Artikelen

De Volschub

De eerste ontmoeting, Remko met de Volschub op 24 pond

Het is al weer jaren geleden dat het zaad van dit verhaal gezaaid werd. Ik viste op alles met vinnen en schubben, dat ik in mijn omgeving kon najagen. Ik was karpervisser eerst, en daarbij ook nog witvisser. Gek trouwens dat ik toen al of op witvis, of op karper viste. Een bijleggertje was mijn "stijl" niet. Ook roofvis werd nagejaagd, maar geheel zonder succes. Waarschijnlijk ook de reden dat ik persoonlijk nu een hekel aan het vissen op roofvis heb. Mijn neefje echter viste op witvis en op roofvis. Karperen vond hij maar niks. We hadden zo ook weinig contact. Op een gegeven moment plaatsten mijn grootouders een grote tent op een camping aan de Maas. Een verzamelpunt voor familie moest het zijn. Zo kwam het dus dat we ineens meer contact kregen. Samen hebben we heel wat uurtjes zitten vissen daar aan de Maas. Soms zelfs tot diep in de nacht(in het licht van een olielampje valt prima te pikkeren). Allebei vol van onze favoriete soort vis kwamen de gesprekken vaak terug op onze favoriete soort. De zijne snoek(die helaas niet voor mij weggelegd lijkt te zijn), en de karper voor mij. Nee hij had daar nog nooit op gevist. Snoek was heel sterk!! Karper sterker!! Discussie's hadden we dus ook(ik heb achteraf gelijk gekregen van hem).

De "familietent" werd afgebroken na 2 jaar, en dus verdween het contact. Jaren later op een familiefeestje raakten we weer aan de praat. Ik viste intussen alleen nog maar op karper. Hij ook!! Hij was eens op karper gaan proberen en op een of andere manier(waarom eigenlijk?) was hij net als ik verslaafd geraakt. Sterker nog, hij was enorm fanatiek, draaide ruim 2000 uur per jaar!!! Ons contact werd al meer. Enkele maanden later bij weer een familiefeest werd er druk geluld over karpervissen. Nu had hij ook foto's mee.

Eerste ontmoeting..

EN TOEN ZAG IK HEM VOOR HET EERST. De vis die me jaren bij tijd en wijle bezig heeft gehouden. Het was de volschub. Een machtig mooie vis. Remko(zo heet mijn neef) had hem al drie maal. Zijn gewicht 24 pond. Wat een beauty!! Ook stond er een bijna leder in die geweldig mooi op de foto stond, wat een bakken vangt die vent dacht ik.

Met 27 haalde ik mijn rijbewijs. De afstand tussen ons(150 Km) was dus te overbruggen. Zo nu en dan ging ik daarheen, gewoon wat bijpraten. De maat karpers die hij had gevangen, had ik intussen ook gevangen(en overtroffen), dus nu keek hij net als ik toen naar MIJN foto's. Toch keek ik iedere keer weer even naar die ene foto in zijn mapje. Tjonge wat een mooie vis. En als je daar toch bent, beide karpervissers, waarom dan niet een nachtje vissen??

Het water en een 'live' ontmoeting

Het watertje

Het water waar hij zwemt is erg klein. Er staan 2 eilandjes in. Op die eilandjes groeien boompjes die overhangen over en intussen ook in het water. Om het hele water staat riet. Het is eigenlijk een verbazend rustig watertje.

Na een aantal malen vissen tijdens weer een van mijn bezoekjes, kreeg het water greep op me. Ik besloot om te proberen die ver...te volschub te vangen. Er werden ineens weekenden gevist, en echt wel serieus. Springen deden ze, maar vangen ho maar. Na het vierde weekend waarin ik 4 dagen en nachten vrijwel geen oog dicht had gedaan heb ik gefrustreerd opgeruimd. Ik was volledig van de kaart. 4 dagen en nachten om de zoveel tijd een enorme dreun, en geen enkele beet!!! Ik kon er niet van slapen tijdens het vissen. Gadver!!..... Na het opruimen ben ik even gaan "uithuilen" bij Remko. Hij had dit ook nog nooit meegemaakt zei hij. En dat wil wat zeggen, hij heeft er al een "paar" uurtjes gevist namelijk. Ik had wel nog een vraag aan hem die me te binnen was geschoten. Voer jij wel eens partikels en boilies samen? Nee, dat deed hij nooit. Hoera!!! Ik was geen prutser, maar de vis wilde alleen partikels als die er waren. Die "vieze" bollen laat die maar liggen(aaspreferentie).

Klein, maar fijn

Toch was ik er nog steeds kapot van, en ik viste er niet meer zo. Het keerde weer terug naar het af en toe "voor het contact met neeflief" vissen.

En toen was hij er ineens. Tijdens een van onze "contact" sessie's ving hij hem. Live was de vis nog mooier. We hadden samen 5 vissen(op een populatie van 15 vissen niet slecht dacht ik). Vier voor mij, en de volschub voor hem. Ik had de leder(ook wel de domme genoemd). Het mooie van deze eens zo mooie vis was geheel weg door het vele vangen. Gewoon zielig......

Dat was vorig jaar. Nu was het werkelijk prijs. Om de zoveel tijd kwam de vis mij in een visioen een bezoekje brengen.

Ik ga de volschub gewoon vangen...

En toen was hij er inees..

Dit jaar in het voorjaar ging ineens de telefoon. DE VOLSCHUB IS GEVANGEN OP 32!! Dat meen je niet, klopt dat gewicht? Het is redelijk betrouwbaar zegt hij. Ik geloof er geen drol van. Altijd was die vis tot 27 pond, en nu ineens boven de 30?? Ik geloofde er niets van, en ging lekker door met mijn visserij in mijn "omgeving". Raar trouwens dat "omgeving" een relatiever begrip wordt als je op grotere vis vist, niet?

Mijn visserij bestond anno 2002 veelal uit korte sessie's die bijna altijd instant waren. Vaak waren dit korte nachtjes of alleen overdag. Ik miste het sessievissen, en de ontspanning die dat geeft. Ik was op weg naar huis van het vissen in België toen ik het besluit nam. Ik ga de volschub vangen!! Al duurt het tot sint juttemus, ik zal hem vangen. Ik belde Remko en zei dat ik voor de volschub zou gaan. Pierre vist daar nu ook wist hij te melden. Pierre is een visser die ik via Remko heb leren kennen. Een toffe peer, en een goede karpervisser. Concurrentie dus, maar wel gezellige concurrentie. "Ik kom dit weekend af" vertelde ik, "kun jij een vergunning regelen?". "Tuurlijk, kom je hem halen?". "Het zal wel laat worden voor ik bij je ben, ik heb middagdienst". Dat was geen probleem, Remko had ook middagdienst, dus was nog laat op. Het was al na enen voordat ik daar was, en het was al dik 5 uur voordat ik aan het water stond.

Natuurlijk ving ik ook nog wel eens wat

Aan het water staat de Titan van Pierre. Even een praatje maken denk ik. "morge Pierre", even is het stil. Er komt beweging in de tent, en zijn lange arm zwaait de deur van de tent opzij. Hij kijkt me aan, maar herkent me niet gelijk. Na drie maal in zijn ogen gewreven te hebben klinkt het "oh jij bent het" met een achterhoeks accent. We praten een tijdje over wat ik daar kom doen, en wat hij daar komt doen etc. . We hebben er allebei zin in om samen op dit water te vissen. Het betekend wel concurrentie, maar dat vinden we beiden niet erg. Hij verteld me dat de volschub alweer is gevangen op 32 pond, helaas nog maar 2 weken terug. Tjonge, slecht nieuws, maar ik weet van Remko dat deze vis onberekenbaar is als het om vangsten gaat. Hij kan er zomaar weer uit komen. Ik besluit om toch door te zetten. Het is trouwens geen makkelijke vis, met een normaal aantal malen te vangen van 2 maal per jaar. Het kan dus doorzetten geblazen zijn om hem te vangen, het zou dan de derde maal dit jaar zijn. Na alweer een uurtje of 2 gezellig kletsen besluit ik door vermoeidheid toch maar de boel op te zetten en te gaan maffen. Het is inmiddels ongeveer 07:30 zaterdagochtend, en ik ben kapot. Die eerste korte sessie levert niets op, ik keer zonder vis huiswaarts. Het deert me absoluut niet.

De put zit vol!!

De week erna ben ik redelijk vroeg daar. Ik schrik me een rotje, er zitten 4 karpervissers te vissen. Na even rond gelopen te zijn blijkt dat van de 4 man er eentje inpakt 's avonds, en 2 niet kunnen vissen. De enige echte concurrent is Willem. Hij blijkt Pierre ook te kennen. Hij is degene die de volschub op 32 gevangen heeft 3 weken terug. Ik besluit om achter het eerste eilandje te gaan zitten. Het is op dat moment de rustigste plek op achter het 2de eiland na, maar daar wilde Pierre gaan zitten. De spullen worden opgebouwd. Dat gaat al beter en sneller dan de vorige maal. Er wordt verspreidt gevoerd rond ¾ van het eerste eiland, met een uitloper naar buiten aan de overkant van de 2 "vissers". "Laat ze maar zoeken" denk ik. Ik heb dit weekend meer tijd, en blijf dan ook 3 nachten. Rond 19:30 komt Pierre ook. Hij neemt plaats achter het 2de eiland. Ik ga een tijd bij hem kletsen. En ook Willem komt er even bij. Best gezellig met een aantal "concurrenten" zitten babbelen. Ik heb het prima naar mijn zin hier. De achterhoekers zijn meer open dan de Limburgers. Door het verspreid voeren en de voerhoeveelheid verwacht ik niet snel een beet. We kletsen tot laat in de avond voordat ik mijn tent opzoek. 'S nachts gaat de wekker. De vis doet vrijwel niets, en de grootste inspanning moet ik brengen tijdens het op de kant tillen van het net. Ik schuif het net aan de kant, en het is "de wrat" de enige markante schub van het water.

De Wrat op 32 pond, ik was in mijn nopjes.

Hij is aardig zwaar, en eenmaal in het weegnetje blijkt hij 32 pond te wegen. Ik ben in mijn nopjes, en na het afzakken loop ik even langs Pierre. Hij is blij voor me, maar heeft zelf over zijn eigen stek enkele bedenkingen. Het zit hem niet lekker dat hij geen actie heeft gehad. Er zat wel vis, er heeft zelfs eentje gesprongen, maar haken zat er niet in. Ik verdwijn weer naar mijn tent. In de ochtend wordt de vis gefotografeerd, en weer terug gezet. Ik ben in mijn nopjes, mijn eerste Nederlandse 30+er dit jaar. We drinken koffie. Rond 11:15 zegt Pierre "ik kon zo nog wel een run krijgen" Waarop ik antwoord "dat kun je wel vergeten". Amper zijn de woorden mijn strot uit of er klinkt een delkim over het water. Pierre staat bekend om zijn voorspellingen. Hij heeft inderdaad een run. Tegen de tijd dat hij bij zijn stokken is zit de vis al in de takken. Ik ga nog het water in om de boel los te maken, echter de vis is weg, los geschoten!! Pierre baalt enorm, en pakt even later in. De rest van de sessie loopt op niets uit. Ik moet namelijk inpakken daar er een dameskoppelwedstrijd is georganiseerd. Er mag dan niemand aan het water zitten. Ook vindt het bestuur het noodzakelijk om grote stukken riet weg te kappen om hiervoor plaats te maken. Ik druip dus af, maar zeker niet ontevreden.

Mensen kunnen niet vissen...

Het is in het derde weekend dat er iets gebeurd waar ik helemaal niet blij mee ben. Ik heb nachtdienst, dus 2 nachten is maximum. Met mijn aanpak is het noodzakelijk om op de vis te wachten. Ik voer namelijk verspreid, en niet misselijk(2 Kg). Ook gaan er de nodige pellets in. 2 verschillende maten. De geur van de pellets lijkt sprekend op de boilies. De eerste nacht zal dus niet veel hoop zijn. Ik moet het van de 2de nacht hebben. Op zondag ochtend, na een hoopvolle nacht(de vis komt springend dichterbij), komt een "witvisser" vissen samen met zijn zoon. Zij vinden het nodig om steunen door het grind te slaan met een ijzeren hamer. Het zijn steunen van het type "uitermate dikke zelfbouw". Vierkant, met een onderkant van +/- 4 cm!! Weg vis dus. Mijn Neef komt ook even kijken, en samen lopen we een rondje. Bij het passeren van de "witvissers" vraagt mijn neef "en al wat gevangen?". Nee hun hebben nog niets. "vind ik niet gek" antwoord ik "met al die herrie zit de vis aan de andere kant van het water in het riet". Ik krijg een paar boze blikken, maar dat boeit me niet. "eikels" denk ik. Voor de rest is het een gezellige sessie, waarin veel bekenden even langskomen. Zo zie ik Martijn Cornelissen, Pierre en ook Willem nog even. Maar vangen zit er niet in helaas.

De vierde sessie

Door het vakantierooster kan ik vrijdagnacht pas laat daar zijn, en heb dus effectief alleen zaterdagnacht om een visje te vangen. Zaterdagochtend komt Willem even langs. We praten over vissen natuurlijk. Het waarom van mijn aanpak is een onderwerp, maar ook andere tips van zijn kant passeren de revue. Ik zal er een aantal nog moeten proberen, maar denk dat er een zeer nuttige bij zit. Ik beloof hem deze geheim te houden, en zal er niet verder over praten. Ook bespreken we tijgernoten, en een aantal opmerkelijke eigenschappen van dit aas. Mijn aanpak is veranderd. Ik besluit om meer te voeren. Pinda's 4 kg verspreid, met daarop ongeveer 1,5 Kg bollen verspreid gevoerd rond het gehele eerste eiland moeten het gaan doen. Zaterdagavond wordt het erg druk aan mijn tent. Willem komt even kijken, en ook Pierre, Martijn en Remko zijn er weer. Roy Alofs komt nog even langs met vriendin. Erg gezellig, maar niet goed voor de rust van de stek. Remko en Martijn blijven hangen tot rond 1:30. Hier zal ik wat aan moeten doen, het is gewoon te druk. Maar de gezelligheid wil ik eigenlijk niet missen. Bovendien maken 2 egels me het slapen erg moeilijk. Een van de egels noem ik de snuiver, je hoort hem al van ver aankomen. Snuif, snuif, snuif, midden in de nacht. De andere is wat stiller. Je hoort hem alleen om de zoveel tijd onder het tentdoek door kruipen. Om 4:30 heb ik eindelijk nr 2 te pakken. Het is "de stille" de snuiver had ik al om 1:30, net voordat Remko naar huis gaat. Ik zet de beestjes een stuk verder uit, weg van mijn tent. Ik opteer voor een andere stek de volgende keer. Het is een loeihete dag, en het is al vroeg niet meer uit te houden in de tent. Ik ga een stukje verder in de schaduw van een boompje mijn ontbijtje opsmikkelen. Een boterham met ham en een gekookt eitje gaat er wel in. Weggespoeld wordt het geheel met een bak verse koffie. Rond 10:30 op zondag krijg ik een run die gelijk in de takken verdwijnt. Ik ga maar weer uit de kleren, en achter de vis aan. Mijn lijn loopt meters door de takken, en komt er ergens weer uit. Ik ben langs de lijn opgelopen, wat geen pretje is met die takken, en ben zo de vis genaderd tot op 1,5 meter. Als ik hem nu bij dit laatste takje weg krijg, kan ik hem misschien met de hand binnen halen naar mijn net.... 2 rukken en het is over, onderlijn door. Wat een ellende. Ik heb de vis gezien, het is een klein spiegeltje die ik vorig jaar ook al had. Ik baal er dus niet echt van. Gelukkig is het de volschub niet. Ik ruim op, maar ga toch nog een keer het water in om een andere stek voor te bereiden. Die andere stek is een stek waar ik altijd het gevoel had dat ik moest zijn. Helaas was er door een boomziekte een boompje voor die stek in het water gevallen. Ik besluit om die stek vrij te maken. Eenmaal in het water krijg ik geen beweging in die boom. Ik breek een paar takken af zodat ik de stek net kan bereiken met gooien. Nu nog even een gat maken in de eilandbegroeiing waar ik dan in kan werpen. EN DAAR ZIE IK HEM!! Hij steekt zijn staartwortel uit het water, en ik begrijp onmiddellijk dat hij het is. De stek wordt vrij gemaakt. Tijdens het inladen kom ik erachter dat mijn pellets "om" zijn. Door het vocht in mijn auto zijn ze een beetje gaan schimmelen. Dan maar opvoeren denk ik. Ik gooi alles(toch nog 15 Kg) op de nieuwe stek en vertrek naar huis.

Het is alweer het vijfde weekend.. eindelijk bingo..

Bingo..!!

Vol vertrouwen rij ik op naar het water. Ik heb hem gezien, en dat geeft me vertrouwen. De boom die omgevallen lag staat er garant voor dat er daar al een tijdje niet gevist is. Mijn vertrouwen is behoorlijk. De pinda-aanpak die vorige week in een run resulteerde is dus ook deze week mijn aanpak. Ik zet de tent verder weg van de stek, zodat bezoek de stek minder verstoort. Ik ben tevreden over het zaakje. Pierre is niet daar dit weekend, maar er zitten 2 andere vissers. Nacht 1 levert zoals gewoonlijk laat in de nacht springende vis op, ze zitten er dus wel weer. Nacht 2 zal het wel uitwijzen denk ik. Nacht 2 levert een vis op die zich vast zwemt in de takken. Ik ga het water in, overtuigd dat het de volschub is. Na 15 minuten aankloten is de vis de mijne. Het is een klein, maar sterk schubje, die ik gelijk terugzet. Ik heb nog 1 nacht te gaan. De stek is aardig verstoord, maar ik pak niet in. Om 18:45 is er ineens een run van de stek die ik vorige week vrijgemaakt had. De stok wordt snel van de rodpod gepakt en diep het water in gedrukt. Dat werkt, de vis draait weg van het eiland, en zwemt onder de gevallen boom door. Al snel zit de vis onder de kant. Ik vang even een glimp op van de vis. Zag ik dat goed?? 30 seconden later komt HIJ boven, ik heb het goed gezien. Remko en Pierre worden gebeld. Ik heb de volschub. Ik weeg hem op 26 Pond. Veel lichter als de laatste maal dat hij gevangen is. Wat is deze vis mooi zeg. Snel gaat hij in de zak. 15 minuten later komen Martijn en Remko. Martijn was toevallig bij Remko om te gamen. Na het fotowerk kan hij weer zwemmen. Mijn quest is over. Ik pak in en ga naar huis.

Achteraf

Ik heb daar een geweldige tijd gehad. Wat een goed volk die achterhoekers. De vangst van de volschub vult me met 2 gevoelens. Ik ben blij dat ik hem heb, alleen had het voor mij langer mogen duren. Voor het eerst sinds jaren heb ik met zoveel plezier met "concurrenten" gevist. We hebben samen veel gesprekken gehad over de aanpak, en wat wij dachten dat de vissen daar wantrouwden en vertrouwden. In mijn omgeving ligt dat jammer genoeg erg moeilijk. Een geweldige tijd, en DE reden dat ik dit verhaal uiteindelijk op papier zet. Mijn dank voor deze geweldige tijd gaat met name uit naar Willem, Pierre en Remko voor hun openheid, en goede gezelschap.

Achterhoek rules,

Roger Feijen