Artikelen, Verhalen

De onverwachtse wending

wat een fantastisch moment, let op de vliegende schotel bovenin rechts

Mijn belangstelling was al enige jaren in ruime mate gewekt. Reeds als klein kind zag ik ze, voornamelijk in de paaitijd. Die grote, breedruggige schubgiganten. Het zou echter nog vele jaren duren voor ik er mijn eerste karper zou vangen. Voorlopig bleef het bij dromen en de eerste jaren van mijn karpervisserij werden doorgebracht op de ietwat simpelere wateren. Een zestal jaren terug liet ik als visser(tje) in een overmoedige bui mijn montages op dit fantastische water te water. Vol spanning wachtte ik af. Twee kwartier later - en even zovele leeggetrokken molenspoelen door een plezierjacht - stond daar een gedemotiveerde jongen. Ik voelde me verbitterd. Het kwijtraken van twee montages en lijn betekende in die tijd een groot verlies, een rib uit mijn lijf. Met geen reserve spulletjes betekende dit ook gelijk het einde van de visavond.
Twee jaar later was ik terug. Dit maal beter uitgerust en belust op revanche, vastberaden om mijn deel aan (grote) vissen hier te halen. Het was dat jaar dat het vissen op dit water zich ontwikkelde van zomaar een leuke bezigheid, naar een regelrechte passie.

Een sprong in de tijd

Inmiddels zitten we in het jaar 2000, de hengels liggen weer eens uit. Het was een bewuste avond in augustus dat ik na het zien van de mooiste vallende ster die ik ooit gezien had een van mijn grootste wensen uitsprak. Uit bescheidenheid vroeg ik om een onverwachtse wending in mijn karperseizoen, met in het achterhoofd natuurlijk een mogelijke doorbreking van de magische grens. Het fantastische aan het hele verhaal is dat die wens enkele dagen later warempel nog uitkwam ook! Volledig verdiend overigens. Duizenden uren hard voor gewerkt en in alle jaargetijden de weerselementen getrotseerd. Geen enkel water heb ik in mijn 19 jarig leven hardnekkiger en intensiever bevist dan dit bewuste water. Nu klinkt dit heel relatief als je kijkt dat er mensen zijn die reeds dertig jaar of langer op karper vissen, maar toch.

De ironie van het verhaal uit zich in het feit dat de ultieme ontknoping uiteindelijk op mijn "eigen stuk" plaatsvond, dit terwijl ik vooral het afgelopen jaar andere gedeelten van het water opzocht om die big op de kant te krijgen. Een mooi moment in en toch al succesvol karperjaar. Nu moet ik kwijt dat dit de voldoening eigenlijk alleen maar groter maakte. Hier volgt nu dan het verhaal van een zeer succesvolle, de tot nu toe meest succesvolle nacht op dit water:

De sessie

deze woeste vechter diende zich al vrij snel aan

"De sessie begon qua weersgesteldheid weinig veelbelovend. Het leek erop gewoon weer een zoveelste normale nacht te worden. Er stond geen wind en het was vrij fris en helder. Nu had de ervaring me tot nu toe geleerd dat wil je eind augustus wat actie forceren je op zijn minst wel een leuk windje met een iets warmere temperatuur nodig hebt. Ondanks dit gegeven kon ik al goed aan het water zien dat het najaar zijn intrede aan het doen was. En dan zou je toch zeggen dat de vis zijn vetreserves moet aanleggen. Daar kwam nog eens bij dat ik twee maal voorgevoerd had. Het kwam in theorie alleen nog maar aan op het ter plekke zijn van de vis. En zoals later mocht blijken was er een schooltje vis ter plekke, en wat voor vissen! Ik begon mijn lijnen uit te varen met mijn kajak. Iets wat inmiddels een routineklus geworden was. Toen ook het kampement stond kon ik eindelijk lekker uitrustten (wie zegt dat karpervissen geen hard werken is?), genieten van de natuur, het vissen en het feit dat ik een visser ben. Het tactische spel was begonnen. Zou de vis aanwezig zijn? Zo ja, zouden ze dan al van het voer gesnoept hebben? Ik was benieuwd!

Een andere karperfanaat genaamd Zwart kwam eventjes op visite om zijn net langs te brengen die ik wegens een materiaaldefect van hem moest lenen. Iets wat later nog goed van pas zou komen. De karperfanaat vertrok en ik voelde mijn oogjes zwaarder en zwaarder worden. Ongelooflijk wat kreeg ik een slaap. Niet wetende wat me te wachten stond zat ik daar. Het was rond tienen toen ik uiteindelijk mijn tent opzocht. Voor mijn doen vrij vroeg, normaal wil ik altijd nog wel wat langer naast de stokken zitten. Ik lag nog maar enkele minuten in de zak (iets wat karpers ook vaak doen, dan alleen op onvrijwillige basis) toen ik een piep hoorde, en nog één, en weer één, totdat de reeks piepen mooi oplopend een gierende run veroorzaakten. In een speer was ik bij de hengel. Een woedende, uit zijn krachten gegroeide vis deed onder water flink zijn best en nam me de komende minuten een flink stuk op sleeptouw in mijn kajak, liet me alle hoeken van de sector zien en ontwortelde hierbij nog enkele lelievelden. De vis bleef maar gaan. Na een slopende dril lag er te lange leste een beste schub in het landingsnet. In sneltreinvaart vaarde ik richting oever en beurde de vis met mat en al de kant op. Na weging bleek de gespierde torpedo van 85 cm exact 11 kilo te wegen. Ik was in de wolken met dit snelle resultaat. Snel mijn ouders gebeld en in het donker de foto's genomen. Tegen halfelf 's avonds een vis zakken voor een hele nacht wil ik liever niet op mijn geweten hebben. Een karperfoto is voor mij liever een aandenken aan de vangst op dat moment en beter niet aan een langdurig gezakte vis. Daarom schrik ik er niet voor terug om in het pikkedonker te fotograferen ook al gaat dit ten koste van de kwaliteit van het aandenken.

de tweede fraaie twintiger van de sessie

Nadat alles weer op orde was en de hengel weer uitgevaren, kon ik weer van mijn nachtrust genieten. Dit zou alleen niet erg lang duren aangezien om 12.30hr een loeiende optonic van dezelfde hengel me alweer uit mijn slaap haalde. Snel de boot in en er achteraan. Razend benieuwd naar wat er nu weer aan de lijn hing pompte ik mezelf gretig richting vis, die inmiddels al ver naar links uitgeweken was. Waar wou de vis in godsnaam heen? Plotseling schoot de lijn vanachter een verdwaald lelieblad vandaan. Mijn hart miste een slag! Het vervelende gevoel van een losschieter maakte meteen weer plaats voor blijdschap toen ik weer direct contact maakte met de vis en hij er nog aan hing. Toen lag de vis ineens verassend snel op zijn flank voor de boot. Ik vermoedde al dat de vis nog lang niet uitgedrild was, maar ik kon hem wel al bijna scheppen. Ik koos ervoor om hem te laten gaan. Het bleek dat ik een juiste keuze had gemaakt want vlak erna verenigde de vis al zijn krachten en was er alsnog sprake van een respectabele dril. Dit scheelde me weer een klapperende karper in de boot, en op de kant. Even later lag de vis uitgeteld op de mat. Het was alweer een schub. Ditmaal bleek het om een iets grotere vis van 90 centimeter te gaan. Het gewicht van twaalf kilo mocht er zijn! Tot mijn spijt kon ik niemand bereiken, maar wat wil je tegen énen op een doordeweekse visnacht. De vis moest dus in de zak. In arren moede deed ik dit dan maar. Even later de warmte van de slaapzak weer opzoekend. Toen drong het tot me door dat dit de eerste maal was dat ik dit jaar twee twintigplussers in een nacht op dit water ving. Me er nog niet van bewust zijnde dat de heldere nacht een nog veel groter exemplaar voor me in petto zou hebben.

Kanjerzeelt

in de wolken met deze unieke schub

Ik verlangde naar wat rust. Dit was buiten de wil van een kanjerzeelt van 55 centimeter gerekend. Terry "the tench" Hearn, een van mijn favorieten aan de overkant van het kanaal, zou er jaloers op zijn. Het was rond vier uur in de morgen dat deze slijmerd me uit de tent kwam rinkelen. Ik dacht het nu wel gehad te hebben en voor de derde keer die nacht vaarde ik de hengel uit. Het voer begon op te raken. M'n gekoesterde nachtrust zou even later alweer onderbroken worden door de derde karperrun. Om ongeveer kwart voor zes in de vroege morgen vulde de optonic de ochtend met een felle fluittoon. Ik sprong de boot in en ging alweer aan het drillen. Tot mijn verbazing lag er na een dril die weinig voorstelde al snel een grote vis plat voor de boot. De vis leek al moe. Wat doe je dan? Wat is wijsheid? Mag de gretigheid van de karpervisser een beschadigde vis veroorzaken. Wel, ik ben ook maar een mens. Deze keer twijfelde ik niet, en onder het motto 'scheppen wat je scheppen kan' schoof ik vliegensvlug het net eronder. Dat heerlijke gevoel van opluchting dat een grote karper veilig in je net zit ging weer door me heen. Op het moment dat ik het net liftte wist ik zeker dat ik weer een 25 plusser had. Ik was echter met mijn slaperige hoofd slecht in staat een schatting naar het gewicht te maken. Hij moest wel wat wegen. Ik verwonderde me over de slappe dril. Vreemd, van een vis van dergelijk kaliber verwacht je wel wat. De vis bleef bovendien rustig op de kant. Op de oever aangekomen probeerde ik de grote schubkarper te wegen. Ik was reeds in de zevende hemel met de vis, maar waar ik ergens belandde toen de unster na herhaaldelijke pogingen telkens zestien en een halve kilo aangaf, weet ik niet. Wat ik wel wist was dat het mijn grootste karper ooit was. Na aftrek van de weegzak bleef het gewicht van ruim 32 pond over. De enorme lengte van ruim 97 centimeter sprak boekdelen. Ik kon het wel uitschreeuwen van vreugde, daarom deed ik dit dan ook maar. Een harde vreugdeschreeuw galmde door de duistere nacht.
Dat zijn van die momenten waarin het allemaal niet meer uitmaakt, waarin je schijt aan alles hebt! Ook al schreeuw je half Nederland wakker. Ik was blij. Minder leuk was dat ook deze vis in een bewaarzak moest. Over een tweetal uren zou het licht worden en kon ik weer naar huis bellen voor de foto's. Aangezien ik vrijwel altijd op mijn eentje vis zou ik niet weten waar ik zonder hen zou zijn. Het is namelijk niet altijd even makkelijk om een fotograaf te regelen.
Na een uurtje was de zaak weer volledig op orde en strooide ik de laatste restjes voer rondom de uitgevaren montage. Overrompeld door de gebeurtenissen zat ik daar, in de heldere nacht. De ijzingwekkende stilte was tekenend voor mijn bestaan als visser. Hier deed ik het voor, en dit zijn de momenten waarop je innerlijk overloopt van plezier en bevrediging.

het uitzetspiegeltje, is het geen plaatje?

Al nagenietend van de vangsten belandde ik langzaam maar zeker weer in dromenland. Tegen kwart voor acht kondigde er zich warempel nog een vierde run aan. Nu kon er met weinig moeite een mooi uitzetspiegeltje van bijna tien pond bij 59 cm. binnengedraaid worden, die na een kiekje op de mat meteen zijn vrijheid weer terugkreeg. Het zakken van deze visjes is niet aan te raden aangezien ze na een vangst altijd nogal gedesoriënteerd lijken te zijn. Als ik kijk naar hoelang ze af en toe moeten bijkomen lijkt het me ook logisch om te zeggen dat het niet erg verstandig is om ze lang op de kant te houden. We moeten vanzelfsprekend erg voorzichtig omgaan met deze tedere visjes, deze giganten van de toekomst.

Na deze laatste vangst mijn ouders gebeld en bij de prachtig opkomende zonneschijn schoten we wat plaatjes van de gezakte vissen. Bij daglicht waren ze nog vele malen mooier dan in de donkere, duistere nacht. En toen ik ze daarna weer langzaam hun weg zoekend hun waterige element in zag gaan kwam de echte blijdschap pas opzetten en voelde ik me terecht een dolgelukkig mens. En toen, lekker in het opkomende zonnetje op mijn stoeltje gezeten, de gebeurtenissen van de afgelopen nacht overdenkend, werden mijn ogen zowaar een beetje vochtig en ik realiseerde me dat dit de climax was waar ik al die tijd voor bezig was geweest. Vele mooie momenten gekend uiteraard, maar deze werden grotendeels overschaduwd door de fantastische gebeurtenissen van de afgelopen nacht. En toen, op dat moment was ik volmaakt gelukkig en dacht bij mezelf, wat is het leven van een karpervisser toch mooi!"

Laurens