Artikelen

Tussen het riet

Nieuwe uitdagingen mag ik graag aangaan. Helemaal als dit om een nieuw water gaat. Ligt zo’n water ook nog eens in een mooie omgeving en is bijna het hele water verboden gebied om te komen, dan kan je deze lachende gulden wel eens in een rietkraag tegenkomen.
Zo’n water begon ik te bevissen toen ik een jaar of 15 was. Dagen werden al fietsend doorgebracht in en om Amsterdam. De stad waar ik geboren ben. Een stad omgeven van water van klein tot groot. Ook zijn ze vroeger niet bang geweest om flink wat vissen uit te zetten en dan vooral spiegelkarpers. Inmiddels zitten die tot ver door de 15kg op een hoop meren. Door het grote aantal karper is het op de juiste stekken vaak niet moeilijk om vis te vangen. Een perfecte leerschool dus, waar ik zelf veel aan heb (gehad) met de aanpak van grote meren in Frankrijk.

Tussen het riet en de weidevogels

Tussen het riet gaat een reeks artikeltjes worden over een thuiswater van me. In 1825 ontstond dit meer na een dijkdoorbraak met de Zuiderzee. Na diverse dijkdoorbraken ontstond er een prachtig, zonder boot, bijna onbereikbaar natuurgebied. Diverse grote meren welke allemaal met elkaar in verbinding staan met van die prachtige poldervaarten. De rietkragen en weilanden geven het geheel een puur Nederlandse uitstraling.

Zonder boot, een niet te bevissen gebied

Het bestand is ook prima in orde. Wel bevolken veel schubkarpers het gebied. In verschillende grote scholen foerageren deze over de veenbodem, niet zelden mee trekkend met de wind. Kleine groepjes spiegel- en schubkarpers die met een beetje mazzel de 20 kg kunnen aantikken zorgt ervoor dat er mooie uitdagingen rond zwemmen.
De midden klasse bestaat uit iets grotere groepjes dan de topvissen. Gemengde groepjes met een hoog gehalte rijenachtige spiegels en korte hoge schubkarpers.

Door het open karakter en gelegen bij het ijsselmeer is het met een beetje wind een aardige wilde binnenzee. Een tegenstander erbij die met daglicht een constante tegenstand biedt. Met het vallen van de avond zwakt ze, als je een beetje mazzel hebt, wel weer wat af.

Een binnenzee!

Augustus 2000

Een nieuw water. Jan vertelde me er ook al over tijdens een avondje kattenbrokken aan de breek. Ik ontmoette Jan een keer in de Javastraat bij de viswinkel. Ik kwam hem wel zo nu en dan bij de breek tegen op zijn fiets maar, zo fanatiek als we waren, werd er niet zoveel met andere vissers gepraat. Een groet was in eerste instantie ook onze enige woorden wisseling als we elkaar op de fiets passeerden.
Tot ik een jaar of 2 geleden eens stopte nadat ik hem al knielend een vis zag drillen. “Heb je ze los op de brokken “; zei ik lachend. Het ijs was gebroken en de jaren daarna viste we vrijwel iedere dag, in weer en wind, regen of sneeuw, samen. Heel Amsterdam werd door gefietst en Armstrong zou jaloers op m’n bovenbenen zijn geweest in die tijd. Hij zat al eens op dezelfde veenplas als waar ik net was begonnen. De eerste sessie samen werd gepland...

Een typische ondiepe veenplas

Tringgggg. “De deurbel Ruud! Jáááán is er! ; schreeuwt mijn moeder naar boven. Na Jan te hebben begroet werden de emmers boilies over de fiets sturen gehangen... We zouden ze wel eens eten gaan geven in dat natuurgebied. 15 verschillende restjes Kevin Nash boilies en een standaard winkel bol; blue caracau bevolkten de emmers Een kilo of 15 totaal. Twee werppijpen mee en knallen.
Na een tijdje flink te hebben doorgetrapt werd het hek van ’t boerenlandweggetje open gezwaaid. De groene bordjes ‘verboden toegang’ kwamen we bijna net zo vaak tegen als de maximum snelheidsborden op de snelweg. 100 is toch een advies snelheid..?
Een grutto schrok verschrikt weg na het dichtknallen van het stalenhek. Na nog een aantal hekwerken te zijn gepasseerd werd na een wandeling van zo’n tien minuten door het weiland het meer achter een paar rietkragen zichtbaar. Prachtig lag het erbij in de zomerse condities. Een oostenwindje maakte het er wat aangenamer op deze avond. De 15 kilo werd over een voetbal veld verspreid. Het boek van Luc de Baets was nog niet uit maar net zoals een hoop andere vissers op grootwater, is een verspreide voerplek opzetten gewoon een logische tactiek om toe te passen.
De dag erna werd het werk bij die ouwe afgeraffeld en al snel liep ik voor de zoveelste keer aan zijn kop te zeuren. Naar school ging ik niet als eigenwijze puber. Vissen moest ik...
Na de visspullen in het witte kalkbusje van mijn vader te hebben geladen werd de richting van de Insulindeweg opgezocht.
Na een kort ritje werden we afgezet en kon de lange wandeltocht worden ingezet... De hekken werden genomen als een professionele hordeloper en de koeienvlaaien werden ontweken als The Matrix dat bij kogels doet.
Met het zweet op het voorhoofd kwamen we even later op de stek aan...
Jan zou de boom links voor zijn rekening nemen, ik zelf zou mijn hengels op rechts positioneren en kon daarbij de trekkende vis van rechts onderscheppen.

Jan links en ik rechts...

Rond 04:30 in de morgen was het zo ver... De door de condens natte slaapzak sla ik met een kelere gang van me af en ros de hengel van de steun af. “Hangen” was het enige wat ik kon zeggen tegen Jan.

Ruud;“Zal het een twintiger zijn ouwe?”
Jan;” Wie weet...”
Ruud;” Hij voelt wel goed aan hoor...”

Stilte...

Ruud:”Kut! Ik voel hem schuren!”
Jan;”Hup, het water in! Niet zeiken maar jumpen!”

PLONS

Ruud;“Teteteteteeeringgggg. Hé hé het is we we we we we wel ke ke kekoud hé!”
Jan; “Voel je je lijn al Ruud?”

Stilte...

Jan;”Is ie er af? Nee toch!?”
Ruud;”*&^@(*@*@*&^@”

De eerste aanbeet werd dus door mij hoogst persoonlijk om zeep geholpen. De vis is langs één van de vele paaltjes langs geschuurd. Later zou blijken dat er een oude boerderij voor de kant heeft gestaan. Tijdens de dijk doorbraak was deze natuurlijk weggespoeld. De resten bestaande uit, paaltjes en hier en daar koeienbotten(!) bevolkten dus de stek.
Mijn lijn was langs een mosseltje gegaan welke we op bijna elk paaltje voelden zitten.

Om 05:00 krijg ik opnieuw een beet. Met een nog snellere gang dan een half uur hiervoor vlieg ik opnieuw naar de hengel en lang word er niet getwijfeld hoor...

PLONS

10 minuten later heb ik een prachtige spiegel van rond de 26 pond in mijn net zitten. De kop is er ook met deze vis echt af en zoals veel save area’s werden de beten naarmate de dag vorderde meer en meer...

De kop is er met deze vis af!

Het is nu een uur of 4 in de middag. We zitten even lekker na te genieten van de vele mooie vissen. Door de hitte hebben we maar even een oval opgezet voor de spullen. De hele oval hebben we bedekt met stro. Opvallen doen we dus niet snel voor eventuele lastige boa’s. We zien er meer uit als camping jongens die de hele dag aan het zwemmen zijn. Bij elke beet zijn we er tot nu toe ingesprongen. Geen gezicht zo in het water met dat schepnet over je kop. Ik werd zelfs nog een aantal keer voorgetrokken door een vis, super mooi!
Het zal wel iets Amsterdams zijn. Kan mezelf nog een artikel van Piet Vogel en Joris Weitjens herinneren. Één van de twee kreeg zelfs een bekeuring... Jullie kunnen natuurlijk wel raden wie.

16:15 Een beet op één van de stokken van Jan...

Ruud; “Apart terugzakkertje hé.. Hangt ie ouwe?”
Jan;”Hij doet niet echt veel hoor... Ik weet niet wat het is...”

Nu enkele jaren later, is het fenomeen wel bekend bij me geworden hoe grote vissen in sommige gevallen zich gedragen bij een aanbeet/dril...

Ruud:”Man, je zal wel een winde hebben haha...”
Jan; “Scheppúh!”

En daar lag dus al één van de topvissen in het net! Echt een kers op zo’n superdag!


Er zouden nog wel meer van die dagen volgen in de jaren na deze sessie. Dat kunnen jullie lezen in het volgende deel van; tussen het riet!