Zelf merk ik hier niets van, als ik slaap dan slaap ik, gelukkig want ik zou geen oog meer dicht doen als ik me zelf zou horen….Met deze uitspraak in het achterhoofd hebben we de man 2 (jawel)! hengeltjes opgetuigd en beaasd met de door mij zo geprezen Kevin Nash boilies. Twee 15mm vismeel exemplaren aan de hair moest voldoende zijn. Broerlief gebruikte bananen-boilies van het zelfe merk en formaat.
Over het algemeen 2 smaakjes die het goed doen op het kanaal. Wachtend op wat zou moeten komen installeerden wij ons op de zetels en al gauw waren de eerste kopjes koffie en bijbehorende Javaanse jongens achter de knopen en Konden wij concluderen dat onze observatie van die ochtend vrij aardig overeen kwam met de werkelijkheid. Op deze stek hanteren wij meestal de gewoonte om na anderhalf uur run-loos doorgebracht te hebben iets te veranderen. Dat kan zijn de plek of de boilies veranderen, ook een eventuele pop-up behoort tot de mogelijkheden. Ik koos voor een combinatie. Aan de ene hengel een pop-up geknoopt en de ander voorzien van frisse (?) vismeelboilies verder uit de kant leggen. De zon kwam inmiddels al weer wat op krachten en zowaar begon het behagelijk aan te voelen onder mijn honde-kleedje.
Tegen een uur of 10, terwijl ik al weer lang en breed lag te slapen in een pril zomer-zonnetje, kwam mijn grote (letterlijk & figuurlijk) vriend "Sar" met bijbehorende vriendin, bijgenaamd "Tweety" ons een hart onder de riem steken. Als wij de tijd hebben komen we elkaar altijd opzoeken aan de waterkant. Een goede gewoonte. Zeker omdat Sar altijd verse koffie en koekjes meeneemt. Zijn vriendin komt ons soms zelfs op de fiets van dit soort versnaperingen voorzien.
Tot mijn spijt moest ik vertellen dat wij weer eens volledig voor Jan met de korte achternaam vroeg uit ons nestje waren gekropen. Het werd weer tijd voor een verandering. Weer terug naar de vismeelboilie en het aas weer een halve meter uit de kant aanbieden. Verder ging mijn fantasie op dat moment ook niet. Achteraf was dat op dat moment een gouden greep. Terwijl ik nog bezig was met het be-azen van de tweede hengel melde zich een langzame wegloper op de eerste hengel. In de sprint er naar toe en aanslaan die hap. Ik had direct in de gaten dat er aan de andere kant van de lijn zich iets "substantieels" moest bevinden. Sar wist meteen met het oog van een echte kenner te melden dat deze vis zo'n 15 pond zou wegen. Dit was de eerste keer dat Tweety een run "life" meemaakte en ik vond het dan ook wel gepast om haar de vis een poosje te laten drillen. Met de melding dat zo'n karper toch best wel sterk was kreeg ik binnen tien seconden de hengel terug en mocht ik het zelf verder doen, waarvoor dank! De vis bleef konstant op twee-en-halve meter diepte over de bodem zwemmen en liet zich maar amper sturen. Zelfs na een klein half uur was de vis nog niet klaar om geland te worden. Telkens bleef hij van links naar rechts over de bodem schuren. Bang als ik ben voor alle fietsen en winkelkarretjes die zich daar her en der over de bodem verspreid moeten bevinden probeerde ik uit alle macht om de vis naar de oppervlakte te bewegen.
Dit lukte dan ook op een gegeven moment. Probleem is wel dat wij vanaf een kade zo'n 3 meter boven de wateroppervlakte zitten. Hiervoor maken wij gebruik van schepnet-stelen die eigenlijk niet bedoeld zijn voor het landen van karper, maar die wel 4 meter lang zijn. De ervaring heeft ons geleerd dat het rechtstandig omhoog trekken, aan de steel, van een zware karper in een schepnet op deze manier behoorlijke problemen op kan leveren.
Door schade en schande wijs geworden, hebben we een stuk touw aan het net vastgebonden en deze geleiden we langs de steel. Dit als extra ondersteuning tijdens het omhoog halen van de vis. Eenmaal aan de kant bleek de vis een 26 ponds schubkarper te zijn van 89 centimeter. Zo blij als een kind, met in het achterhoofd alle goed bedoelde opmerkingen van anderen, dat dit niet het juiste seizoen was voor deze plek, werd de vis aan alle kanten gefotografeerd en daarna weer voorzichtig via de omgekeerde weg weer terug gezet. Ik kan me van de rest van de sessie niet veel meer voor de geest halen. Volgens mij hebben we de omzet van de snackbar, die ongeveer 250 meter van onze stek vandaan is (niet toevallig, altijd een punt van aandacht tijdens de stek-keuze: waar kunnen we eten?), nog flink opgehoogd voor die dag. Diezelfde dag heb ik de foto's nog laten ontwikkelen en afdrukken en heb ik zelfs een vergroting op a4-formaat laten maken. Laat de rest maar naar Frankrijk gaan, ik vermaak me hier nog wel een poosje.