Artikelen

No Nonsense Karperkoorts..

Het is in de voorjaarsvakantie van 2003, ik sta met Frank Avezaat even een luchtje te scheppen bij een Frans tankstation. Het voorjaarskamp is net afgelopen, en we praten nog wat na. De meeste jongens hebben zich naar binnen gespoed, op zoek naar cafeïne of iets anders om wakker te blijven, wij zijn wat blijven hangen. We praten over, eigenlijk niet zo heel onverwacht, karpervissen en alles wat daarmee samenhangt. Over de jeugdcommissie, over grote vissen, over nieuwe wateren en over de planning.

"- one man, one goal, one mission (Queen) -"

Dit soort gesprekken zijn goud waard voor mij, ik geniet met volle teugen daar ik het geluk mag hebben in zo'n goed gezelschap te verkeren in het land van grote karpers. Ik sta hier met lotgenoten, jongens die mij begrijpen, die op hun beurt begrepen worden door mij. Wij zijn uiteindelijk maar simpele zielen, slechts aan 1 ding kunnen denken, leven voor het karpervissen. Veel woorden zijn er niet nodig, vaak voldoet een glimlach. Ik val met moeite in slaap op de weg terug, mijn hersenen kunnen alle meegemaakte dingen niet bevatten, willen alles op een rijtje zetten, maar het is teveel, gewoon teveel….

School en karperkoorts..

Het voorjaarskamp heeft een enorme indruk op mij gemaakt. Het feit dat ik een week lang heb mogen vissen, in zeer goed gezelschap, heeft mij een enorme impuls gegeven, een kick als het ware. Een kick die voor nog meer adrenaline zorgt, en mijn hartje begint al als een bezetene te kloppen als ik denk aan de komende maanden. Nu moet het gaan gebeuren, nu zal je actie moeten ondernemen Steef, anders wordt het dit jaar weer niks.
Eerst nog even de eindexamens, tussendoor, komt wel goed, denk ik, hoop ik. Ik ben niet gemaakt voor school, ik wil vrij zijn, mijn ding kunnen doen, vissen! Ik kan er niet tegen als me iets opgedragen wordt, wil eigen baas zijn, vind mezelf verantwoordelijk genoeg, word de grond in geboord door de leraren als ik weer eens te laat ben met het inleveren van mijn centrale case. Alles stel ik uit, doe het op het laatste moment, karpers vangen, dat is wat ik wil, niet de hele dag voor school bezig zijn. Ik prefereer mijn stretcher boven schoolbanken, mijn rigwallet boven mijn pennenmapje, mijn foudraal boven mijn schooltas en mijn visvinder boven mijn grafisch rekenmachine.

Sinds ik karperkoorts heb kan ik het niet meer loslaten, alles wat ik doe en laat staat onlosmakelijk in verbinding met het karpervissen. Het is als een koorts van 40 graden die je al maanden, jaren hebt. Dagen heb ik al langs het water gezworven, soms gewoon een half uur rijden naar een bepaalde stek, om er even gestaan te hebben, en dan weer de hele weg terug naar huis.
Mijn eindexamen heb ik eigenlijk op mijn sloffen gehaald, tot ergernis van alle leraren, maar ergens begrepen ze me wel, denk ik. Nu was er zomaar ineens die zee van tijd, plannen waren er te over, helaas ook het aantal examenfeesten. Met gemiddeld zo'n 3 examenfeesten per week begon ik me toch echt als een alcoholist te voelen, en aan het eind van de maand kon ik geen glas bier meer zien. Had ik al een dag vrij, dan was er de vriendin die aan het mekkeren was. Jongens ik kan jullie 1 ding aanraden, hoe je het ook wendt of keert een vriendin kan alleen maar slecht zijn voor je karpervisserij.

Begin juni..

"Schitterend maagdelijke vissen, zoals we het graag zien"

Ergens begin juni zal het zijn geweest, het was extreem lekker weer, het zonnetje deed meer dan zijn best, de stemming zat er goed in, en de emmer tijgernoten stond te springen om een frisse douche te ondergaan. Als stek had ik een oud vertrouwd water gekozen. De combinatie van een lekker zonnetje en de wind op de hoge kant kon niet anders betekenen dan dat het lekker kantvissen zou worden. Ik besluit eerst 2 dagen een kilo of 2 verspreid langs de oever te voeren.
Bij aankomst zit ik lekker alleen. Heerlijk. Het voordeel van doordeweeks vissen is er toch echt wel. Denk dat bij mijzelf ook een beetje weekenddressuur is opgetreden, is me allemaal veels te druk in het weekend, niks voor mij. Bij aankomst is al duidelijk dat er vis op de stek zit, het borrelt en het kolkt onder de kanten. Ook het windje doet weer goed zijn best, en in combinatie met het zonnetje is het echt lekker karperweer. 1 hengel word op een meter of 5 uit de kant geplaatst, waar misschien iets meer als een meter water staat. Hengel nummer 2 krijgt een zwiep naar links, evenwijdig aan de oever, een meter of 15 uit de kant. Beide hengels beaasd met een enkel tijgernootje aan een lange soepele hair, kan niet beter! Het vertrouwen is sky high, het gevoel is goed, het karperhartje klopt gestaag en is weer tot rust gekomen, thuis gekomen. Net als ik lekker op de stretcher wil gaan liggen krijg ik een enkel piepje op de linkerhengel. Dan kromt de hengel schitterend naar links gevolgd door een monotoon gepiep, mij in de oren klinkende als ware het een met beleid en zorg samengestelde compositie. Daar sta ik dan, helemaal alleen, met aan het ander eind van de lijn de onbekende. Hij doet flink zijn best om aan mijn haak te ontsnappen, maar de tijd van lossers heb ik al lang achter me gelaten (met dank aan Sjoerd). Het is stikdonker, helemaal stil. Het enige geluid is het tikken van de shimano, dat metalen getik, schitterend geluid, ping..ping..ping. Na een minuut of 5 weet ik de vis zonder al te veel moeite te landen, en voor heel even is een perfect vormgegeven schubkarper de mijne, voor heel even maar, snel 2 foto's en terug het water in vriend van me. Die nacht vang ik nog 2 vissen, waaronder een schitterende bijna volschub. Helaas mist hij wel een aantal schubben, misschien door de paai, ik weet het niet, desalniettemin een schitterende vis. Het doet me goed.

"Ik prefereer mijn stretcher boven schoolbanken, mijn rigwallet boven mijn pennenmapje, mijn foudraal boven mijn schooltas en mijn visvinder boven mijn grafisch rekenmachine"

De vismaat word snel ingelicht, en we genieten samen van de schoonheid van de gevangen vissen. Stuk voor stuk schitterende vissen, en in de ochtend word mijn vermoeden bevestigd dat ik 1 spiegelkarper al een jaar eerder had gevangen. Nu is een dubbelvangst op een water van een kleine 7 hectare natuurlijk goed mogelijk, en de combinatie tijgernootjes en maples zal hij ook wel herkennen. Na foto's gemaakt te hebben zak ik achterover in mijn stretcher, nippend aan een lekkere bak koffie.

Nog meer maagdelijke vissen...

De zon is inmiddels weer volop bezig om alles om me heen schitterend te doen opkleuren, en zoals dat wel vaker bij mij gaat, sta ik nog geen 3 dagen later weer op dezelfde plek, nu met vismaat, om samen te proberen nog wat vis eruit te halen. We besluiten nu om 2 nachten te blijven, vanwege het succes eerder die week. Weer precies hetzelfde gevist, 1 hengel onder de top, 1 hengel een stuk naar links, en nu is het eindelijk eens de stek onder de hengeltop die van zich laat horen. Al vrij snel blijkt het een kleiner visje te zijn, ondanks zijn grootte een schitterend visje, heel hoog, kort, en bloedrode zijdezachte vinnen. Ook vis nummer 2 en 3 zijn voor mij, waaronder weer een schitterende maagdelijke spiegel, perfectie ten top, geen enkel krasje, hier en daar wat schubjes, elegant over zijn lichaam geplaatst alsof God zelve zich had bemoeid met het schubbenkleed van de vis.

"Lekker met het gras onder zijn bandjes, het zonnetje op zijn mooie bordeaux rode tank"

's Ochtends worden snel wat foto's gemaakt, en tegen de middag begint het weer om te slaan. Het koele windje verandert in een harde wind, vergezeld met een niet te zuinige regenbui. Uit eerdere ervaringen weet ik dat het dan met de kantvisserij gedaan is, en ik vang de volgende nacht niks meer. Mijn vismaat daarentegen vist lekker ver uit de kant, en bij hem begint het ook te lopen. Hij pakt 3 vissen achter elkaar, waaronder een ware beauty van een spiegelkarper, een echte bulldozer als het ware. Ik gun het em wel, hij doet even goed zijn best als ik. De ochtend van vertrek vang ik nog een vis op de hengels van mijn vismaat als hij even weg is, een streling voor het oog, een langgerekte schubkarper van zeker 90cm, geen buikje of niks, en een staart waar je U tegen zegt.

Ik ben weer helemaal in mijn element, genietend met volle teugen van ieder moment, ik snuif nog 1 keer de geur van het water op vooraleer ik de lange terugreis aanvaard. Terug naar de drukte, terug naar al het gezeiks. Stiekem hoop ik dat mijn oude Tomos dienst weigert, ook niet wil vertrekken, wil blijven waar hij is, lekker met het gras onder zijn bandjes, het zonnetje op zijn mooie bordeaux rode tank. Helaas mag het niet zo zijn, zoals altijd laat mijn vriend me ook deze keer niet in de steek, een rustig gepruttel, gelijk aan het spinnen van een kat. We hebben samen al heel veel mee gemaakt, meermaals bijna in de maas gelegen, meermaals bijna van de dijk af gereden, vaker dan een keer al tot aan de assen in de modder gezeten. Zwijgend staat hij alles toe, wetende waar ik het voor doe. En hij weet het zelf, wanneer er opgewonden stemmen klinken, een hoop tumult in de kelder is, dan gaan we weer, op naar het onbekende, op naar het water!

Stefan slechten