Artikelen

Ons water

Ik begon dit jaar, zoals vaker gedaan, op een cultuurwatertje op een 20 minuten rijden van Maastricht. Ook al ving ik niks, toch deed het me goed om weer terug te zijn aan het water. Dat het hard regende en waaide, deerde me niet, ik genoot er zelfs van met volle teugen, en nadenkende over de tactieken die ik het komende jaar allemaal zou gaan proberen viel ik in slaap.

Een watertje dat door mijn dorp loopt

Schitterende zonsondergang, zo zien we ze graag meer!

De maanden die daarop volgen ben ik meer bezig met school, dan met andere dingen. Begin maart ga ik het dan toch maar weer eens proberen. De goede vangstberichten van 2 maten doen me besluiten om toch maar weer een nachtje te pakken. Dit keer niet op een bekend water, neej, op een watertje dat door mijn dorp loopt .. slechts zelden bevist en ook hier geld nog een mystieke rust…

Na 2 uurtjes vissen trekt mijn top licht krom, en warempel vang ik er mijn eerste vis van het jaar, een 6 ponder. De vis kijkt me smekend aan, hopende dat ik hem zo spoedig mogelijk terugzet in zijn thuis. Ik stel hem gerust, en na het klein haakwondje behandeld te hebben met wat Clinic gaat de vis weer terug het water in. Het geeft me een goed gevoel deze rakker te zien wegzwemmen. Misschien tot over 10 jaar, ik hoop in ieder geval van wel.

Ons water, we moeten het verlaten…

Een cadeautje van ons water, een schitterende spiegel, met een hoog frankrijk gehalte

Mijn maat en ik vissen vaker op een grindgat bij ons in de buurt, het zal een 5 hectare groot zijn, en in de keren dat wij er zijn gaan vissen was er bijna nooit iemand te zien. Dat maakte het watertje al snel tot "ons water". Daar zijn wij begonnen met nachtvissen, en daar heb ik mijn eerste 20'er gevangen, wat het gevoel van verbondenheid alleen maar versterkte.

We hebben er erg veel meegemaakt, en ook erg veel geleerd. We vingen weinig vis, maar het maakte ons niks uit. Het feit dat we alleen zaten, nooit gestoord werden en lekker ons ding konden doen maakte het blanken tot slechts een bijzaak. We kwamen er regelmatig terug, en ik ging er vaker kijken, ons water lag er mooi bij, lekker rustig zoals het er altijd was. Elk jaar komen de zwanen er paren, schitterend om te zien. En ook de ganzen zijn frequente bezoekers, wat het aan het water zijn opzich al erg indrukwekkend maakt. Totdat dit alles veranderde. Een stukje uit mijn logboek:
"Het is het begin van april, als Guy en ik besluiten om het weer eens te proberen op I. We hebben de tactiek grondig besproken, en besluiten de lijnen uit te roeien, om zoveel mogelijk van de plas te bestrijken. Bij aankomst blijkt dat er iemand een roddel de wereld had ingegooid, er zou een 36'er zijn gevangen op ons water. Wie die eikel is geweest, weet ik tot op heden niet. Ik schrok me kapot, welgeteld 11 tentjes!!! Natuurlijk ving niemand wat die nacht, de vissen zullen zich wel rot geschrokken hebben van al dat lawaai langs het water.
Van binnen huil ik zacht, ons water, was niet langer meer ons water, bruut afgepakt, weggegeven aan een stel nutteloze eikels, die zomaar even het gat dichtvoeren, afkomend op niks anders dan geruchten, zo zie je wel hoe de lust naar vlees is. Ik kan ze wel vermoorden, dat ze het lef hebben om even hier naar ons water te komen en de rust te verstoren. Onbegrijpelijk! De morgen erna ruim ik snel mijn spulletjes op, en besluit maar om het water een paar maanden met rust te laten, want hier kan ik niet tegen."

Mijn vismaat Guy met zijn beloning na hard werken, een welverdiend PB

Om een lang verhaal kort te maken, zoals wel duidelijk zal zijn was een aantal maanden later duidelijk te zien waar de vissers zich hadden genesteld, een strook van brandplekken en verschroeide blikjes Heineken, Freddy moest eens weten voor welk doel zijn blikjes gebruikt werden, hij zou zich schamen, zeker weten!

Het voorjaar zijn we daar maar weg gebleven, mensenschuw als ik toch wel een beetje was. Zoekende naar nieuwe stekken, met nog altijd in mijn achterhoofd die vandalen. Regelmatig ben ik nog met de scooter gaan kijken, en het viel me op, dat er naarmate het jaar vorderde er niet al teveel vissers meer kwamen, af en toe zag ik een paar jongens zitten, volgens mij waren die van het Eurobaits team. Aardige gasten, heb er zelfs een videoband van gekregen samen met wat boillies. Bedankt nog Andrew! Maar om de een of andere reden was het mystieke ervan af, de wind waaide onrustig over het water, alsof hij zijn ongenoegen wilde uitspreken over ons karpervissers, en de veelvuldig aanwezige koeien staarden je gewoon zolang aan tot je er gek van werd. Een vos rent snel de verdorde struiken in, duidelijk mijn aanwezigheid afkeurend. Misschien wisten ze wel meer dan ik.

Naarmate de mensen er wel achter kwamen dat het gerucht ook echt een gerucht was, en bleek dat ze niet zomaar "effe" die dikke vis konden vangen (als hij er al zat), ging een hoop weg. Tot mijn genoegen welteverstaan. Langzaam maar zeker begon ik weer te denken aan een nachtje vissen.

Terug op ons water

De vissen waren stuk voor stuk bijna maagdelijk, geen enkele gevangen vis was beschadigd

Het was pas in oktober dat we weer een poging gingen wagen. Mijn maat was er een week eerder ook al eens geweest, en had warempel een mooie schubkarper gevangen. Dat geeft de karpervisser moed. Toen we aankwamen, begon het hard te waaien, en licht te regenen. Bikkels als ons (grapje natuurlijk) zijn daar natuurlijk niet bang van, en gaan gewoon door. We zetten rustig alle spullen op, en langzamerhand komt het lekkere gevoel weer terug. Ik ben er weer, en herinneringen komen weer boven, van die mooie zonsondergangen. Die eerste nachtsessie .. die eerste twintiger. Nadat we de lijntjes op de plek hadden gelegd, met een handje of 2 tijgers, kijken we goedkeurend over het water. Dat komt wel weer goed. Mijn maat heeft nog wat oppeppende woorden, en het kan al niet meer stuk.

Alsof ik in mijn eigen bedje lig, slaap ik als een roosje. De nacht had niks gebracht, het rijmt wel, maar het is minder leuk. We besloten er nog een nachtje aan te plakken, en alsof iemand ons wilde bedanken voor het vertrouwen in het water, het gevoel van gebondenheid en het vaker opruimen van al die rotzooi, kreeg ik die nacht een cadeautje van het water. Een werkelijk schitterende spiegel, bijna een schotel. Zeg maar een vis met een hoog frankrijk gehalte. Ik bedank het water, en we laten de stek netjes achter. Nog geen 5 dagen erna zijn we alweer terug, en nu krijgt mijn maat een mooi geschenk. In 2 nachten weet hij 6 runs te krijgen, waarvan hij er 5 verzilvert. Ook nu zitten er 2 schitterende vissen bij, 1tje betekend zelfs een PB voor hem. Ons water is weer helemaal ons water, en we zijn weer vriendjes. Die 2 nachten krijg ik geen beet, maar omdat mijn maat zo lekker vangt, maakt dat veel goed voor mij, we zijn samen, dus we vangen ook samen die vissen. Ik geniet met volle teugen van wat het water ons biedt. Ik gun het mijn maat, hij heeft vaak genoeg voor noppes gezeten.

Na die 2 nachten is er niet meer veel van gekomen met het vissen, deels ook door de bezigheden met de KSN jeugdcommissie (ook achter de schermen). Volgend jaar keren we er zeker terug, en misschien, heel misschien is ook dan nog het water, een beetje ons water.

Mensen, vang ze, en denk eraan, vissen is niet alleen vissen vangen, maar veel en veel meer!

Stefan Slechten