Artikelen

Dag-licht-gewicht

Tijdens een meeting van de KSN een jaartje geleden viel het mij ineens op dat er steeds meer ervaren karpervissers gestopt waren met hun hobby. Als ik er goed over nadenk is dat al een paar jaar aan de gang maar ik had er nooit zo op gelet. Het gekke is dat ik veel van deze oud karpervissers opeens tegenkwam tijdens mijn andere liefde "het snoekbaarsvissen". Vaak maakte ik dan een praatje en natuurlijk kon ik het dan niet laten om aan diegene te vragen waarom hij gestopt was met karperen. Meestal kreeg ik zo een beetje hetzelfde antwoord dat er op neer kwam dat ze het niet meer op konden brengen om iedere keer weer opnieuw er op uit te trekken met een auto vol met spullen om een weekendje te kunnen vissen. Verder was het snoekbaarsvissen volgens hun ook veel actiever en je hoefde niet zo veel mee te nemen. Twee hengeltjes en een tas met shads was genoeg om de dag tot een goed einde te brengen. Na een periode van twee jaar waarin ik zelf ook geen zin meer had in het karpervissen heb ik de laatste tijd zo langzamerhand mijn passie weer opgepakt al doe ik het nu wel op een andere manier.

..al doe ik het nu wel op een andere manier.

Die manier bestaat uit maar een paar nacht sessies per jaar (omdat op sommige wateren dat nu eenmaal echt nodig is) en ik vis dan de rest van mijn tijd gewoon de productiefste uurtjes van de dag. Natuurlijk vertelde ik dat dan ook en vroeg aan hun: waarom zijn jullie ook niet gewoon overdag gaan karperen dat is toch ook actief? Nee want de vissen waren inmiddels al zo negatief geconditioneerd dat je die beslist niet overdag zou kunnen vangen. Ook vonden ze dat ze dan toch veel te veel mee moesten slepen want neem alleen het foudraal nu eens dat ding weegt wel zo'n tien kilo en spullen voor een dag er uit halen was zeker geen optie want het weekend daarna miste hij dan de helft.

Even een paar uurtjes vissen voor de deur..

Dit was voor mij de prikkel om hier een artikel over te schrijven.
Om goed heen en weer te kunnen springen tussen dag en nachtvissen heb ik wel mijn materiaal en mijn strategie aangepast want ik weet zeker dat als ik iedere keer zo veel zou moeten slepen om een ochtendje te kunnen vissen de aardigheid er bij mij ook snel weer af zou gaan.

Mystiek

Het karpervissen is sinds ik begon enorm veranderd en wat ik op een gegeven moment begon te missen in mijn hobby was de "mystiek". Hoe spannend was het niet als ik vroeger heel vroeg in de morgen naar het water ging om te genieten van de ontwakende natuur? Het mooiste vond ik het als de ochtenddauw als een mysterieuze sluier over het water hing en je dan ergens in die mist een harde plons hoorde van een vis die zijn aanwezigheid verraadde. En dan maar turen door de dikke mist naar de rimpels die die plons achterliet om te kunnen ontdekken waar de vis sprong. Hoe leuk was het niet om naar de huppelende ratten te kijken die juist in de vroege morgen hyper actief zijn en massaal zoeken naar iets eetbaars? Niet te weten dat ik een aantal jaren later liggend in een zo een "stinky Dome" diezelfde beestjes vervloekte omdat ze mij uit mijn nachtrust hielden op het moment (na een zware nacht) dat ik eindelijk in slaap doezelde.

Mystiek..?

Op mijn netvlies staan gelukkig nog steeds een aantal mystieke herinneringen gebrand van mijn avonturen als beginnende karpervisser. Ik zal een daarvan proberen te beschrijven. Het was nog aarde donker toen ik samen met een vriend het looppad opliep dat vlak langs het water van de karperput heenliep. Wij waren hier altijd zo vroeg omdat we voor de "camping-karpervissers" aan het water wilden zijn. Dit deden wij om een paar redenen: als eerste natuurlijk om een zo goed mogelijke plek te kiezen (meestal aan de overkant omdat de meeste "putspecialisten" dat toch te ver lopen vonden met een koelbox gevuld met bier) maar toch ook omdat wij de dag indeelden in verschillende manieren van karpervissen. De vroege morgen begonnen wij dan met de pen te vissen stijf tegen de houten beschoeiing. Dit hielden wij vol tot het om een uur of acht in de morgen drukker begon te worden en wij de "campingboys" met hun tuinstoelen bedrukt met felgekleurde bloemen aan zagen komen. Vaak druk en vooral luid pratend over het feest afgelopen avond in de kantine. Nu konden wij door al dat kabaal stoppen met penvissen en over schakelen naar het afstand vissen. In die tijd was dat met grote ballen Kittekat aangemaakt met met brinta. Dit bleven wij zo doen tot de laatste lawaaipapegaai de poort uit was en dan konden wij de dag afsluiten met een uurtje of wat kattebrok plezier. De dag werd dus compleet benut en wij bleven scherp! Tijdens zo een dag vingen wij een groot aantal vissen meestal niet groter dan 60 cm allemaal met verschillende disciplines. Wat ik toen allemaal heb geleerd, daar pluk ik nu nog steeds de vruchten van!

Leerzame momenten

Maar terug naar de herinnering, wij liepen of beter wij slopen op een morgen langs het water dat zoals meestal volledig gehuld was in een deken van nevel. Net op het moment dat we samen om een boom kropen die half in het water stond hoorden wij vlak voor ons een gigantische plons. Een grote karper sprong geheel uit het water en tot onze grote ontsteltenis belandde die vis pardoes voor ons op het droge. Meteen begon de karper als een bezetenen op het droge te klapperen moet je voorstellen het was op dat pad zo donker dat we de vis niet eens zagen op een meter afstand! Nog nooit was ik zo geschrokken! Na een korte aarzeling en nog natrillend van de schrik hadden wij de vis (die meer dan 80 cm lang was) gelukkig snel tot bedaren gebracht en hem in zijn element terug gezet. Wij alle twee hadden in die tijd nog nooit zo een grote vis gezien en dan springt er gewoon een vlak voor onze neus op het droge! Deze mystieke gebeurtenis zal mij eeuwig bijblijven. Niet lang daarna ben ik met het evolueren van het karpervissen meegegaan en heb vele uren in een tentje doorgebracht tot ik een aantal jaren geleden weer terug verlangde naar het vissen overdag.

Verandering

Hoezo mobiel.. hengels indraaien en op naar de volgende stek.

Met de komst van de boilie veranderde onze visserij volkomen, eerst werd het bij mij een nachtje doorhalen aan de waterkant zonder te slapen (omdat ik toen nog geen beetverklikkers had) tot ik vervolgens ijskoud om een uur of vijf steevast in slaap dommelde. Natuurlijk net op het moment van een aanbeet en die miste ik daardoor dan nog wel eens! Later toen ik inmiddels twee optonic's rijk was werd het een nachtje of zelfs een weekendje met een bivvy weg. Nu zijn de meesten al niet meer tevreden als ze drie dagen aaneengesloten aan het water kunnen verblijven. Alles is tegenwoordig gebaseerd op een lange sessie. Ook het materiaal is daar compleet aan verweven met als gevolg dat een dagje vissen heel veel werk en voorbereiding met zich mee brengt, maar daar kom ik later nog wel op terug.

Met de veranderde vistechniek moest natuurlijk ook het materiaal een complete make over ondergaan en die evolutie duurt eigenlijk nog steeds door. Bij mij werd het al oude 2.50 m Nubrolly pluutje in het prille begin eerst voorzien van een overwrap waar in die tijd nog geen stormswivels voor te verkrijgen waren. Dit had als resultaat dat bij een beetje wind de complete bivvy tegen de stretcher (toen was er nog geen luxe bedchair) aangedrukt werd. Gelukkig waren wij allemaal creatief in het begin (en dat was ook echt nodig) dus al snel werd daar een oplossing voor gevonden. Even later kwam er een oval plu uit met een overwrap en ik voelde mij daarin zo rijk als een koning. Wat een ruimte had dat ding! Maar al snel daarna volgde de bekende Hutchinson dome en vanaf die tijd was het einde zoek. In zo een megadome was niet alleen plaats voor een grote bedchair maar er kon ook nog een stoeltje bij en een tafeltje. Ik zag zelfs vissers bij ons in de buurt die steevast een rol vloerbedekking meenamen om op de grond te leggen en die dus ook de kruimeldief niet vergaten. Natuurlijk moest er ook nog een stellinkje mee voor de etenswaren en een staande schemerlamp om het "gezellig" te maken. Let wel op dit is geen geintje! Hoe moet je dan nog inspelen op eventueel veranderende omstandigheden?

Inspelen op veranderde omstandigheden..

Op deze eerste bivvy dome's kwamen al snel een aantal opvolgers waarvan er momenteel zelfs eentje op de markt is met een zij-ingang voor je gasten en een achteringang om je auto in te stallen. Het moet niet gekker worden toch! In de gebruiksaanwijzingen van deze tenten wordt ook zonder blikken of blozen verteld dat je de dome alleen met twee man kan opzetten! Moet er toch niet aan denken dat ik met een vismaatje in een tent zou moeten slapen. Met Bertus op een afstand van vijfentwintig meter had ik al moeite om in slaap te komen! Ik moet wel toegeven dat ik ook op een gegeven moment een ruimere tent wilde om met Esther tijdens onze Frankrijk tripjes wat comfort te hebben. Wij kozen toen voor een Karsten opblaas tent. Het was een groot genot om deze op te zetten. Maar al tijdens onze eerste keer dat wij hem moesten inpakken kregen we te maken met een pak regen wat het gewicht van deze tent deed verdubbelen. Ik kan je vertellen dat het de eerste en meteen de laatste keer was dat ik met die tent ben weggeweest. Wat een crime om deze nat in te pakken was dat ding. Tegenwoordig gebruik ik als ik een "nachtje doorhaal" een zo klein mogelijk exemplaar dat in enkele minuten uitgeklapt is. Maar niet alleen de tenten veranderden tot in het extreme wat dacht je van de rodpod? Iedereen in mijn omgeving had het zo rond 1990 maar over één ding " een RVS rodpod ". Als je er geen een had dan hoorde je er niet bij. Nog steeds vind ik een rodpod een onhandig ding die ik alleen gebruik als het ook echt nodig is. Zo een pod hoef je dus niet op een mooi grasveldje gebruiken omdat het zogezegd mooi staat! Laatst had ik weer eens een RVS rodpod in mijn hand die van het merk Proline bleek te zijn. Echt een wereld-apparaat, totaal geen speling maar toch niets voor mij. Dat ding weegt minstens tien kilo, nee als ik echt een rodpod nodig mocht hebben dan hou ik het wel bij eentje van aluminium. Moet ik nog verder gaan? Oke dan: mijn eerste rugzak had een inhoud van wel 60 liter en ik kon die amper alleen over mijn schouder krijgen. Inmiddels is de inhoud al meer dan verdubbeld en heeft zo een ruckbox rondom afneembare subtassen die stuk voor stuk al genoeg zouden zijn voor een dagsessie. Ik vraag mij nu dan wel eens af "was ik vroeger nu zo een doetje" of krijg je er bij zo eentje van 150 liter een drager bij? De laatste trend is dat alle gebruiksvoorwerpen die je nu koopt je daar ook nog een, als optie natuurlijk, speciale sleeve bij kan aanschaffen. Zo kun je er een krijgen voor de Coleman brander en een voor de weegklok enz, nu heb je zelfs een theepot met een foudraal. Tel het allemaal eens bij elkaar op en je krijgt een karperuitzet van een kilo of honderd. Gelukkig zijn er sinds een aantal jaren ook nog een aantal handige karretjes op de markt waar je hele uitzet oppast. Alleen het probleem met die dingen is dat ze meegroeien met het materiaal (ik heb ze in Engeland al gezien met een elektrisch hulpmotortje) en dus nu al zo groot zijn dat ze bijna de gehele ruimte van een personenwagen in beslag nemen! Ik vind het dan ook niet gek dat na een paar slechte weekenden de aardigheid van het vissen toch al wat minder begint te worden. Overschakelen naar dagsessies is voor degene met zoveel karper attributen praktisch onmogelijk . Wat dacht je van iedere keer je rugtas uitpakken (of zelfs in zijn geheel meenemen) beetmelders over zetten op een kleinere buzzerbar of telkens opnieuw die loodzware RVS weegdriepoot mee te moeten sjouwen. En dan heb ik het nog niet over je ultieme sessie onthaakmat die droog al niet te vervoeren is, laat staan gebruikt. Toen ik met dagvissen begon heb ik eerst nog geprobeerd om zo veel mogelijk uit mijn weekendtas over te laden in een wat kleinere tas maar geloof mij dat werkt niet. Geheid dat je wat vergeet of dat je toch nog veel te zware dingen meeneemt. Ik heb speciaal voor die dagsessies een compleet nieuwe set aangeschaft die allemaal een ding met elkaar gemeen hebben namelijk "lichtgewicht". Dit materiaal werkt goed en heeft niet al te veel geld gekost.

Minimalisme

Overdag drillen, vangen, fotograferen en meteen weer terug.

Dat ik nu voor een groot gedeelte alleen nog overdag vis heeft niet alleen maar met mystiek te maken. Ook voor mij gold dat ik er erg tegen opzag om voor een paar uurtjes al die loodzware spullen te gaan sjouwen. Daar kwam ook nog eens bij dat het op mijn thuiswater al jaren erg druk is met nachtvissers die in de meeste periodes nog maar bitter weinig resultaat boeken. Dit komt volgens mij omdat er door een groot gedeelte van hen heel stereotiep gevist wordt. Dat wil zeggen dat ze liever op een mooi grasstrookje zitten, om met elkaar te kunnen babbelen tot diep in de nacht, dan bijvoorbeeld het allerbelangrijkste op dat water "de wind te volgen". Het kwam voor dat ik tijdens een wandeling met mijn honden langs de Plas karpervissers sprak die in twee dagen en nachten maar een vis hadden gevangen terwijl ik even verderop een oude penvisser op een obstakelplek binnen een halfuurtje twee karpers zag scheppen. Dit en de al genoemde factoren hebben mij er toe aangezet om mijn visserij op dit water geheel af te stemmen op een mobiele strategie. Dat hield dus ook in geen opblaas- of voerboot meeslepen, sorry Tonny, dan moet je er ook maar een kleine trailer bij leveren. Toch heb ik het daar nou net in het begin wel even moeilijk mee gehad. Na jaren van uitvaren en de lijnen voorzichtig neer te leggen en dan voor het terugvaren nog even de onderlijn strekken moest ik nu ineens een zwaar bonk lood met een dodelijke precisie tegen een muurtje of onder een brug zien te gooien. Nou dat viel zeker niet mee want juist dat precieze gooien waar ik vroeger een kei in was bleek ik nu praktisch te hebben verleerd. Maar na een paar keer vissen pakte ik de draad weer op en nu vind ik het gooien op zich zelfs echt leuk. Dat niet alleen ik daar in het begin moeite mee had bleek wel toen ik een van de leden van het PB team vroeg om een dagje mee te gaan met de boot. Hij had zijn hengels nog intact van een kort tripje naar Frankrijk en moest nu dus gooien met een paar superzware baitrunners met een veel te dikke lijn. Ik zelf heb op mijn dagstokken een paar redelijk kleine en vooral lichte molens en gooide de afstand naar het zwembad met speels gemak. Nu moest hij het gooien en wat bleek, hoe hard hij ook probeerde het lukte hem ten eerste niet om de afstand te halen, laat staan precies tegen een staander van het hek terecht te komen. Er zat niets anders op voor ons om de steekstokken uit de grond te trekken en dichterbij te gaan liggen.

Een gevolg van zeer precies gooien.

Om zo productief mogelijk het water aan te pakken moet je op zo een ochtend of een avond meerdere stekken van het water kunnen bevissen. Het is daarvoor dus nodig om zo min mogelijk en niet te vergeten licht materiaal mee te nemen. Het moet ook nog eens zo zijn dat je in een zo kort mogelijk tijdsbestek je hengels te water hebt. Daarvoor heb ik mij verschillende handigheidjes aangeleerd om snel alles uit en ook weer in te pakken.

Als eerste vis ik altijd maar met twee hengels. Vaak is het zo dat er toch maar een echt goede stek is en de meeste stekken die ik bevis zijn toch vaak obstakelrijke stekken en dan zijn twee hengels eigenlijk al teveel.
Deze hengels gaan niet in een lompe verzamel foudraal, nee gelukkig heb je tegenwoordig van meerdere karpermerken die zogenaamde rodholders. Die passen onder en boven om de hengel en houden ze mooi bij elkaar. Tevens beschermen ze het kwetsbare topoog en de sluiting. De molen laat ik vrij (al is er wel een molen sleeve voor) deze manier van dragen bevalt mij prima al is het wel altijd even oppassen als je ze in de auto legt. Nu hoor ik iedereen al denken er zijn toch ook losse sleeves waar een complete hengel in kan? Geloof mij dat heb ik ook geprobeerd maar als je twee tot drie keer per dag een hengel in zo een sleeve moet stoppen kost dat toch echt te veel tijd. Veel van deze één-hengelfoudralen hebben de ritsen zo onhandig gefabriceerd dat het een crime is om daar een hengel in te doen.

Voor 90% maak ik gebruik van korte aluminium steunen (40 cm lang) waarop op de voorsteunen de lichte Solar hangers altijd blijven zitten. Soms moet ook ik gebruik maken van een rodpodje maar dan wel een die erg licht is en snel uitklapbaar. De beetverklikkers blijven ook op de voorsteunen zitten maar ik zet er wel een plastic bescherm kapje over. Koop voor deze visserij een paar goedkopere beetverklikkers zodat je ze niet weer hoeft om te zetten momenteel zijn er daar genoeg van te koop. Deze complete korte set steunen past makkelijk in mijn tas. Mijn tas is een handige combinatie van een normale tas en een baitbag. Hierin kan ik mooi zowel een beetje klein materiaal meenemen zoals een rigwallet met een paar werploodjes als wat aas. De avond voor ik ga vissen maak ik van te voren wat PVA zakjes gevuld met pellets en boilie kruim en verder nog een aantal Dynamite sticks. De boilies monteer ik alvast op de onderlijnen dus sneller kan het niet. Ik laat de rig's niet op de hengels zitten omdat ik altijd gebruik maak van een krom gebogen stukje krimpkous over de haaksteel om deze iets te verlengen en om het indraai effect te versterken. Door ze op de hengel te laten zal dit door het straktrekken van de lijn teniet gedaan worden.. Het materiaal dat ik gebruik voor mijn rig vind heel belangrijk, het mag niet te soepel zijn omdat ik natuurlijk niet wil dat het tijdens het ingooien in de knoop draait. Daarom neem ik altijd gecoat rig materiaal bijvoorbeeld PB Green Hornet of Sufix Steath. Op mijn onderlijnen zit geen wartel want die zit al opgesloten in de Loc Jaw safety clip (die heb ik in mijn vorige artikel al ruim beschreven) maar ze hebben aan het uiteinde een lusje. Dit lusje schuif ik over een speciaal connectortje die ik weer afsluit met een stukje siliconenslang. Deze connector heb ik iets aangepast om nog sneller te kunnen vissen . Het stukje siliconenslang heeft dan ook nog de functie om na het ingooien de onderlijn tijdens het neerdalen zo veel mogelijk te strekken. Voor ik de onderlijn aan de connector bevestig kan ik die mooi met een lange boilienaald door een dynamite stick trekken om zo snel mogelijk vis aan te trekken.

Oppervlakte dertiger uit de haven.

Naar een goede lichtgewicht stoel heb ik lange tijd moeten zoeken maar eindelijk heb ik een geschikte gevonden namelijk een lichtgewicht stoel van de Ultimate. Dat stoeltje kost in vergelijking met andere merken praktisch niets en heeft nog korte armleuningen ook zodat zelfs een oude man (zoals ik) snel uit zijn stoel kan komen. Van deze firma gebruik ik ook een compact oprol onthaakmatje dat makkelijk mee te nemen is. Om je nachtvis uitrusting nog verder te scheiden kun je het beste ook nog een lichtgewicht weegzak en bewaarzak aanschaffen en laat dan ook die grote weegklok lekker in je rugbox en koop een lichtgewicht Salter staafweger. Al zal dat voor Belgische vissers natuurlijk moeilijker zijn omdat die staafweger nu eenmaal niet verder gaat dan twintig kilo dus jullie moeten iets zwaarder slepen. O voor ik het vergeet met deze visserij heb je geheid je schepnet nodig ik heb zelf een ondiep schepnet omdat ik dat makkelijker vind scheppen in mijn eentje in vergelijking met zo'n belachelijke diep ding wat je momenteel veel ziet. Dit net heeft een tweedelige steel zodat het lekker compact is.. Nog even een tip! Omdat je in moet spelen op de omstandigheden moet je soms snel verkassen. Dat houdt in dat je vaak met een drijfnat schepnet je auto in moet. Ik kan je verzekeren dat het dan vreselijk gaat stinken in de wagen en dat vind je vrouw vast niet zo leuk. Ik heb daar een simpele oplossing voor bedacht, neem een PVC pijp die de lengte heeft van een deel van het net en een doorsnede heeft van 70 mm. Lijm daar aan een kant een vaste dop op en aan de andere eentje die je er kan afschroeven. Deze goedkope oplossing is absoluut lucht en waterdicht, knoop er een touwtje omheen en je kan hem ook nog mooi om je nek hangen.

Strategie en stekkeuze

Bijna nooit gevangen schubs met gave bekken bleken er ook nog te zitten.

Om mijn strategie uit te leggen lijkt het mij beter om mijn thuiswater een beetje te beschrijven. Het water is een zandafgraving uit de zestiger jaren en is ongeveer 60 hectare groot. De plas heeft vijf uitgangen die overgaan in een compleet kanalen-, sloten- en grachtenstelsel waar de vissen altijd in kunnen trekken zonder een sluis te moeten passeren. Als je dit wateroppervlakte erbij trekt kom je al snel uit op een slordige 500 hectare of misschien nog wel meer. Dus dit water op je aas zetten kun je wel vergeten. Het water van de Plas is redelijk helder en eigenlijk voedselarm. Alleen de randen van de steile taluds zijn een beetje begroeid met driehoekmosseltjes. Het bestand op de plas is mag ik wel zeggen uniek, ik denk dat er ongeveer drieduizend vissen op het water zwemmen. Het gemiddelde gewicht is denk ik zo een beetje 24 pond maar volgens mij en een paar van de andere plasvissers zitten er wel 150 vissen boven de dertig pond. Helaas is maar een paar procent daarvan meer dan 35 pond met twee uitschieters boven de veertig.Veel vissen zullen in bepaalde tijden zeker van de gelegenheid gebruik maken om in de ondiepe grachten en sloten op zoek te gaan naar warmer water met daarin meer voedsel. Ze trekken dus veel kan je wel stellen en juist daar maak ik gebruik van. Omdat ik al jaren aan een uitloopkanaal van de Plas woon weet ik precies waarom en wanneer de vissen er op uit trekken. De vijf uitgangen zijn mijn belangrijkste plekken want bij een beetje wind is er altijd wel een uitgang waar die vol in staat en daar zul je mij dus vinden. Natuurlijk zijn er nog meer redenen waarom de vissen die trekroutes volgen, denk maar eens aan de paaitijd maar ook gewoon heel simpel de "drukte en de strakke lijnen ontvluchten". De wind heeft natuurlijk op veel wateren invloed op het trekgedrag van karpers maar nergens anders heb ik het zo extreem ervaren als op deze Plas. Als de wind hard onder een van de bruggen (uitgang) doorwaait en het water in het kanaal daarachter troebel wordt is het een must om zo snel mogelijk een paar uurtjes mee te pakken en eigelijk is succes dan verzekerd. Daarom kan ik er nog steeds niet over uit dat ik vissers zie die omdat het een mooie stek is om te zitten de wind in de rug hebben.

Voorvoeren kun je hier wel vergeten, door de drukte is er altijd wel een die ook daar wilde zitten. Het heeft ook niet zo veel zin want als de wind draait zijn de vissen binnen een paar uur uit dat stuk van het water verdwenen. Instant is de manier waar ik het mee moet doen en dan zoek ik de plekken waar natuurlijk voedsel aanwezig is zoals b.v een plek onder een brug waar al jaren lang duiven nestelen. Maar ook een modderig gedeelte van een uitgang waar de wind op staat en het water verkleurd is, is een hotspot.

Instant is de manier waar ik het mee moet doen..

Als er totaal geen wind is zeggen de lokale vissers vaak dat de vissen dan ook niet "vreten". Gelukkig weet ik wel beter en heb dan ook een paar gouden stekken. Bij windstilte zullen veel vissen zich verzamelen in voor hun zogenaamde safety areas zoals bijvoorbeeld een openluchtzwembad aan de stille kant van de Plas. Daar ligt een mooie grote zandplaat die erg ondiep is. Sinds dit jaar mag je op ons water niet meer uitvaren en is deze stek nog interessanter geworden omdat het nu vanaf de kant niet meer bereikbaar is. Speciaal daarom heb ik een bootje met kajuit aangeschaft en kan dan mooi op gooiafstand op steekstokken liggen.. Ook met die boot vis ik alleen maar overdag omdat zodra de zon ondergaat de vissen uit het zwembad verdwijnen. Verder vis ik altijd zo ver mogelijk bij de strakke lijnen van andere vissers vandaan.

Hoe belangrijk de kennis van trekroute is bleek wel tijdens de opnamen van de PB film twee jaar geleden. Wij hadden voor de film een groot gedeelde dag opnamens nodig en we kozen dus voor een stek waarvan we zeker wisten dat daar overdag veel vissen zouden langskomen. Deze stek is een route die verbinding maakt tussen een jachthaven met een modderige en erg voedselrijke bodem en de zandplaat van het zwembad waar ik het zojuist nog over had. We wisten dat de vissen in de nacht het haventje zouden intrekken om te eten en dan zodra het daar drukker begon te worden zouden ze weer dezelfde route terug nemen. Met één hengel lagen wij op een uitloper van het talud op een diepte van 10 meter met daaromheen dieptes van wel 17 meter. Deze plek van maar een paar meter breed lag exact op hun weg en daarom leverde deze hengel dan ook 80% van de aanbeten op. Je kon er de klok op gelijk zetten vanaf een uur of zeven in de morgen begon de stek te lopen en zodra het donker was viel deze compleet stil. De andere drie hengels gingen eigenlijk alleen een paar keer in de nacht af. Tijdens een week vissen kregen wij met twee man en (dus maar vier hengels) maar liefs 152 aanbeten waarvan wij er 148 van wisten te landen. Moet je nagaan hoeveel dat er wel niet waren op een hengel. Natuurlijk is dit ook zo een dagplek die ik nog geregeld een bezoekje breng.

Productief

Dat de manier zoals ik de laatste jaren op mijn thuiswater vis productief blijft blijkt wel uit het feit dat ik alleen al in de maand maart 2004 (waarin wij gelukkig een tijdje keiharde zuidwesten wind hadden) in maar 16 vis uren overdag al vier mooie vissen heb weten te landen. Drie daarvan waren meer dan 30 pond en de andere vis woog 27 pond. Het mooie is dat twee van de dertigers daarvan totaal onbekende vissen zijn en de anderen al twee jaar niet meer op de kant waren geweest. Dit is voor mij het bewijs dat ik goed bezig ben.

Piet met zijn overdag gevangen PB van 39 pond

De maand april was qua wind een stuk minder dan maart en ik heb dan ook alleen maar bij het zwembad gevist. In 24 vis uren leverde dat wel 18 vissen boven de twintig pond op. Door een Frankrijktrip van drie weken naar het zuiden kan ik de beste maand van het jaar niet op de Plas vissen, de maand mei. Ook op dit Franse water ben ik inmiddels al een paar dagen overdag aan het vissen omdat het nachtvissen daar streng verboden is. Uit het feit dat ik tijdens het vissen een vrij lang artikel kan schrijven tijdens het vissen voor het VBK blad blijkt wel dat het mij hier niet mee zit. Met andere woorden ik heb nog totaal geen actie gehad. Maar ik heb op dit moment nog een weekje en daarin ga ik het toch maar proberen om stiekem een nachtje mee te pakken. Het dagvissen werkt hier tot nu toe veel minder goed omdat ik nog maar weinig kennis heb van dit meer maar al doende leer ik en ga ik ook hier een keer goed overdag vangen. Zo ik denk dat ik het hier bij moet laten. Ik heb al een afspraak gemaakt met Patrick Bauwens dat ik samen met Koen Koops (mijn vismaatje, al vissen wij nooit echt tegelijk omdat wij meestal dezelfde stekkeuze hebben dus vissen wij op verschillende dagen) op een landelijke meeting van het VBK onze visserij op het thuiswater uitvoering via een powerpoint presentatie komen belichten. Met daarin natuurlijk veel aandacht voor hetgeen dat ik in dit artikel heb beschreven.

Naschrift

Dit artikel is niet bedoeld om vissers die wel alleen maar nachtvissen in een negatief daglicht te zetten. Het is mijn bedoeling om te laten zien dat karper niet alleen in de nacht te vangen is maar met een beetje denkwerk ook zeer goed overdag. Wees nu eens eerlijk, vind je het ook niet het mooiste om overdag een aanbeet te krijgen en die ook echt te beleven van begin tot het eind. Een vis die uit het water springt en vervolgens bellen laat zien rondom je aasplek. Dan volgt een tik op de top en dan een niet te stoppen monotone fluiter! In plaats dat je midden in de nacht uit je remslaap gerukt wordt door een beetverklikker en slaapdronken je rits van je slaapzak open probeert te krijgen. Strompelend bereik je dan de hengel waarna je de eerste paar minuten van de dril alles op de automatische piloot doet als een verplicht nummertje. Volgens mij is het echt goed voor iedere karpervisser om een beetje te combineren tussen dag en nacht visserij om zo niet over een paar jaar zoals velen voor ons totaal opgebrand te zijn.

Door mijn visserij totaal af te laten wijken dan de meeste op de Plas vang ik niet alleen de zwaardere vissen maar komen er ook totaal onbekende in het landingsnet en daardoor heeft mijn grote liefde "het karpervissen" er een nieuwe/ oude dimensie bij gekregen.

Piet Vogel

Ps. Dit artikel is geschreven voor het VBK magazine. Omdat veel Nederlanders dit magazine niet lezen leek het Piet Vogel leuk om het ook op deze website te publiceren zodat nog meer mensen wat van zijn ervaringen kunnen opsteken.