Artikelen

What it is?

Ik zit op mijn kamer en luister muziek. Op de achtergrond ratelt de publieke omroep maar door over de Tweede Kamer verkiezingen. Erg interessant. Maar na nog maar een paar uur geleden te hebben gestemd, ben ik alweer ergens ander met mijn gedachten dan bij die stemmachine.

“We got to fly away, pack our bags today. We got to ride the waves, see you in a couple of days” zo luid de zin die uit de boxen komt, op het moment dat ik het idee krijg om de pen maar weer eens op te pakken.

Ik wil weer vissen. Zittend aan mijn bureau droom ik weg naar vorige week vrijdag. Een visdag die slecht begon, maar eindigde in 4 aanbeten, met daaruit als resultaat 3 prachtige karpers…

Verder dan bovenstaande zinnen ben ik toen niet gekomen. Wanneer ik zin had om te schrijven had ik geen inspiratie, en wanneer de inspiratie er wel was, had ik geen zin om te schrijven. Misschien dat de rustgevende klanken uit mijn koptelefoon ( het is immers alweer diep in de nacht ) daar iets aan kunnen veranderen. Ik kijk in mijn logboek om te kijken wanneer die sessie ook al weer was. Half januari. Alweer meer dan twee maanden geleden. Intussen is er wel gevist, maar niet meer dan een dagje hier, een nachtje daar.

"De winter heeft ook zo zijn charmes…"

“That’s what it is”, komt er uit de koptelefoon. De woorden gaan het ene oor in, en het andere oor weer uit. “Tja, wat is het eigenlijk?” vraag ik mezelf af. Wat is het? Ik weet het niet. Op dit moment weet ik precies wat ik wil, maar alles gaat precies zoals ik niet wil. Deels buiten mijn schuld om, maar ook door mezelf. Ik heb het druk met werk, maar toch altijd weinig geld, druk met school, maar in mijn vrije tijd kan ik mij er niet toe aanzetten. Zes dagen school en werk, en alles valt precies zo dat er net geen ‘nachtje gepakt’ kan worden. Je wil je vrienden ook nog zien, dus toch even de kroeg in. En dan de 7e dag voor dag en dauw op om een visje proberen te vangen? Het lukt me verdomd moeilijk.

Het zal ook wel aan mezelf liggen, als ik alles heel goed plan met school en werk zou het misschien kunnen dat ik elke week een dag of nacht kan vissen. Eerder had ik de vrijdag vrij, zodat er nog wel eens wat gepland kon worden, ook dat is nu over. Goed plannen, op school een van mijn zwakste punten. Toch vraag ik mij af of ik mijn tijd niet net iets beter kan indelen.

Avondjes

Mijn gedachten zijn inmiddels weer ergens anders, wéér bij het vissen. Ja, ik denk er genoeg over, maar het ontbreekt nog een beetje aan actie. Ik moet mezelf ook niet té gek maken. Ik kan het ook anders proberen te zien. Sinds een paar jaar vis ik nu regelmatig ’s winters. Ik had al op de tweede dag van dit jaar de eerste karper op de mat liggen. Het had een stuk minder gekund dus.

Ik had al zeer vroeg in het jaar karper op de mat

Vandaag is de zomertijd ingegaan. Dit heeft mij enorm goed gedaan. Nu het een uurtje langer licht blijft, komen die speciale ‘avondjes’ weer in zicht. Avondjes van drie, vier uurtjes die dan nog even met de korst gevist worden. Of samen met Ben de spullen in de auto na het werk, naar het water en dan tot een uur of 1 doorvissen. Heerlijke avonden, struinen in het klamme gras, zwoele avonden, op je stretcher doorbrengend ( je bent toch met de auto ) en de muggen van je af slaand, en dan thuis komen, en dan in de tuin nog even een flesje Groenlo’s gerstenat drinken. Ondertussen droom ik weg bij de muziek: ‘I can feel it comming in the air tonight’ En ik voel die mooie avonden al weer komen…

Ach, het zal wel een voorjaarsdip zijn, of hoe noemen ze dat, er is in ieder geval een woord voor. Je wil alles, niks gaat. Je neemt je van alles voor, niks wordt gerealiseerd. Je verlangt naar van alles, niks wordt werkelijkheid. Waarschijnlijk is het maar een gevoel.
Ondertussen heb ik het weer van me afgeschreven, en neem ik me voor om nu eens realistisch te kijken hoe de zaken ervoor staan. Geen krappe uurtjes in gedachten volproppen met vissen, gewoon plannen waarvan ik zeker weet dat het ook kan. Nog een week of drie, en dan zit ik in Frankrijk, op karpergebied vrijwel onbekend terrein voor me. Geen illusies maken dat je voor die tijd nog grandioze dingen kunt doen. Vergeet die moeilijke wateren maar, gewoon in de buurt de vis zien te vinden en waar mogelijk ook nog wat vangen, ondertussen de Frankrijktrip goed voorbereiden om te proberen daar het beste van te maken. Daarna kan de boot gerepareerd worden, is het moeilijke water weer bevisbaar geworden, en zijn de lange fietsafstanden hopelijk aangenamer. En dan is het alleen nog maar een kwestie van… Juist! Goed plannen! Want het is nooit te laat voor goede voornemens…

Wat heeft het allemaal voor zin?

Verheugd omdat ik eindelijk weer eens een schrijfseltje heb voltooid, kijk ik quasi naar rechts. Daar staat mijn TV aan, zonder geluid. Echter, ik zie de nieuwslezer ernstig spreken over oorlog in Irak, Generaal Franks die over gesneuvelden bericht, zowel Iraki’s als soldaten van ‘de Coalitie’. Mensen angstig voor SARS, het huiveringwekkende, onbekende long-virus. Deze beelden brengen mijn gedachten op gang en andere verschrikkelijke beelden verschijnen in mijn hoofd; jonge mensen gedood bij een auto ongeluk, Aids, kanker, hongersnood in Afrika….

Aan het water, ook als je ergens anders beter op je plaats bent…?

Opeens schrik ik en ik denk: “Jezus, waar ben ik mee bezig!?” Ik zit om half 3 ’s nachts een beetje depressief te doen over dat ik niet genoeg kan vissen, terwijl er op elk moment van de dag mensen zijn die sterven, door armoede, honger, ziektes en oorlog! Wat bekrompen ben ik toch. Ik kan werkelijk maagkramp krijgen van de spanning wanneer ik wel wil vissen, maar niet kán vissen. Daar draait mijn wereldje om, vissen. Ik voel me haast schuldig.

Het is nu trouwens al minder dan bijvoorbeeld een tijdje terug, toen ging vissen bijna voor alles. Dingen zoals ’s zondagsavond samen met elkaar eten, rustig met elkaar praten onder het genot van een pilsje, ik liet het allemaal schieten om maar te kunnen vissen. In de zomer nog erger dan ’s winters. Dan zijn er immers die ‘avondjes’ te vissen. Dan hangt het in de lucht. (‘In the air’) Dan voel je dat ze liggen te wachten, dus dan ga je erheen.

Door ziekte van een aantal dierbaren ben ik er achter gekomen dat vissen niet vóór alles gaat. Je ontdekt dan dat het leven al zo kort is, en dat tijd die je met vrienden en familie kan doorbrengen kostbaar is. Ik probeer van elk moment te genieten. In deel 1 uitte ik mijn emoties onder andere door muziek. Heel toepasselijk klinkt er nu een nummer. De strekking ervan is ongeveer deze: Geef me nog één keer alles, geef het nu, nee niet te laat. Schrijf een artikel en muziek word opeens in een heel andere context geplaatst.
Ook dit artikel is, net als het vorige weer een uiterste. Onbewust sluit dit stuk mooi aan op het vorige. Beide uitersten zijn niet goed. Vissen moet kunnen, het liefst lekker veel, maar het moet geen obsessie worden! En geloof me, dat was het voor mij bijna wel.
Bijna? Niet zo laf Sjoerd! Okay, het was eigenlijk een obsessie. Ik ging met karper naar bed (fig.) en ik stond ermee op, alleen al omdat wanneer ik wakker wordt, uitkijk op mijn aquarium met kleine koi.

Ik dácht karper, en schoof wanneer nodig, zo mogelijk alles aan de kant om te kunnen vissen.

Ik ben nu nog steeds verslaafd aan het vissen. Ik geniet nog steeds met volle teugen van alles dat met karper te maken, maar het gaat niet meer über alles. Hoe gek het sommigen ook in de oren mag klinken, er zijn belangrijker dingen in het leven!

Overdreven, deze twee artikeltjes, denk je misschien. Kan zijn, ik ben ook maar een gewone jongen die zijn hersenspinsels op het papier gooit, en wat zich daarboven allemaal aan gedachten vormt, kan ik nog steeds maar moeilijk beïnvloeden, tenzij je een oplossing daarvoor weet. Doe ermee wat je wilt, maar bedenk wel, je leeft maar één keer…

“Hier komt hij tot rust na een week hard werken. Hier wordt hij niet gestoord door mensen die hij niet wil zien. Hier kan hij zichzelf verliezen in een andere werkelijkheid. Voor eventjes…”
Deedee Derksen

Wanneer ik dit schrijf, ben ik net weer terug uit Frankrijk. Lekker even weggeweest, even de ergens anders zijn met je gedachten. Uitrusten is er niet echt van gekomen. Twee keer 24 uur reizen, en daar tussenin een aantal nachten met meerdere aanbeten midden in de nacht komen je rust niet ten goede. Let wel, je lichamelijke rust niet. Maar mijn geestelijke rust wel! Ik heb weer gevangen. Ik ben weer bezig geweest met mijn favoriete hobby, mijn passie. Stuk voor stuk waren het puntgave juweeltjes.
Bovendien was het alweer enige tijd geleden dat ik door middel van statische visserij een aardige vis had gevangen.

Mijn eerste Frankrijktrip zit erop. Gelijk toen ik thuiskwam voelde ik mij weer thuis. Mijn stad, het huis, de tuin, mijn ouders, mijn broer, mijn kamer, mijn koi. Maar tegelijkertijd kwam er een gevoel van heimwee over mij. De binnenkomst door de voordeur betekende voor mij gelijk ook dat vanaf nu weer alles bij het oude zou zijn. School, werk, opdrachten, verplichtingen. Zoals het starten van het Transporter busje 10 dagen geleden de vrijheid inluidde, zo luidde het starten van de Daewoo waarmee we naar huis reden de dagelijkse sleur
in.

Genieten van de kleine dingen… Meer heb ik niet nodig

Ik weet het, het hoort er allemaal bij. Maar na ruim een week in die adembenemend mooie omgeving te hebben gevist, is het gewoon weer wennen. Ik weet het zeker, ik moet weer meer gaan vissen. Ik benijd de jongens die één of meerdere nachten per week kunnen vissen. Maar nu is het genoeg geweest! Dan maar een extra avond doordeweeks werken en niet meer op zaterdag werken. Deze trip was het zetje dat mij weer deed proeven van die ultieme vrijheid. Alleen in de natuur, op jezelf aangewezen. Jij, het water, en de karper. Niks meer en niks minder. Ik weet het nu zeker. Dit seizoen was al niet slecht. Midden in de winter al af en toe karper, nu een heerlijke Frankrijktrip gemaakt, en veel slechter als vorig jaar kon het toch al niet. Vrijwel alles ging toen mis. Als het zo door gaat wordt dit een heerlijk seizoen waarin genieten voorop staat. En met dat vrije weekend erbij kan het al bijna niet meer stuk. Als ik maar in mijn element kan zijn. Aan het water. Tja, ‘What it is?’ Opeens weet ik wat het is. Dit is het. Zo moet het zijn, louter genieten…

Vang ze en geniet ze,

Sjoerd Groot