Artikelen

Een megavangst

Ik zit krap een uurtje als mijn pennetje langzaam wegloopt. Ik wacht tot ik hem niet meer kan zien, op dat moment geef ik een korte tik en meteen begint de slip te lopen. De vis neemt een flinke run en heeft al aardig wat meters lijn gewonnen als plotseling de haak losschiet. Wat een (pieppppp)zooi.

Een avondje vissen..

IIk had besloten om maar weer eens een avondje te gaan vissen op een voor mij bekend polderwatertje. Mijn broer, Martijn, kon niet dus ben ik maar in m'n eentje gegaan. Aan de ene kant van een bruggetje zit ik met een pennetje en een stukje aardappel en aan de andere kant ligt een hengel op de steunen met een hairtje harde maïs en wat duivenvoer eromheen. Het stikt hier van de witvis, dus met de pen ben je vaak druk bezig en als je mazzel hebt vang je tussendoor een karper. Mijn eerste serieuze aanbeet was meteen een karper, maar die schoot los. Ik zit te balen, want de kans op nog zo'n aanbeet tijdens een avondje vissen is hier gering. Maar goed, een nieuw stukje aardappel eraan, beetje bijvoeren en ik laat het pennetje weer rustig zakken. Hetgeen waar ik al bang voor was gebeurt nu dus ook weer, ik krijg alleen maar witvis op de stek. Continue loopt m'n pennetje alle kanten op te stuiteren. Duidelijk geen karper aanbeten. Maar ik besluit toch te blijven zitten, want het is immers lekker weer.

Beet!

Rond half 9 klinkt er een piep uit de Fox mmx aan de andere kant. Hierna volgen nog een paar piepen en aan het geluid te horen is het een terugzakker. Ik ben al opgestaan als de piepjes elkaar steeds sneller opvolgen, wat uiteindelijk resulteert in een snoeiharde run. Ik trek een kort sprintje en zie dat de hengel zo krom als een hoepel op de steunen ligt te stuiteren, want ik had hem namelijk vrij haaks neergelegd. Ik pak de hengel op en de vis knalt gewoon onverstoorbaar door. Na een seconde of 10 verandert hij van richting en schiet naar de overkant. Ik voel een paar korte tikken op de top, wat mij meteen doet vermoeden dat het een knol is. Ik kan wat meter lijn inhalen als ik plotseling een draaikolk zie die bijna zo groot is als de middencirkel op een voetbalveld. Verbaasd sta ik te kijken. Hmmm dat waren zeker een paar andere karpers die wegschrokken, denk ik bij mezelf. De vis komt nu met een redelijk tempo naar de kant. Als hij nog zo'n 5 meter bij me vandaan is komt hij langzaam omhoog, zonder dat ik erg veel druk uitoefen . Als zijn kop boven wat komt sta ik even raar te kijken, dat is niet de kop van een 'gewone' karper, maar van een graskarper.



We hebben hier in het verleden leuke vissen gevangen tot zo'n 24 pond. We weten ook dat hier als een flinke tijd geleden graskarpers zijn uitgezet. Als het mooi weer is dan zie je ze vaak ook aan het oppervlak liggen. We hebben inmiddels echt alles geprobeerd om er eentje te vangen, maar het is ons nooit gelukt. Het enige wat ze hier willen eten zijn waterplanten en riet. We hebben het inmiddels ook al opgegeven om er nog verder op te gaan vissen, want het is gewoon mission impossible om er een te haken, maar goed terug naar de dril.



Opeens begin ik een stuk zenuwachtiger te worden, want ik weet dat er jongens bij zwemmen die over de meter lang moeten zijn en die schatten we op zo'n 30 pond. Ik ben inmiddels een kwartier verder als ik weet dat ik het spreiderblok van het schepnet ben vergeten, (stom, stom) want ik heb niet de hele karpertas, maar alleen wat noodzakelijke spulletjes meegenomen. Ik heb meteen mijn broer gebeld, maar die zat net als mijn moeder in een vergadering en mijn zus en vader waren allebei niet thuis en ook niet te bereiken. Uiteindelijk kreeg ik toch m'n zus aan de lijn en die zei dat ze samen met m'n vader over 20 minuten bij me kon zijn. Vervolgens heb ik dus NOG 20 minuten die graskarper aan de haak moeten houden en geloof mij, dit was niet eenvoudig. Als ze eindelijk arriveren wordt het schepnet in elkaar gezet en kan de vis geschept worden, althans dat dacht IK. Onze beschubde vriend dacht er anders over en ging er een aantal keer weer flink hard vandoor. In de tussentijd heeft mijn zus maar naar mijn broer gebeld dat ik er toch wel een graskarper van 30 pond of zwaarder aan heb hangen. Hij besluit om toch maar even de vergadering te verlaten samen met een vismaat van ons en snel even naar mij toe te crossen met de auto. Na een kwartier is de vis toch uiteindelijk moegestreden en kan mijn vader het net eronder schuiven. YES!!! Eindelijk zo'n supergras gevangen.

Til jij hem maar uit het water, zegt m'n vader. Ik wil hem optillen, maar durf het niet aan, want ik ben bang dat het net gaat scheuren. Dus samen met mijn vader tillen we de vis omhoog en lopen ermee naar de kant. Mijn zus is ondertussen zo aardig geweest om de onthaakmat even nat te maken. Als we de vis erop leggen en het hem van het net ontbloten moet ik wel even slikken. Wat een Bak!! Ik pak snel de weegklok, die we overigens nog geen week geleden nieuw gekocht hebben en als ik de verhalen moet geloven is dit een zeer goeie klok. De weegzak wordt nat gemaakt en aan de klok gehangen, ik zet de klok op nul en we schuiven de vis met zijn tweeën in de zak. Dit ging overigens met de nodige moeite, vanwege de dikte en de lengte maar uiteindelijk ligt de vis er toch netjes in. Nou daar gaat ie dan, zegt mijn vader. Als hij de klok optilt zie ik de wijzer doorslaan naar de 24kg, ik sta verbouwereerd te kijken . Jezus pa, 48 pond wat een buffel! Kom op nog een keer wegen, want dit durf ik niet te geloven. We wegen de vis nog een keer en hij is toch echt 24kg, ongelofelijk. Inmiddels komen mijn broer en onze vismaat er ook aanrijden. Ze stappen uit en ik zeg, 48 pond jongen, 48 pond!! Ze mompelen iets van 'echt niet' en lopen naar de vis toe. Jeeeeeeeezus, tering ( sorry voor het taalgebruik ) wat een vis. We wegen de vis nog een keer om het de jongens ook te laten zien. Daarna worden de foto's gemaakt en dan moeten de jongens weer snel weg, want ze zaten immers midden in een vergadering. Er komen nog wat voorbijgangers langs die zeggen nog nooit zo'n grote vis te hebben gezien, waarop ik antwoord: "Ik ook niet, hahaha"!!



Daarna zet ik de vis terug. Ik dacht die zwemt zo wel weer weg, maar ik heb 40 minuten op mijn buik moeten liggen op deze megavis weer op adem te laten komen. Uiteindelijk gaf hij een grote klap met zijn staart en zwom rustig weer weg.
En zo zie je maar dat als je genoeg uren maakt dat ene moment altijd wel eens komt. Voor mij kwam het onverwachts en dat maakte het nog mooier. Mijn PB is in ieder geval verplettert. Hiervoor was het een schub van 29,2 pond en nu ineens naar de 48 pond, ongelofelijk. Het is nu twee dagen na de vangst en ik moet zeggen dat ik het nog steeds niet helemaal besef. Ik ben in ieder geval super gelukkig en ga hier zeker nog een hele tijd van genieten!!

Tight lines,

Robin de Vries