Sessie op La Poiteviniere

Sessie op La Poiteviniere

Al sinds een jaar of vijf ga ik, samen met m'n vismaten Edwin en Co in de eerste week van mei een week te vissen. Ieder proberen we een andere locatie en dit jaar was onze keus gevallen op La Poiteviniere, Frankrijk. Via een foldertje van Fisherman Holidays kwamen we op dit water uit. De foto's en teksten in het foldertje maakte op ons een dermate goede indruk dat we besloten om het erop te wagen. Aangezien we de prijzen van de eiland- en chateaustekken enigszins aan de hoge kant vonden besloten we om te boeken voor de bosstekken. Na enig heen en weer gebel met Martin Komen (de man achter Fisherman Holidays) lukte het ons om voor 3 vissers te boeken. Na een dag een vier viel de boekingsbevestiging in de bus met daarbij een, behoorlijk uitgebreid, reglement.

Spiegel

   In dit reglement stonden onder meer de volgende voorwaarden:

- vissen met weerhaakloze haken, maximaal maatje 2
- hoofdlijn maximaal 12 pond. Onderlijn mag niet sterker zijn dan de hoofdlijn.
- Per visser mag maximaal 2kg voer per dag gebruikt worden
- Onthaak mat verplicht
- Overdag mogen de vissen niet gezakt worden.
- Bij aankomst melden bij domeinwachter en deze de boekingsbevestiging laten    zien
- Bij aankomst borg betalen a ƒ 100,--. Bij vertrek wordt deze borg weer terug    ontvangen.
- Aankomst tussen 8 en 10 uur 's ochtends, vertrek voor 10 uur.

Aangezien we ons uiteraard aan dit reglement wilden houden, moest er dus nog wel wat gebeuren aan onze rigs etc. Spoelen vullen met 12 ponds lijn en allemaal nieuwe onderlijnen knopen met weerhaakloze haken. Tevens konden we aan de hand van dit reglement zo'n beetje bepalen wat we mee moesten nemen aan boilies etc.

Nadat alle voorbereidingen waren getroffen konden we eindelijk, zondag 2 mei vertrekken. Omdat we ruim op tijd in Poiteviniere aan wilden komen vertrokken we om 5 uur. Na een rit van zo'n 13 uur arriveerden om 6 uur in de ochtend in Poiteviniere. Eerst het huis van de domeinwachter opgezocht en vervolgens getracht een glimp van het water op te vangen. Dat was eenvoudig, wie het dorpje La Poiteviniere binnenrijdt ziet, tussen de huisjes door het water al liggen. Onze eerste indrukken waren overweldigend, wat een schitterend gelegen water, en wat groot. Je weet uit de folder dat het water zo'n 80 ha groot is, maar in werkelijkheid lijkt het wel groter. Omdat het nog vroeg was besloten we om het water wat nader te bekijken. Via een paadje, later bleek dit de oprit van de bewoners van het chateau te zijn, kwamen we op het grasveld voor het chateau aan. Van hieraf heb je een schitterend uitzicht over het gehele water. Recht tegenover ons zagen we het "beroemde" eiland. Vele "grote" vissers hebben hier hun lijnen al eens nat gemaakt. Bijv. Ken Townley en Bill Cottam (de man achter Nutrabaits). Tevens konden we van hieraf een goede indruk krijgen van de verscheidenheid aan bosstekken. De indruk van de eerste bosstekken was niet overweldigend. Ze liggen direct aan de parkeerplaats bij de ingang van het water. Hoe verder de bosstekken weg liggen hoe mooier de omgeving wordt. Spiegel

Hier wilden wij ons kamp wel opslaan. Omdat het inmiddels al een uur of half acht was besloten we om terug naar het huis van Franck te lopen om te kijken of deze al wakker was. Dit bleek niet zo te zijn, dus besloot ik om de douchegelegenheid op te zoeken en mezelf wat op te frissen en de viskleding vast aan te trekken. Tijdens mijn zoektocht naar de douches werd onze indruk van de eerste stekken bevestigd. Kale stekken, gelegen aan een grasveldje annex parkeerplaats. Grootste probleem van deze eerste stekken is dat ze vlak bij een ponton liggen. Dit ponton ligt op het water en is de weg naar de douches etc. Het maakt ontzettend veel kabaal als er overheen gelopen wordt. Niet echt ideaal. (later bleek dit mee te vallen!!) De douches zijn prima, lekker warm water en veel ruimte. Er zijn twee douches, twee wc's (met wc papier!!) en twee wastafels met koud en warm water. Tevens zijn er een aantal stopcontacten: 220 volt eurostekker.

Na het douchen en verkleden de wandeling terug naar het huis van Franck gemaakt en om acht uur precies belden we bij hem aan. Na het aan elkaar voorstellen kwam de eerste teleurstelling, alle achterste bosstekken (een stuk of 8) zijn voor minimaal 5 jaar geboekt door een Engelsman, Martin Russell (Carp World lezers komen deze naam wel eens tegen). Bij Martin kunnen, voornamelijk, engelse vissers een geheel verzorgde reis boeken, inclusief overtocht met de boot, ontbijt, lunch en diner. Hij heeft namelijk in het bos bij deze stekken een bungalowtent neergezet en gebruikt deze als keuken. Tevens wordt deze Martin gesponsord door niemand minder dan Bill Cottom van Nutrabaits. Over de gehele oever die Martin geboekt heeft wordt iedere maand zo'n 200 kg Nutrabaits BMF Concept gevoerd. Tevens krijgt iedereen die bij hem boekt de beschikking over deze boilies.

Jullie zullen begrijpen dat er wel wat gemopperd werd over deze Engelsman. Nadat Franck ons verteld had welke stekken we wel mochten bevissen, besloten we om een wandelingetje te maken langs deze stekken. Bijna alle stekken bleken onbevist te zijn, Spiegel

echter bij een van de achterste stekken kwamen we een aantal landgenoten te spreken. Deze jongens waren compleet gestresst en in eerste instantie niet redelijk aanspreekbaar. Ze hadden naar aanleiding van een artikel in Beet van een hele tijd terug, besloten om ook het water eens te bevissen. Waarschijnlijk trokken zij uit dit artikel de conclusie dat het vissen op Poiteviniere "peanuts" was. Dit bleek dus niet zo te zijn, zij hadden hier naar ik meen 3 of 4 dagen zitten vissen zonder ook maar een enkel teken van leven. We schrokken hier wel een beetje van, alhoewel we wel van mening waren dat we goed voorbereid waren. Deze vissers beweerden dat ze er van alles aan gedaan hadden om vis te vangen maar niets leverde hun vis op. Wel wisten deze vissers ons te vertellen dat de twee steigers links van hun stek al minimaal twee weken niet waren bevist. Dit was iets wat ons wel aansprak aangezien we via via hadden vernomen dat er wel zgn.. stekdressuur was ontstaan op dit water. Aangezien deze stekken wel zeer fraai gelegen waren, besloten we, na enig heen en weer gepraat tot het volgende. Co zou de stek van de twee Nederlanders overnemen. Edwin en ik zouden de steiger links van hem nemen en, omdat we voor drie stekken hadden betaald zouden we de steiger daarna ook "claimen" door daar onze proviand tent neer te zetten en de marker-rod neer te leggen. Op deze manier hadden we een zeer ruim stuk water tot onze beschikking en hadden we tevens de mogelijkheid om in geval van geen succes, te verkassen naar de andere steiger. Nadat we Franck onze keuzes hadden duidelijk gemaakt vroeg hij ons om onze visspullen uit te laden en in zijn pick-up te laden. (Er wordt verondersteld dat er kruiwagens beschikbaar zijn om de visspullen op de stek te brengen, dit is ~gelukkig~ niet zo) Aangezien de paden naar de stekken toe zeer prutterig zijn brengt Franck alles m.b.v. zijn pick-up naar de stekken toe.

Hoewel het nog vroeg in de ochtend was besloten we om de indrukken van het water en alle gebeurtenissen daarom heen op ons in te laten werken onder het genot van een shaggie en een pilsje. Na wat foto's en video-opnames werden de rodpods geplaatst en de optonics op scherp gezet. Vervolgens werden de hengels beaast en ingegooid op zo'n 75 a 80 meter. Verder werden de tenten opgezet en werd de stek een beetje knap opgeruimd zodat we niet ons nek braken bij een eventuele run.

Om een uur of drie 's middags werd de slaap dermate groot dat we besloten om een tukkie te doen. Ik denk dat ik binnen 1 minuut in slaap was, Spiegel

een slaap die, naar later bleek, rond een uur of half 8 bruut onderbroken werd door Edwin. Hij heeft zelf net een brasem gevangen en tijdens de "dril" van deze vis, gemerkt dat de waker van mijn middelste hengel een stuk gezakt is. Op het moment dat ik uit de tent stap zie ik dat hij de hengel al opgepakt heeft. Nog net zie ik hem aanslaan en pak ik de hengel van hem over. Nu weet ik uit ervaring dat het moeilijk is om op een vreemd water te beoordelen of de gehaakte vis groot of niet is, maar dit voelde best goed aan!! Na een stevig dril van ongeveer een kwartier komt de vis eindelijk binnen bereik van het net en zien we voor het eerst een Poiteviniere vis, en wat voor een. Na het meten en wegen blijkt mijn eerste vis gelijk een 30-ponder te zijn. Om precies te zijn: 35 pond bij 81 cm. Helemaal door het dolle heen maken we video-opnames, foto's en ga ik, met vis en al het water in om deze weer terug te zetten. Geloof maar dat de vangst van deze vis gevierd werd deze avond!!!!

Het verdere verloop van deze dag zal ik achterwege laten. De nacht van maandag op dinsdag levert ons verder nog vijf vissen op waaronder enkele mooie twintigponders. Waarschijnlijke door de flinke regenval, vangen we in de nacht van dinsdag op woensdag geen enkele vis. Na twee dagen en nachten op de steigers rechts van ons te hebben geblanked, besluit Co om te verkassen naar de steiger links van ons. Dit leverde hem binnen een paar uur tijd 2 fraaie vissen op waarvan een een fraaie spiegelkarper van 23 pond! Woensdagochtend arriveren een paar Engelse karpervissers. Ook zij zijn teleurgesteld in het feit dat ze de achterste bosstekken niet mogen bevissen. Ze informeren hier en daar naar de vangsten en vragen ons of het mogelijk is dat zij vrijdagochtend onze stekken overnemen. Aangezien wij dan toch weg moeten, stemmen we hier mee in. Tot dan besluiten ze om de stekken bij parkeerplaats 1 (nabij het ponton naar het sanitair) te bevissen. In de namiddag zitten we te filosoferen of de mogelijkheid zal bestaan om nog een nachtje extra te blijven. Aangezien we hier allemaal wel oren naar hebben besluiten Co en ik om Franck te vragen of dit mogelijk is. Als we Franck eindelijk hebben gevonden blijkt dit helemaal geen probleem te zijn. Voor 100 Fr p.p kunnen we nog een nacht extra blijven. Franck zal verder met de Engelsen regelen dat ze onze stek dus niet vrijdag maar zaterdag over kunnen nemen. Als wij 's avonds even gaan buurten bij deze vissers blijkt dat geen enkel probleem te zijn geweest. Er wordt een tray Stella-Artois tevoorschijn getoverd en al snel wordt er zeer gezellig gediscussieerd over alles wat maar met karpervissen etc. te maken heeft. Saillant detail: binnen ongeveer twee uur vissen krijgen deze vissers 4 runs, deze weten ze allen te verzilveren. Drie kleinere vissen en een schitterende schubkarper van 24 (Engelse) ponden zijn hun deel. Geen enkel probleem dus zo'n ponton waar iedereen de hele dag door over heen loopt!

De volgende dag besluiten we om eens een bezoekje te brengen aan de vissers die de achterste bosstekken bevissen. Ook daar blijkt dat de Engelse vissers zeer gezellige gasten zijn die altijd in zijn voor een praatje etc. Ook als wij ze vertellen dat we niet zo gelukkig zijn met het feit dat Martin Russel de bosstekken heeft gehuurd, tonen ze alle begrip. Ze raden ons aan om contact te zoeken met Martin om eens te informeren of wij wel de bosstekken kunnen bevissen als we via hem boeken. Na enig speurwerk vinden we Martin en hij zegt ons toe de volgende dag een Nutrabaits 99 Catalogus te brengen met daarin z'n privé-telefoonnummer. We kunnen hem daarop bellen en dan bespreken wat de kosten voor ons zullen zijn als we via hem boeken. Tijdens het gesprek blijkt al snel dat we minder hoeven te betalen dan de Engelsen aangezien wij op eigen gelegenheid naar La Poiteviniere moeten reizen, en niet met de ferry. Wel kunnen we dan gewoon gebruik maken van ontbijt, lunch en diner etc. Ook wordt ons dan een aantal kilo's nutrabaits BFM concept beschikbaar gesteld. Tijdens onze gesprekken met deze visser wordt er nog een mooie schubkarper gevangen van zo'n 24 (Engelse) ponden. Als we terug zijn op onze stek blijkt dat Co, op een van Edwin z'n hengels, inmiddels weer een vis gevangen heeft. Een mooie spiegel van 17 pond is zijn deel. 's Nachts vangen we nog enkele vissen, waaronder twee hele kleine (max. 7 pond) schubkarpers en twee spiegels van 27 en 28 pond.

Deze worden 's ochtends vroeg gemeten, gewogen en op de foto gezet om vervolgens de vrijheid te krijgen. Rond een uur of half elf komt Franck nog even langs om zich ervan te gewissen dat het zeker is dat we nog een nacht blijven. Tevens maken we met hem de afspraak dat hij alvast een deel van onze spullen naar onze bus brengt zodat we de volgende ochtend niet zo vreselijk veel hoeven te sjouwen. We besluiten om alvast de proviand-tent en de rubberboot op te ruimen, evenals kleding en voedsel waarvan we denken dat we het die dag niet nodig zullen hebben. Als dit eindelijk allemaal is opgeruimd is het al zo'n beetje 12 uur en zijn we al een heel eind verder in onze laatste dag van de sessie. Kampement

Gedurende de middag is er plotseling een onwijs harde run te horen van Co zijn hengels, zo hard dat we ons in eerste instantie niet eens realiseerden dat het een run was. Al rennend en struikelend over het prutpad komt Co bij zijn hengel aan en slaat aan. De hengel buigt direct vreselijk diep door en de slip begint heel rustig te tikken. Tergend langzaam zwemt de vis bij ons vandaan, zonder dat Co er grip op kan krijgen. Na een tijdje is er de mogelijkheid om een paar meter lijn te winnen en komt de vis een aantal meters dichterbij, om direct daarna weer het wijd op te vluchten. Dit gaat zo een kwartiertje door waarna Co mij vraagt om de hengel even over te nemen. Ook ik krijg dan een indruk van de kracht die deze vis heeft, dit is echt niet normaal! Ik probeer de druk zo hoog mogelijk te houden maar de vis stoort zich nergens aan, zwemt een beetje heen en weer en pakt zo nu en dan nog wat lijn. Als ik Co vervolgens de hengel weer overgeef krijgt deze het voor elkaar om de vis iets dichterbij te krijgen. Het beest zwemt nu nog zo'n meter of 40 uit de kant, als daar plotseling als vanuit het niets dat vreselijke, misselijkmakende gevoel in onze buiken zakt, de lijn valt slap en de vis is gelost. Totaal verslagen legt Co zijn hengel op de steiger en gaat een paar meter verderop stoom afblazen. Als ik hengel oppak en de lijn binnendraai blijkt de montage nog helemaal intact. Waarschijnlijk is de haak door de grote druk uitgescheurd. Co is ontroostbaar, totaal ontredderd nemen we hem mee naar onze stek en voorzien hem van een biertje en proberen hem er weer bovenop te krijgen met wat opbeurende opmerkingen. Het moge duidelijk zijn dat hij dat wel kan gebruiken.

Nooit zullen we zeker weten wat dit geweest is, maar gesprekken met de Engelse vissers en Franck leerden ons dat Co waarschijnlijk een meerval had gehaakt. Dit zou kunnen, in de korte tijd dat ik de hengel in mijn handen gehad heb, heb ik kunnen voelen wat een kracht deze vis had. Ook de wijze van vechten was totaal anders dan het vechten van een (grote) karper. Aan het begin van de avond is er weer een run voor Edwin, deze run levert hem een schitterende spiegel op van 33.5 pond. 's Nachts vangen we nog een aantal vissen met als troost voor Co een fantastische spiegel van 29 pond. Een mooie afsluitende nacht van een, voor ons, fantastische week.
's Ochtends maken we nog wat foto's van al het moois en gaan we opruimen. Om 9 uur komt Franck ons ophalen en zit onze visvakantie erop. Voor we vertrekken gaan we allemaal nog even lekker douchen en nemen we afscheid van de Engelse vissers. Uiteindelijk vertrekken we rond 11 uur vanaf Poiteviniere en ze we om 11 uur 's avonds weer thuis.

In totaal hebben we deze week zo'n 24 vissen gevangen. De meeste vissen waren tussen de 20 en de 30 pond. Twee vissen gingen daaroverheen. Vier vissen waren kleiner. Bij de kleine vissen zaten twee schubkarpers van 6 en 8 pond. Gedurende deze week hebben we een hoop geleerd. Ten eerste is er het reglement. Eerlijk gezegd is dat een wassen neus. De domeinwachter vraagt bij aankomst alleen om de boekingsbevestiging en kijkt vervolgens nergens naar. Hij checked de haken, de onderlijnmontages etc. helemaal niet. Ook behoefte de borg niet betaald te worden. Ik weet natuurlijk niet of dit een uitzondering was, dus, mocht je ook naar 'Casteau Lake' gaan houdt je dan zoveel mogelijk aan het reglement zodat je niet voor verrassingen komt te staan.

Het uitvaren van lijnen is verboden, ik moet eerlijk bekennen dat wij de gok toch genomen hebben. De eerste drie nachten zijn we 's nachts na twaalven met een rubber bootje de plas opgegaan en hebben de lijnen op zo'n 200 meter gelegd. Na drie dagen zijn we daar mee gestopt omdat we niet het idee kregen dat het ons extra vis opleverde. Mocht je het toch willen proberen: wees heel voorzichtig, tijdens ons verblijf daar betrapte Franck een paar vissers op het voeren met de boot. Zij konden gelijk de volgende dag vertrekken!

Met betrekking tot het vissen zelf moet ik zeggen dat we het goed getroffen hebben. We zijn van tevoren al nagegaan waar veel mee gevist werd en hebben vervolgens een totaal andere aaskeuze gemaakt dan waar mee gevist werd. Iedereen vist daar met grote, min. 20 mm, vismeelboilies. Wij deden dat dus niet maar visten met kleine, 12 en 15 mm, fruitboilies. Twee of drie op een hairtje, en een klein beetje voer: nagenoeg als onze vis vingen we hierop. Hengels beaast met een grote fruitboilie leverden helemaal geen enkele vis op. Mocht je dus besluiten om heen te gaan, informeer, eventueel via Internet, naar de laatste stand van zaken, en stem hier je tactiek op af. Het zal je zeker vis opleveren. Voor ons heeft het zeker gewerkt!

Spiegel

Voor de vissers onder jullie die nog gaan, het is daar heel goed mogelijk goed vis te vangen! Heel veel succes en tight lines,

Ed, Edwin en Co

Voor reacties, aanvullingen of vragen kunt u een bericht plaatsen in de reactiebox