Noem het maar een afwijking....

Door: Richard Schmid

Noem het maar een soort afwijking. Zo vis ik het prettigste. Mijn hengel setup moet volledig recht staan, anders deugt het niet. Ik zat weer eens aan een meer in Frankrijk te vissen. Op een vertrouwde stek. Kon het niet laten. Een soort oerdrang had zich meester van mijn geest gemaakt. Geforceerd vrij genomen en hier zat ik dan, moederziel alleen te staren naar mijn hengels. 'Wat staan ze mooi recht', bedacht ik me, en genoot van het gladde oppervlakte van het water. Het zachte licht van de maan gaf het geheel een nog meer idyllisch aanzien. Zo kon ik uren staren, met gedachten over wat er zich onder dit wateroppervlak zou afspelen. Echter hondsmoe van -tegen beter weten in- in een ruk doorracen naar mijn stek en het aaneensluitend heen en weer zeulen van mijn altijd veel te zware uitrusting, vielen mijn oogluiken dicht. Ik was van de wereld. Vreemd eigenlijk, dat anderen altijd dromen van kolossale karpers of schaars geklede dames. Ik heb dat niet.

'Wat een zooitje' en hij wees minachtend naar mijn setup. "Wakker" op een manier zoals elke karpervisser graag in zijn scenario schrijft. Een enkele waarschuwende biep uit een van mijn foxen was genoeg om mijn oogleden te openen. Mijn geest begon echter pas te werken toen biepen elkaar in sneltempo aflosten. Gelukkig volgden mijn lichaamsfuncties er snel na. Springer strak, topkrom… Oppakken, baitrunner dicht en ferm aangeslagen. De gehaakte vis was explosief. De hengel was nauwelijks omhoog te brengen. Alsof een onzichtbaar iemand hem bij de top had gepakt en er met zijn volle gewicht aan hing. Pats… het geluid van het noodlot! Vol ongeloof bleef ik naar het water staren tot elk kabbeltje verdwenen was en niets er meer getuige van was, dat ik een nachtmerrie bij bewustzijn had.

Te beroerd om opnieuw op te tuigen plaatste ik mijn hengel terug in de steunen. Vanacht moet het maar met 2 hengels, bedacht ik me. Nog voor ik de ritssluiting van mijn slaapzak geheel dicht had, krijste wederom een fox alsof hij gewurgd werd. 'Herkansing', fluisterde iets door mijn hoofd. Weer gaf de kromming van mijn hengel aan dat het om een big ging. Zo'n zwaar lomp gewicht dat zich traag laat meetrekken. Ik loop het water in en zorg er voor dat de lijn snaarstrak blijft, soms onderbroken door lome zware rukken. Toen begon langzaam de slip te tikken. Ik had het kunnen weten. De boomstronk lag er tijdens mijn vorige sessie ook al. 'Schmid, eikel', schreeuwde ik het uit, toen ik mijn hengel terug in de steunen kwakte. Dan maar met een hengel!

De slaap kon ik niet meer vatten. Ik was blij dat ik alleen viste. Een vismaat had mijn bui vast niet overleefd. Na een blik knakworsten, een zak drop, 4 blikjes bier en een half dozijn sigaretten zag ik tot mijn ergernis dat het al iets lichter werd. Ik keek naar de lucht en prevelde iets van dat ik nooit meer iets hoefde te vangen als ik nog een herkansing kreeg. Praise the lord… Een instant wonder gebeurde. Geheel zonder voorbode krijste mijn, nog als enige aan staande, fox het uit. De hengel kromde zich vervaarlijk en mijn setup vervormde zich. De rodpot trok geheel scheef en dreigde geheel het water in te zeilen. Shit, baitrunner vergeten. Bijtijds, zij het struikelend over allerlei natuur onzin op de grond, was ik aanwezig om een ramp te voorkomen. De boomstronk was geen verrassing meer. Gedreven als ik was had de vis dit keer geen enkele kans. Bijna 19 kg bracht deze mooie spiegel op de schaal. Bij het wegzetten van mijn hengel zat de lijn geheel door de mazen van het net verward. Ik beet de lijn door en plaatste hem in mijn schots en scheve rodpot.

Een zware Hollandse stem maakte mij laat in de ochtend wakker. Na een vriendelijk 'mogguh' vervolgde hij 'wat een zooitje' en hij wees minachtend naar mijn setup. Door de schots en scheef staande hengels, allen voorzien van een wapperend gebroken lijntje, kon ik net de stok in het water zien waar mijn bewaarzak aan hing. Ik lachte wat onnozel naar de man en zei 'noem het maar een afwijking' en vervolgde 'zo vis ik het prettigste'. De in een volledig camouflagepak geklede man keek mij schaapachtig aan, draaide zich om zonder iets te zeggen en liep weg.

Voor reacties, aanvullingen of vragen kunt u een bericht plaatsen in de reactiebox