gingen naar binnen en werden voorzien van een drankje naar behoefte. Eenmaal binnen werden we begeleid naar een aparte kamer waar we aan een tafel konden zitten en daar werden de regels ons nogmaals uitgelegd zoals deze hier gelden. We hadden tijdens de boeking ook al een formulier gekregen met de huisregels, maar om er een officieel tintje aan te geven had het wel wat. Na een aantal foto's van andere vissers te hebben bewonderd gingen we terug naar de auto en begonnen uit te laden, dit keer wel met laarzen aan. Eenmaal op de stek begon het opbouwen van de dome, de hengels en noem maar op. Terwijl we al een poosje hiermee bezig waren kwam de domeinopzichter even inspecteren of alles goed was en naar verwachting. Hij vroeg mij waar ik de onthaakmat, de emmer water met natte weegzak en de klinik zou laten. Ik vertelde dat ik deze in de buurt van het water wilde houden en natuurlijk niet achter de vlonder. De reactie die ik hierop kreeg was, dat deze alleen op de door hem aangewezen plaatsen mochten liggen en niet anders. Ik dacht, nou zullen we het krijgen, hij begint nu al m'n vakantie te verzieken terwijl ik nog niet eens m'n lijnen heb uitliggen. Achteraf viel dit nog mee en hij verliet ons zonder ook maar een grijns op z'n gezicht. Enfin wij weer verder met opbouwen en maar wachten tot ie weer zou komen. Dit is niet gebeurd. Volgens de regelementen mochten we tussen 17:00 en 19:00 het water op om te voeren en omdat we best wel ons stekkie moesten zoeken werd het pas om 18:30 dat we het water op gingen. Overal gevoerd en achterna gezeten worden door een tweetal tamme zwanen. Nadat ik weer aan wal was, ging ik direct m'n lijnen uitgooien die al niet meer (naar mijn idee) konden wachten. M'n maatje wilde bewust de eerste nacht niet vissen op de stek omdat de vis dan rustig kon azen en wennen aan het voer. Buiten dat was hij ook wel toe aan een beetje rust, want hij had de hele reis aldoor gereden met 3 tussen stops van zo'n 10 minuten. Nadat we helemaal gesetteld waren hebben we onze stretcher opgezocht en de luiken gesloten.

44 pond 2e dag (zondag)
De klok tikte lekker verder en ik heb een nachtje lekker geslapen en geen tik gehad op geen van de drie lijnen. Nadat 's morgens het bestelde ontbijt was gebracht en genuttigd, ging m'n maatje eindelijk z'n hengels ingooien om +/- 13:30 uur. We voerden alleen 's avonds, omdat de temperatuur al flink gedaald was tot 's nachts een graad of 3 en overdag een graad of 10-12. De vis is toch al zo passief dus er kon snel snel sprake zijn van overvoeren. 16:15 uur de eerste run meld zich op m'n maat z'n rechter hengel. Het was een log iets dat ons gelijk het hele water liet zien. Ik kon meteen weer alle lijnen, die ik net opnieuw had ingegooid, weer binnen halen omdat deze er dwars doorheen ging. M'n maat zat links van mij te vissen richting het eilandje, maar de vis wilde daar absoluut niet geland worden. Na een dril van zo'n 15 minuten gleed de eerste vis over de rand van het net. Ik probeerde het net op te tillen maar dat werd mij wel erg moeilijk gemaakt. Terwijl ik het net optil voel ik de mazen van m'n net door m'n vingers heen kapot gaan. Ik vertel m'n maat dat dit wel eens een hele grote kon zijn. M'n maat zette de hengel in de steun om alle ruimte te behouden en de hengel schoon te houden. Nadat hij het waadpak had aangetrokken pakte ik de video en begon de weging van de vis. De wijzer sloeg door tot over de 22kg. Zover is deze nog nooit gegaan bij ons!!! We werden allebij erg zenuwachtig en probeerden de vis nogmaals te wegen, dit maal kwam de wijzer op 22kg, waar we allebij vrede mee hadden. De vis is een van de toppers van het water, dus zwaarder zouden we ook wel niet meer vangen. Nadat van de vis de nodige foto-en videobeelden zijn geschoten besluiten we met een voldaan gevoel de vis terug te zetten in zijn element. Helaas is de vis gemarkeerd door de vorige "karpervisser", omdat deze een stuk van de staart had afgeknipt (de dierenbeul). Wanneer m'n maat de vis in het water houdt wil de vis niet weg zwemmen, waarschijnlijk is deze vergrepen door de stress. Na een ruime 10 minuten weet de inmiddels aangekomen domeinwachter de vis rustig te krijgen, zodat deze weer weg kan zwemmen. Een betere start konden we ons niet wensen dacht ik zo!!!

3e dag (maandag)
Na geen slag of stoot komen we niet veel verder dan alleen maar voeren en de hengels opnieuw te beazen. Het wordt een koude dag met veel regen en wind. Een dag om eigenlijk thuis bij de openhaard of tegen de cv aan te zitten. Je zou natuurlijk ook dicht tegen het vrouwtje aan kunnen liggen om op temperatuur te blijven. We komen de dag door door wat lectuur te gaan lezen die we meegenomen hadden uit Nederland. Misschien dat het morgen beter zal gaan?

4e dag (dinsdag)
27 pond Alweer een dag en een nacht zitten blanken. Er lijkt weinig te zijn om de vis toch nog aan het azen te krijgen. We beginnen aan ons systeem te twijfelen en proberen diverse rigs en voersystemen uit. We besluiten om een paar uurtjes overdag in het clubhuis rond te hangen en zitten te twijfelen of onze handbuild boilies het eigenlijk nog wel goed doen, omdat ze al een beetje beginnen te schimmelen. We hadden totaal zo'n 50 kilo gedraaid maar waren vergeten deze in een papieren- of stoffen tas te doen om dit tegen te gaan. Nu zaten ze in grote tonnen en kon het vocht er niet goed uitkomen, alhoewel ze al aardig thuis hadden liggen drogen.

40 pond 5e dag (woensdag)
De nacht is wild geweest, we hebben een storm over ons heen gehad en de dome kon nog maar net overeind blijven. Gelukkig voor ons komt de wind van rechtsachter, waar nog een aantal bomen de wind kan sussen. Het bleek achteraf dat de wind rond kracht 8-9 is gekomen met rukwinden van kracht 10.
01:00 uur 's nachts begint weer de rechter van m'n maat te gillen en na een dril van zo'n 10 minuten glijd er een 27 ponds spiegel in het net. Na hier weer de nodige plaatjes van te hebben gemaakt besluiten we weer hem/haar terug te laten in het koude water. Ik zou bijna denken dat deze vis liever in mijn slaapzak zou blijven daar het daar stukken warmer is.

We liggen net 5 minuten op de stretcher of weer begint dezelfde hengel te lopen. Ditmaal is hij niet zo makkelijk aan de kant te brengen met het net. Het zal toch niet waar zijn he? Na een ruwe schatting weet mijn maat mij ervan te overtuigen dat dit wel eens een dertiger kon zijn en een flinke ook!!! Hup het beest in de weegzak en tillen maar….. Mark, zegt mijn maat, je hebt je eerste 40er!!! Ik kan het niet geloven en houd de klok nu voor me. Na enige moeite te hebben gehad om de weger stil te houden, stopt de wijzer exact op de 20 kilo!!! Wat nu, we kwamen voor een 30er en komen thuis met twee 40ers!!! We kunnen naar huis,roept m'n maat,we zijn binnen!!!

35 pond Na een snelle fotosessie en weer wat videobeelden besluiten we om maar weer met pijn in het hart ook deze dame weer terug te zetten in haar element. We liggen nog bijna 2 uur na te genieten en vallen dan toch weer in slaap. Tijdens al dit gebeuren zagen we aan de overzijde van het water dat bijna iedereen wakker was en foto's aan het schieten was. Iedereen had op dat moment wel een vis op de kant en schiet de rolletjes vol. 04:30 uur. Niet te geloven, weer dezelfde hengel gilt het uit. Dit maal is het weer de beurt aan m'nmaat, want die heeft al de andere vissen deze nacht aan mij afgestaan en wees eerlijk, het gebeurt toch niet vaak dat je een vismaat hebt die je een 40 ponds karper kado geeft. Het is uiteindelijk z'n eerste 30er, de naald blijft steken op 35 schone ponden inclusief een paar schubben. Na weer wat te hebben nagenoten besluiten we toch maar om nog wat rust te pakken voordat we de hele dag op bed blijven liggen om bij te komen. Al vroeg staat "madame" voor ons met verse stokbroden en echte Hollandse Goudse kaas. We vertellen haar wat er deze spooknacht is gebeurd en ze feliciteert ons met onze topvangsten. Na een goed ontbijt besluiten we om vandaag ons lichaam goed te reinigen door een warme douche te nemen de telefoons op te laden en daar onze koffie te nuttigen in het clubhuis.

We informeren hoe de andere vissers het hebben gehad en wat hun resultaten waren de afgelopen nacht. Onderling kunnen we het niet laten deze af te zeiken door ons als Hollanders te prijzen. Je mag dan wel te gast zijn, maar je eigen vaderland gaat toch voor. Na een paar uurtjes Franse karperlectuur te hebben doorgebladerd besluiten we om terug te gaan naar de hengels en wachten op hetgeen dat komen gaat.

31 pond 6e dag (donderdag)
We lagen al vroeg op bed, omdat we al een heftige nacht achter de rug hadden. De nacht was rustig, met volle maan en een heldere hemel. Helaas voor ons, moesten we ook deze nacht ons bed verlaten, want om 05:00 uur ging eindelijk mijn linker hengel runnen. Deze was wederom voor m'n maat want hij had nu net zoveel vis als ik, alleen had ik er al twee op zijn stokken uitgehaald. Na een heftige dril gleed er een mooie 31 pond spiegel in het net.

De dag was aangebroken en we besloten om vandaag de meeste spullen alvast naar de auto te brengen zodat we de volgende dag niet zoveel meer hoefden te doen. Vrijdag wilden we op tijd vertrekken en het was vandaag mooi weer en dus hoefde niet alles onder de modder mee naar huis. We hadden dan wel 50 kilo boilies meegenomen, maar 50 kilo modder mee terug te nemen zagen we niet echt zitten. Om dit te beperken besloten we om ook nog even de vlonder onder handen te nemen. We gingen om de beurt met een emmer en een oude afwasborstel de vlonder plank voor plank schoonboenen om de modder te verwijderen. Deze afwasborstel was in zijn hele bestaan nog nooit zo vaak gebruikt als hier. We moesten, om de modder te beperken, elke keer wanneer we naast de vlonder kwamen de laarzen boenen. Aan de overzijde zaten een stel Duitsers die in de middag een zwaan in de lijn hadden. Deze had nogal moeite, om na het gevecht dat er ontstaan was, nog normaal weg te zwemmen. Wij trouwe Hollanders wilden niet meteen hun afzeiken, maar vertelden dit toch voor de veiligheid van het beestje zelf maar aan monsieur Patrice. Deze dacht hier anders over en begon ons ineens te beschuldigen dat wij het beestje mishandelden. Gelukkig keerdde hij ons snel de rug toe en ging hij de confrontatie aan met z'n vrouw die achter ons stond. We hoordden hem in de gang mokken tegen haar, terwijl dat mijns inziens toch wat onredelijk was zelfs nadat we hem verteld hadden dat wij de gehele vlonder onder handen hadden genomen. We dachten dat er misschien nog wel een compliment zou loskomen van monsieur Patrice, maar helaas viel dat ook weer tegen.
We zaten deze avond nog even na te genieten over wat wij deze week hadden mee mogen maken. Ieder een nieuw PR. M'n maat z'n oude PR was 29,5 en ik stond zelf al bijna 8 jaar op 27,5 pond. Wat een week hebben we toch achter de rug en wie weet zal de laatste nacht nog iets moois mee brengen. We mochten het eigenlijk niet hopen, maar wie weet zou er toch nog een derde 40er in zitten? Omdat we de eerste dag al zo'n geweldige vangst hadden gehad, begonnen we onszelf een beetje oppermachtig te voelen.

7e dag (vrijdag)
Gelukkig maar voldaan werden we de volgende morgen waker. De klok geeft 09:30 aan. Oeps, we hadden ons verslapen. Nu maar hopen dat het vanacht niet heeft geregent, want alles was gisteren droog en schoon. Als je dan alles ook nog nat en vies mee terug moet nemen is dat niet echt een pretje. Gelukkig hebben we de laatste nacht geen vis meer gevangen. Je moet je toch weer terug wenden in de realiteit.

Mijn gevoel zegt …

We hebben een week gehad om nooit te vergeten, alhoewel ik wel het gevoel heb gehad op een kwekerij te hebben gevist, in plaats van een natuurreservaat. Een gemiddelde van 35,4 pond zullen we waarschijnlijk nooit meer meemaken. We kunnen met recht terug kijken op een fantastische vangst, maar als we dit ooit in Nederland mogen meemaken dan heb ik pas echt een voldaan gevoel. Verder als bijkomstigheid en vermelding kan ik met trots zeggen dat wij niet de meeste, maar wel de zwaarste vissen deze week hebben gevangen. Ik zie het als een water om makkelijk veel vis te vangen, maar niet zo sportief als op een doorsnee Nederlands water. 't Is een water waar je van alle gemakken bent voorzien, als warm/koud water, douches, toiletten, vlonders om je dome of bivvy op te zetten, eten is te bestellen, geen obstakels in het water, enz… Het enige wat ik nog wil meedelen is dat monsieur Patrice best streng kan overkomen, maar toch vaak ook rechtvaardig. Ik heb van andere visvrienden vernomen dat er toch ook andere mensen(beulen) zijn die zo nodig de vis op de BBQ moeten gooien, zelfs aan dit water!!! Je moet eerst het vertrouwen zien te winnen van deze beste man, maar dat is niet binnen een week gebeurd. Verder vind ik het eigenlijk best zonde van het geld om ruim FL.400,- te betalen om er te mogen vissen. Dit kan ook goedkoper en dan op een echt natuurreservaat of op een van de vele Franse rivieren. Toch voor een eerste keer is het best een aanrader maar houdt er rekening mee dat u op deze manier ook uw hobby om zeep kan helpen, daar u ook weer terug moet keren naar de realiteit zoals het er hier in Nederland aan toe kan gaan.

Voor reacties, aanvullingen of vragen kunt u een bericht plaatsen in de reactiebox