Artikelen

De Zon en zijn zonen

Hebben jullie ook zo'n last van lentekriebels? Het is verdorie niet te harden. Het lukt me niet eens meer om nog vijf dagen per week te werken. Vanmiddag was het ook weer prijs. De ochtend was nog niet voorbij of ik sloeg mijn kantoordeur met een ferme zwaai al weer dicht en liep met een brede glimlach het gemeentehuis uit. Heerlijk was het om die zon weer op mijn gezicht te voelen en visioenen van lome breedruggen die zich opwarmen in de lentezon maakten zich van mij meester.

Heilige visgronden

Ik besluit om langs de heilige visgronden te rijden om de sfeer op te proeven, om het juiste gevoel te krijgen. Dat de lentezon al weer kracht heeft blijkt uit het feit dat het warm is achter de autoruit. Wederom zo'n signaal dat de winter voorbij is. Soepel draai ik de contactsleutel om en enigszins opgewonden stuur ik mijn auto richting de kanalen. Het trekt aan me, het trekt aan mij als nooit tevoren. Die karpers, die verdomde rotkarpers maken me gek!
Uit de luidsprekers van mijn auto schallen de klanken van een Frans lied gezongen door Mylène Farmer. Tijdens een trip naar Lac de La Liez werd deze knappe slanke zangeres inclusief bijbehorende videoclip iedere dag op de Franse televisie vertoond. En zoals zo vaak zat ook hier de kracht van de boodschap in de herhaling. Het lied creëerde uiteindelijk die speciale sfeer die eigenlijk bij een buitenlandse vistrip hoort. Het zorgenloze, het onbekende en het spannende. Dat alles overheersende gevoel dat je die karpers wel even een lesje zou gaan leren. André leerde mij echter een lesje in de vorm van een spiegelkarper van 23 kilo.

De zon...

Dieselend over de parallelweg geniet ik van mijn leven. De vrijheid die ik heb in mijn werk is werkelijk onbetaalbaar. Waar vind je dat nog? Nou ja, ik had natuurlijk kunnen proberen om trucker te worden à la Herwin. Maar waarschijnlijk had ik de daarvoor vereiste diploma's nooit gehaald. Het ambtenaarschap is het enige waar ik geschikt voor ben vrees ik. Mijn salaris wordt betaald door de belastingbetalers en mijn bevrediging wordt geleverd door bronzen schubben en glanzende spiegels. Hoe simpel kan het leven zijn en hoe klein je wereld?
Ik parkeer mijn auto bij het sluisje. Automatisch, vanzelfsprekend ook, kijk ik naar het drijfvuil wat zich ophoopt voor de sluisdeur. Of er niet toch stiekem al een blauwrug aan het azen is. Het water is echter angstvallig dood en zelfs mijn polaroid bril biedt geen soelaas. Ik ben te ongeduldig, ik weet het. De kans dat ik op een van de grootste kanalen van de provincie een karper aan de oppervlakte zie is zeer klein, al helemaal bij een watertemperatuur van zeven graden. Je moest beter weten jong! De wens blijft mij echter regeren en nogmaals speur ik tussen rietstengels, piepschuim, tennisballen en plastic zakken. Tevergeefs. Ik moet me uiteindelijk tevreden stellen met een dode gans.
Waar zijn jullie? Waar, waar, waar? Over het water turend steek ik als een quasi stoere kerel een Marlboro in de brand en met een ferme teug zuig ik de sigaret roodgloeiend. Als een ware karpervisser blaas ik mijn rook uit. Het verwaait gelijk in de toch nog frisse voorjaarswind. Een metafoor voor dromen die gaan vervliegen? Ik hoop het toch niet en klop mijn angst af op een boomstronk. Met de zon in de rug schijnt het heldere water schitterend blauw op. Miljoenen kubieke meters blauw goud liggen aan mijn voeten. Lift me up!

...en zijn zonen.

In een van de hoge, nog kale populieren zingt een tjiftjaf zijn lied. Met een instemmend knikje van mijn hoofd bevestig ik naar mezelf dat ons relatief korte leven op deze aardkloot doorspekt is met schitterende details. En ik prijs mezelf gelukkig dat ik af en toe zelf zo'n detail ontwaar temidden van het hectische en het jachtige. Ik hoor nu de stilte en languit ga ik in het dikke wintergras liggen en sluit mijn ogen. Dit jaar zal ik jullie! Dit jaar gaat het gebeuren. Oh ja! Nog meer dan vorig jaar zal ik die vermaledijde kanaalvarkens het leven zuur maken.
Dit ritueel, deze gedachte, herhaalt zich al decennia lang ieder voorjaar. Het is een soort bioritme waar ik mezelf niet meer, nooit meer aan kan onttrekken. Ongeneselijk, onverbeterlijk en onvergankelijk.
De zon brand in mijn gezicht. Het gaat allemaal goedkomen. De zon is de vader. Zijn kracht zal de komende dagen toenemen en de karpers zullen ontwaken. En de zonen van de zon zullen de mijne worden.

Roelof Schut