Ik ben drie keer met wisselend succes naar Madine geweest. . Van al die sessies heb ik geprobeerd om een leuk verslag te schrijven. Zowel van onze missers als van ons succes heb ik dingen opgeschreven. Hieronder neem ik jullie mee naar de waterkant en wens ik een ieder veel plezier tijdens het lezen.

Lac de Madine sessie 1 (1998)

28 pond voor Saron

Half juni besloten Michel, Miranda (mijn vriendin) en ik (Saron) om nog een keer naar Frankrijk te gaan. Ons plan was om een groot meer te bevissen. We kozen voor Lac de Madine. Ik had voordien nog nooit op een water gevist dat groter was dan 90 hectare, dus dat was een grote stap. De oppervlakte van Madine is ongeveer 1100 hec. Dus dat is toch twaalf keer zo groot.
In '98 stond Madine volgens mij nog niet zo erg in de belangstelling als de jaren erna. In '99 en 2000 is het volgens mij pas echt heel druk geworden.
We zouden gaan vissen van 20 juli t/m 24 juli. Hier volgt een verslag van die eerste sessie..

De Voorbereiding
Alle voorbereidingen werden snel maar goed doordacht getroffen. Ten minste dat dacht ik. Een boot, visvinder, goede rodpod om je hengels flink de lucht in te krijgen, tijgers, amnesia, boilies, safety-rigs, lampen, grote pan, citroen olie, markers, eten, aanhanger om alles mee te krijgen en nog véééél meer werd mee gezeuld.

De dag van vertrek
We hadden om 5.30 uur afgesproken in Diepenveen en enkele minuten later vertrokken we dan ook. We waren nog geen 100 meter weg of de zekeringen sloegen bij Michel in de auto kapot. Ergens maakte iets in de aanhanger kortsluiting. We konden het hele zaakje dus direct weer uitpakken. Na ongeveer een uurtje zoeken was het euvel gevonden en verholpen en konden we na alles opnieuw ingepakt te hebben dan echt vertrekken.
Na een voorspoedig verlopen reis reden we om precies halftwee het terrein van Madine accueil op en werden we al opgewacht door Alain Renard, de beheerder. Na de nodige uitleg en het kopen van de benodigde vergunningen kregen we wat formulieren te zien van vissers die voor ons waren geweest. Hierop stonden vangsten vermeld. Nagenoeg iedere visser had wel iets gevangen, alleen viel het gewicht een beetje tegen. Toch gaf het ons het nodige zelfvertrouwen. Daarna gingen we langs de stekken. Ze lagen er mooi bij. Op de stek aan de linkerbuitenkant zaten twee Belgen. Zij waren ook die ochtend gekomen. Wij besloten daarom om zo ver mogelijk bij de Belgen vandaan te gaan zitten en belanden dus helemaal rechts vlak bij de camping. Verder zat er helemaal niemand, dus het was lekker rustig.
Nadat we alles naar de plek hadden gesleept en Michel de auto had geparkeerd konden we alles opzetten.
Toen we met de dieptemeter op het water waren geweest konden we concluderen dat het water op onze stekken geleidelijk afloopt tot een diepte van ongeveer 3m. De eerste 20 meter veel boomstronken en tot 60m uit de kant veel plantengroei. Een mooi wierbed recht voor onze stek gaf ons goed vertrouwen. Ook was er iets te vinden dat op een oude rivierbedding leek. Die liep rechts voor mijn stek langs op zo'n 50 meter uit de kant. Het werd er opeens een halve meter dieper en dat schuine kantje was bezaaid met mosseltjes en kleine uitstekende takjes. Misschien waren dit nog wortels van oude struiken of bomen. Ik merkte dit doordat ik uit de boot ben gesprongen om eens goed te voelen hoe dat kantje afloopt. Na een half uurtje op dat richeltje heen en weer gelopen te hebben (op blote voeten) had ik het wel gezien of eigenlijk gevoeld. Ik had allemaal krassen en sneetjes onder mijn voeten en een paar dagen later zou ik ook nog een stukje hout uit mijn zwerende voet halen. Het deed al zo zeer en ik vroeg me al af hoe dat kon. Ja, moet je maar niet zo stom doen! Maar ach, we hebben er alles over om de stek goed te leren kennen of niet?
Ik ging rechts zitten en Michel links. Ik besloot om de hele rechterkant af te voeren zodat ik alle vis van rechts kon blokkeren. Ik voerde aan de zijkant langs het wierbed en maakte zo een voerspoor.
Mijn eerste hengel lag ongeveer 80m uit de kant op ongeveer 2,8 m diepte en rechts van het wierbed. De tweede hengel op 50m en 2m diep precies achter het richeltje en de derde hengel op 35m uit de kant en een diepte van 1,5m. Deze hengel lag net buiten het wierbed. De hengel die het verst lag viste ik met tijgers de andere hengels met boilies.
Eindelijk lag alles op z`n plaats en konden we aan een stevig avondmaal beginnen. Het werd ondertussen al langzaam donker en we moesten ons alvast gereed maken voor de nacht.

26 pond voor Michel

De eerste nacht op een nieuw water en vooral zo`n groot water als dit brengt toch altijd weer de nodige spanningen met zich mee.

De nacht kwam en we hadden de wind strak op de kant. Volgens een bepaald vissersspreekwoord betekent dit "vis op de kant".

Ik kon de slaap niet vatten, want ik was veel te gespannen. Zou het nu al gaan gebeuren of pas later of helemaal niet. Veel tijd om daar over verder te filosoferen kreeg ik niet, want om 1.15 uur gilde mijn linker delkim het uit.
Snel uit de slaapzak. Godv…. waar zijn mijn slippers nou? Dan maar zonder slippers. De tent wil niet open, de opening was toch in het midden? Lichte paniek breekt uit. Ondertussen loeit de delkim op volle kracht door. Gelukkig heb ik de tent nu open en ben ik er eindelijk uit. Op blote voeten over de afgezaagde stronken als een magiër die over hete kolen loopt verplaats ik me naar de hengels. Michel was gelukkig iets sneller dan ik en slaat de hengel aan. Ik neem de hengel over en snel stapten we in de boot.
"Roeien man!!", riep ik. Welke kant op? Waarheen? Doordat ik achter in de boot zit en Michel voorin begint de boot te tollen. Ik probeer de lijn strak te houden, maar het is al te laat. De lijn schuurt even en dan valt alles slap….
De eerste run en direct totale chaos!

Teleurgesteld varen we terug aan wal. Snel maak ik de boel weer voor elkaar en roei het zaakje opnieuw uit. Ondertussen word ik zelf ook aardig 'uitgeroeid' door het lokale bestand aan muggen. Zij zijn in ieder geval aan het azen, van dressuur geen sprake!
Na precies een half uur ligt alles weer okie dokie en heb ik er weer zin in. Het is inmiddels 2.00 uur en ik kruip de tent weer in. Op het moment dat ik ga zitten op mijn stretcher gaat één van Michel zijn hengels er vandoor. Michel is net op tijd bij zijn hengel en kan de achterkant nog vastgrijpen voordat deze de rodpod helemaal verlaat.
Hup de boot weer in en het hele gelazer begon opnieuw. Een nog grotere chaos!
Om een lang verhaal wat korter te maken: lijnen verstrikt, karper vast in wierjungle, lijn slap, peddel los, vis ook los.
Eerste dat we toen gedaan hebben (hadden we het maar direct gedaan) is op alle hengels een aantal meters amnesia voorslag geknoopt, want dit kost vissen!

Nieuwe tactiek
Er moesten nieuwe tactieken komen voor het drillen vanuit de boot. Anders zou deze vistrip en marteltrip worden. Als je dit nog nooit gedaan hebt moet je er echt wel even over nadenken, want het gaat je anders flink wat vissen kosten en dat is natuurlijk niet de bedoeling. De boot die we mee hadden was er een van het type fishhunter. Dat is een opblaasboot van iets dikker plastik. Niet echt ideaal om op dit soort water bij je te hebben.
Vooral het slalommen in het donker tussen de verschillende uit het water stekende boomstronken is een sport op zich.
In mijn slaapzak bedacht ik dat degene die drilt voorin de boot zit en de roeier achterin, dan zou de boot in ieder geval niet gaan tollen. Tevens was het noodzaak zo snel mogelijk in de boot op het water te zitten, want anders hadden de vissen zich al in het grote wierbed geboord. Zo gezegd zo gedaan.

Een 24 pond zware two-tone. Mijn geluk kon niet op

3.10 Knallende run op mijn rechter hengel. Ik rende uit de tent sloeg aan en liep alvast 10 m het water in. Michel had niets in de gaten na ongeveer 3 keer geroepen te hebben ontwaakte doornroosje uit een diepe slaap. Snel stapten we in de boot en gingen de vis halen. Zonder al te veel moeite wisten we de vis te landen. Het was een spiegel en wat voor één. Een 24 pond zware two-tone.
Mijn geluk kon niet op, maar nu rook ik mijn kansen. Het waaide inmiddels nog harder op onze kant, dus dat betekent volgens een ander vissersspreekwoord nog méér vis op de kant!
Ja hoor, 5.30uur. Weer een run op mijn rechter hengel. Snel sta ik met hengel en al in het water en Michel duwt de boot al voor zich uit. Onder het roeien schiet plotseling een peddel los. Verdomme! We worden binnen een paar seconden terug aan wal geblazen en we moeten alles op alles zetten om niet op een boomstronk te belanden. Ondertussen heb ik een karper eraan die nu vast in de waterplanten komt te zitten.
Het lijkt eeuwen te duren voordat de peddel er weer in zit. Gelukkig heb ik al die tijd nog een beetje contact met de vis. Na even wat olympisch roeiwerk van Michel zijn we nu snel boven de vis en de dril kan nu pas echt beginnen. Verdorie zeg het lijkt wel of alles weer vast zit. Recht onder de top blijft alles stil. Het zal toch niet. Nee, de karper zit niet vast, het handelt hier om een iets groter exemplaar. Ik ga wat meer in de hengel hangen en Michel stuurt de boot perfect bij. Tegen zo'n overmacht is de karper niet opgewassen en al snel kan ik het net er onder schuiven. Het is weer een spiegel. Aan land til ik het net uit het water. Oef! Deze vis is veel zwaarder. Snel in de weegzak. Zal hij de 30 pond halen? De wijzer gaat over de 10 kg, over de 13 kg, 14 kg, ja zelfs over de 15kg. Precies tussen de 15 en 16 kg, dus 31 pond!!
Mijn alle eerste dertiger op een nieuw water! Ik ben dolgelukkig! Wat een nacht!!

Mijn alle eerste dertiger op een nieuw water! Ik ben dolgelukkig! Wat een nacht!!

Dag 2
Overdag waait het hard en is het vrij fris. De hele dag wordt er niets gevangen. We gebruiken de tijd om tijgers te koken. Voordat het begint te schemeren wordt er opnieuw gevoerd langs het wierbed en met frisse moed gaan we de komende nacht weer in. We hadden net gegeten en Michel ging even afwassen en douchen. Het zal ongeveer 22.00 uur geweest zijn toen Michel zijn rechterhengel acte de presence gaf. Aangezien Michel in geen velden of wegen te bekennen was sloeg ik maar aan. (iemand moet het toch doen, niet dan?)
Snel hing ik in de hengel en sprong in de boot. Ik pompte de vis dichterbij en mezelf dichter naar de vis toe. In alle consternatie was ik het schepnet vergeten (niet slim Debets). Er zat niets ander op dan de vis met de handen te landen.
De vis zat nu onder de top in de waterplanten. Ik pakte de lijn met mijn handen en trok de vis dichterbij. Hij bleef rustig, het was nu of nooit. Ik trok nog iets harder aan de lijn om de vis binnen handbereik te krijgen, als hij nu een run neemt dan heb ik waarschijnlijk een paar vingers minder. Hij doet het gelukkig niet! Ik pakte hem vast en hees het beest uit het water in de boot.

Ondertussen kwam Michel aan gesprint. Hij had me al vanaf een afstand zien drillen vanuit de boot. Snel had hij zijn knakenlandslippers uit getrokken en was op blote voeten over het asfalt en door het bos gevlogen. Hij baalde natuurlijk als een stekker. Maar ja moet je maar niet tegen schemer gaan afwassen, hé Michel! De spiegel woog trouwens 24 pond en was 76 cm lang. Daarna bleef het een tijdje stil.
Het zal ongeveer 1.15 uur zijn geweest toen mijn linker delkim begon te gillen. Snel uit de tent en als een inmiddels volleerd bobsleeteam - ik met hengel voorop rennend en Michel kort daarachter de boot voortduwend - spring ik in de boot en duwt Michel door alvorens hij zelf in de boot springt. Eenmaal boven de vis begon het pas echt. Dit was een slimme jongen. Elke keer pompte hij zich vast in de plantenjungle. Als deze vis werd gevangen zouden we hem zeker Ronny Brunswijk dopen!
Op een gegeven moment zat hij muurvast. Snel gaf ik wat lijn, maar er kwam geen beweging in. Ik gaf Michel de hengel en pakte de lijn in mijn handen en trok eraan. Nu voelde ik duidelijk dat de vis er nog aan zat en hij nam ook direct een run. Snel nam ik de hengel weer over en drilde de vis uit. Zonder veel moeite konden we hem toen landen. Het was opnieuw een schitterende spiegel en hij woog 25 pond.

Eenmaal aan de kant bleek het een mooie oude leder te zijn van 24,5 pond.

Voordat we weer gingen slapen spraken we af dat Michel de volgende run voor zijn rekening nam. Hij was tot nu toe wat ongelukkig geweest en verdiende veel meer!

2.30 uur….P.. nog voordat de delkim zijn eerste toontje kon geven en ik goed en wel besefte wat er aan de hand was had Michel mijn hengel al aangeslagen. Ik pakte snel de boot en duwde Michel en de boot tussen de boomstronken door het water op. Al peddelend en pompend kwamen we dichterbij. Door nu achteruit weg te varen konden we de vis ervan weerhouden dat hij zich in de onderwaterjungle boorde. Gelukkig gaf deze vis niet zo heel veel problemen en kon ik al snel de eerste vis voor Michel landen.
Eenmaal aan de kant bleek het een mooie oude leder te zijn van 24,5 pond.
Verder bleef het die nacht stil, maar we waren natuurlijk al weer zeer tevreden.

Dag 3
De volgende dag kan ik kort over zijn. Het was bloedheet en er stond geen wind. Er gebeurde overdag dan ook helemaal niets. Toen het rond tien uur dan eindelijk donker werd stonden we paraat achter de hengels.
0.30 uur. Twee korte piepjes op de rechterhengel. Ik sta op om te kijken. Piep! Weer één. Snel loop ik naar de hengels en ik kijk naar mijn top. Weer twee piepjes en de top gaat langzaam krommer staan. Ik sla aan en meteen staat de hengel in een enorme curve. Langzaam komt het beest op gang. Eerst rustig en dan steeds sneller. De slip giert het uit en dan opeens…… diepe teleurstelling, alles valt slap: lijnbreuk!
2.15 uur. Opnieuw een harde run en al meteen met de aanslag is het over. Wederom lijnbreuk, om gek van te worden.

5.30 uur. Knallende run op mijn linker hengel. Nu lijkt alles beter te gaan. We zitten al in de boot en zijn vlak bij de vis. We zijn de waterplanten voorbij en alles lijkt te gaan lukken, maar - er is altijd een maar - om de één of andere reden is er iets hierboven dat het ons niet gunt deze nacht. De lijn schuurt en knalt door midden en daar sta je in de donkere koude nacht met een zweepje in de hand. We snappen er niets van en Michel begint zich ook zorgen te maken waarom hij nog geen beet heeft gezien.
Het is inmiddels al weer licht als we alles opgetuigd en uitgevaren hebben, maar we zitten deze nacht nog zonder vis.
6.50 uur. Opnieuw een run op mijn rechter hengel. Ik roep Michel en vraag of hij hem neemt. Nog voordat ik het geroepen heb schiet er een wervelwind langs mijn tent en hangt Michel al in de hengel. Snel duiken we de boot in voor een nieuw avontuur. We moeten eerst onder alle andere hengels door. Ik roei als een gek en Michel houd het zaakje strak. Al snel zitten we boven de vis en lijkt het dit keer te lukken. We kunnen de tube al zien en dan duikt de vis weer. Een fractie van een seconde schuurt de lijn…een boomstronk!! ….. Daar dobberen we dan als twee verloren schapen op een 1100 hec. groot meer. Vier runs gehad en toch een BLANK!! Dat doet pijn.

Tussenstand
Er is nog één nacht over om orde op zaken te stellen. Tot nu toe hebben we 11 runs gehad en 5 karpers gevangen. Niet echt een gemiddelde om tevreden over te zijn! Duidelijk was ook dat de amnesia zijn werk niet deed. Al die mossels sneden de amnesia aan gort! Hadden we maar gevlochten lijn bij ons!
Na deze zware nacht zijn we overdag veel gaan slapen. Halverwege de middag sloeg het weer in eens om. Het waaide hard en we kregen ook nog een flinke regenbui op ons dak. Het zag er gunstig voor ons uit! Ondertussen werden er weer de nodige tijgers gekookt en onderlijnen gemaakt.

Na weging blijkt de vis 18 pond en 76 cm lang te zijn.

Ik was net met Miranda in gesprek over het feit dat ik twee keer per jaar naar France wilde toen mijn middelste hengel tot leven kwam. Yes !! een run overdag! Mies, Mies! Een run. Met kleren en al liep ik het water in. Wij de boot in en roeien voor het vaderland. Ondertussen probeer ik de vis dichterbij te pompen. Eén van de lijnen komt vast aan de boot te zitten. Gelukkig komt hij snel weer los. De vis laat ons behoorlijk rondtollen en het lijkt dan ook net of we in een draaimolen zitten. Eenmaal aan de oppervlakte zie ik dat het een kleine schubkarper is. Als ik hem wil netten lukt dat niet want nu zit het net vast aan de boot. Wat een shit boot…… Het leek al net een varend vergiet of nog beter de titanic.
Door wat inspanningen van Michel komt het net los van een één of andere haak onder aan de boot en kunnen we de vis landen. Na weging blijkt de vis 18 pond en 76 cm lang te zijn.
Eindelijk een vis overdag. Misschien volgen er meer, dus werd er snel weer uitgeroeid.
18.30 uur. Michel wilde net gaan afwassen, maar Miranda moest haar spullen nog pakken. Ik stond voor de tent toen alweer het geluid van een delkim klonk.
Ik pakte de hengel, schakelde de baitrunner uit en sloeg vast. De vis nam direct lijn. Ik gaf de hengel aan Michel en hij liep het water al in. Ik pakte de boot en snel gingen we op weg. Ongeveer 20m uit de kant kom ik erachter dat we alweer het net zijn vergeten. Ik probeer wat achteruit te varen en roep naar Miranda dat ze het net even moet gooien. Miranda gooit het net, maar het waait weg en land op de andere lijnen in het water. Een hels fluitconcert komt uit de delkims. Snel sprong ik uit de boot en stond tot aan mijn knieën in het water. Ik graaide het net uit het water en klom weer in de boot. Nu als een gek peddelen. Tijdens dit peddelen zag ik niet dat het net door een windvlaag weer in het water belande. Nu moest ik kiezen of het water in duiken en zwemmend het net halen of zonder net verder.
De vis moest geland worden dus ik koos voor het eerste. In vol ornaat met pet en al sprong ik overboord. Michel keek verschrikt achterom. Sprong daar een reuze karper? Toen hij zag wat er aan de hand was kregen we alledrie de slappe lach.
Ik had het net te pakken en zwom terug. De vis zat er nog steeds aan. Michel pakte het net en ik klom terug aan boord van de titanic. Mijn broek zakte door al dat water zo van mijn kont af en als een verzopen kat zat ik verder te roeien.

We konden de dril verder gelukkig met succes afronden en Michel had een prachtige hoge schubkarper van 26 pond en 82 cm. Volgende keer zal ik het net vast maken aan de boot, want anders komt het niet goed met mij! (foto)

20.30 uur. Op het moment dat ik dit schreef ( ik hield namelijk een dagelijks verslag bij) kreeg ik weer een run. Nou ja, het was een piepje en de top ging langzaam krommer staan. Mijn logboekje vliegt omhoog uit mijn handen, mijn pen word een ongeleid projectiel en Debets hangt in zijn hengel. Raak!! Michel, kapitein van de Titanic steekt van wal. Ik spring ook in de boot en de race begint opnieuw. Ik voel al snel dat het een knolletje is, dus snel afhandelen. Geen geklets, maar zaken doen. Snel word de spiegelknol geland. 11,5 pond en 61 cm.

We hebben ons inmiddels gereed gemaakt voor de nacht. Alles ligt er weer perfecto in. Dit moet ons slotoffensief worden, want morgen zouden we weer vertrekken.
Michel en ik zitten wat voor de tent te babbelen over de mogelijkheden van dit water. We drinken een bak thee en gaan daarna alle twee naar achteren voor het nodige looswerk. Je zult nou maar een run krijgen grapte ik nog. Ik loop rustig terug en dan klinkt er een piepje uit mijn delkim. Dit vatten we direct op als een officiële waarschuwing en Michel staat daarom ook alvast klaar achter de stok. Dan komt de delkim pas echt tot leven en kan ook Michel in actie komen. Hup de boot weer in, iets dat nu routine was geworden en achter de vis aan. De vis neemt nog even een marker op sleeptouw maar daarna laat hij zich makkelijk scheppen en hebben wij er weer een vis bij. Een mooie spiegel van 20 pond en 76 cm. Na deze run besloten we om onze slaapvertrekken op te zoeken.
2.30 uur. Zonder waarschuwing worden we opgeschrikt door een knallende run op één van Michel zijn hengels. Wij snel de boot in en de achtervolging inzetten al snel bleek dat de lijn weer door de waterplanten liep. Michel doet zijn best nog om de lijn hoog te houden maar het is al te laat. Alles valt slap en wij zitten in het pikkedonker een potje zwaar te balen.

3.30 uur. In de verte hoor ik een fluitketel. Een fluitketel? Eikel, Michel heeft weer een run. Snel rukken we uit. Het is de rechter hengel die vlak bij mijn linker hengel ligt. We vaarden net voorbij de waterplanten toen het noodlot alweer toesloeg. Wederom lijnbreuk. Zonder ook maar een woord te spreken vaarden we terug. Eindelijk kreeg Michel runs op zijn hengels en dan gebeurt er dit. We krijgen toch geen herhaling van gisteren?

Wat blijft het toch stil op mijn hengels en het werd al weer licht.
6.00 uur. Toch een run op mijn middelste hengel. Michel was er ook al weer snel bij. We voeren snel weer uit. Al snel had ik de gaten dat we weer te maken hadden met karper van formaat knol. Het bleek een schubje te zijn van 13 pond en 72 cm. Ik besluit om op de middelste en de rechtse hengel in plaats van een 20mm boilie een 30mm boilie te monteren.

7.30 uur. Mijn rechter delkim wil even duidelijk maken dat iets de boilie heeft genomen.
De vis voelde aardig aan, maar toch had ik niet het idee dat het een zware was. Doordat ik de hengel ontzettend hoog hield kon de vis niet de waterplanten in. Als een hoepel zo krom moest ik hem trekken. Na een tijdje rolde de vis aan de oppervlakte en zag ik dat het een redelijke spiegel was. Zonder verdere problemen wist ik de vis te landen en aan land bleek het een schitterende vis te zijn. Dikke knik achter de kop. 28 pond en 82 cm. De mooiste vis die ik deze sessie had gevangen.

De mooiste vis die ik deze sessie had gevangen.

Snel een nieuwe 'skippybal' op de hair en we kunnen er misschien nog net één vangen. Over een paar uur zouden we vertrekken Ondertussen beginnen we vast met het opruimen. Wat een puinhoop zeg. Gelukkig is er ook wat op gegaan.