Artikelen, Frankrijk

Frankrijk in den beginne, deel 4

Nadat het vorig seizoen in Frankrijk echt helemaal niets was, door allerlei tegenslagen welke te lezen waren in deel 3 waren we toch weer zeer enthousiast en vol goede moed voor nieuwe avonturen in HET karperland van Europa.

Lac du Der

Du Der gezien vanaf de kerk.

Vlak voor het vertrek voor de eerste sessie van het nieuwe seizoen kwam het goede nieuws dat LAC DU DER opengesteld was voor het nachtvissen, de beslissing waar heen te gaan was snel gemaakt. Met de komst van de preservebait waren winkelboilies verleden tijd geworden.
Met 50 kilo handgedraaide 24 millimeters bolies en een 2e hands aangeschafte polyester uitvaarboot achter op de geleende aanhanger gingen we op weg. Toen we aan het water beland waren bleek dat er 2 zones aangewezen waren om te nachtvissen. Oook waren de vereiste papieren uitgebreid en duurder geworden (Nog steeds een schijntje in vergelijk met nu).
Enkele Belgen hadden het afgelopen weekend bij de kerk enkele karpers zien springen maar niets gevangen aan de andere zijde was ook niets gevangen. Dave Plummer (Engelse "karpergids") was ook net aangekomen met een groepje vissers en hadden de plaats rechts naast de kerk ingenomen. Wij besloten de plaats van de vertrekkende Belgen in te nemen. Het was heel lekker weer voor eind april overdag een graadje of 25 en ook in de nacht koelde het niet echt af, het was lekker vertoeven aan de waterkant. maar ja daar komen we niet voor hè?

Wind op de kant...

Toch nog vis..

Het water stond hoog en was kristal helder. De lijnen waren uitgevaren richting het plateau voor de kant en af en toe rolde daar een karper aan het oppervlak. Overdag zagen we met steeds grotere regelmaat vissen onder de kant zwemmen. Een maat besloot toen een hengeltje onder de kant te leggen wat al in de vroege avond een klein schubkarpertje opleverde. We dachten dat we het doorhadden snel werden er meerdere lijnen langs de kant ingelegd helaas bleek het een toevalstreffer en was er geen enkele vis verder in ons aas geïnteresseerd. Een paar dagen later werd ik 's morgens wakker en hoorde ik mijn deur klapperen van de harde westen wind die in mijn tent stond te blazen. Voor ik door had wat dat voor consequenties voor de vangst kon hebben begon er een optonic te piepen. Eén van mijn maten had een gierende run ik pakte snel de videocamera. En was nog net op tijd om te zien dat er een mooie 24ponds leder werd geschept. We waren weer vol vertrouwen en ervan overtuigd dat deze wind meer vis op de kant zou brengen,maar helaas niets was minder waar het zou 24 uur duren eer er weer een vis gevangen werd het betrof een zelfde soort exemplaar op dezelfde hengel,toen we daarna weer een nachtje geblankt hadden besloten we de plaatsen van vertrokken groep Engelsen in te nemen. Dat leverde direct de eerste nacht voor allebei mijn maten vis op en ook de volgende nachten zagen zij wat actie. In tegenstelling tot wat wij van het meer gewend waren betrof het allemaal klein spul met als uitschieters enkele vissen van begin twintig pond.

De laatste nacht..

Ik had zelf nog steeds niks gevangen en met nog maar één nacht te gaan begon ik nu toch wel te balen. Ik besloot tot een alles of niets poging en ik zette mijn hengels rechts naast de kerk, een meter of vijftig uit de kant in het water. Ik kon net in mijn korte broek de hengels bereiken.

Een mooie, typische Du Der spiegel als afsluiting.

De lijnen werden op ongeveer op 150 meter van mijn hengels vandaan net voorbij de laatste struiken gelegd. De struiken stonden onderwater op een ondiep stuk waar ik de bodemcontouren duidelijk waar kon nemen vanuit de boot.
In de avond stak er onweersbui op en aan het begin van de bui kreeg ik mijn eerste run. Tja ik wilde toch wel graag wat vangen dus het water in om de hengel te pakken en de boot in, ik zat vrij snel boven de vis en deze kon ik gelukkig snel het net in loodsen. Inmiddels was ik zeiknat geregend en kwam ik tot de ontdekking geen lamp bij me te hebben. Wat kan het dan toch ineens donker zijn op zo'n water en wat is de oeverlijn dan ineens vaag en ver weg. Ik besloot te proberen mijn maat te roepen die het dichtst bij moest zijn. Gelukkig hoorde hij mij en begreep de situatie en begon met zijn zaklamp te knipperen waardoor ik de stek terug kon vinden. De vis was een vreemd gebouwde spiegel van krap twintig pond, niet echt waar je voor gaat maar ik had tenminste iets gevangen. Een uur later kreeg ik weer een run de wind was gaan liggen het vuurde nog wel en je hoorde het in de verte nog wel rommelen maar ik zag geen gevaar en liep weer door het water naar mijn hengels en stapte weer(ditmaal met lamp)in de boot. Het betrof de hengel die ik het verst uitgelegd had en ik bevond me al snel ergens midden op het meer. Toen ik de vis onder de boot had scheen ik met mijn zaklamp in het water en zag toen in het kraakheldere water het silhouet van een mooie spiegelkarper omhoog komen het was echt een prachtig gezicht om dat te zien. Ik had de vis net in het net toen het onweer weer losbarste ik voelde me niet echt happy 400 meter uit de kant met zo'n donderbui boven me in een bootje van 2meter 10, waar je als er een vis inligt alleen nog maar op je knieën in kan zitten. Ik probeerde zo snel mogelijk de kant te bereiken wat gelukkig zonder kleerscheuren lukte. De vis was een mooie typische DU DER spiegel van begin dertig pond, toch nog een mooie afsluiter van deze sessie.

De volgende morgen moesten we na een week te hebben zitten verschroeien met de blaren in onze nek van de franse zon, op te ruimen in de stromende regen. Ach ja je kunt niet alles hebben hè,

Marco Havelaar