Artikelen

Vissen in de storm op een plas in Drenthe

Na een aantal dagen het weer te hebben gevolgd, zagen we dat er een westenwind windkracht 6 op komst was. Dus ik gauw mijn vismaat Erik gebeld, en vervolgens direct begonnen met voeren. Dit hebben we 3 dagen gedaan en niet te veel gevoerd. Maar er was nog een probleem, hoe kwamen we op de plek van bestemming? Erik is al niet zo'n acrobaat en is nogal stevig gebouwd, dus we zagen maar 1 oplossing. Gewoon via de snelweg en via de parkeerplaats. Maar ja, daar staat gaas voor met bordjes verboden toegang er op. Een probleem, maar uiteindelijk samen besloten om dit toch maar te wagen.
Dus de dag des onheils naderde, we gingen vissen, echt beestenweer was het. Mijn Daihatsu Cuore volgepropt met visspullen voor 2 personen inclusief een klein laddertje met daarop een plank gemonteerd, om over de sloot te komen. Wonder boven wonder paste dit ook nog, moest alleen even de deur dicht duwen waar Erik zat. Die zat lekker klem tussen alle spullen ha ha, had ik er maar een foto van. Helaas niet zo gauw aan gedacht, volgende keer beter.

Nou, wij op pad, ik kon nauwelijks sturen door al die visspullen. En Erik maar roepen: 'Doorrijden!' , Het was gelukkig maar een kilometertje of 5 rijden. Eindelijk aangekomen op de parkeerplaats, en regenen, regenen en nog eens regenen. Erik begon te roepen: 'Maak open die deur!'. Hij kon zich letterlijk en figuurlijk uit de auto laten rollen, ha ha ha. Gauw de ladder uit de auto getrokken en die naar de sloot gebracht. Het paste precies, hij had ook geen 10 centimeter korter moeten zijn. Dus wij dachten even lekker stiekem met al ons materiaal over de sloot te sluipen naar de plas en dan gauw de ladder weer binnen te halen. We hadden net de eerste spullen over de sloot, stond er plotseling een mooie gele jeep achter ons van Rijkswaterstaat. Het raampje ging naar beneden, en een man vroeg wat de bedoeling was. Dus ik zei al tegen hem: 'BETRAPT!'. De man moest lachen, dat scheelde weer. Dus wij aan hem uitleggen dat wij daar wilden gaan karpervissen. Hij vroeg 'Met dit weer?' en verklaarde ons voor gek. Wij hadden mazzel en mochten de spullen naar de overkant brengen, nadat we met de man hadden overlegd dat we er geen puinhoop van zouden maken en dat de ladder weer binnengehaald zou worden als we over waren. Dus wij opgelucht, dachten dat we konden oprotten. Kun je zien dat je met overleg veel kan bereiken.
Wij alle spullen naar de plek gesleept, gauw de bivy's opgezet en gezorgd dat we de spullen droog in de tent hadden. Toen dit eenmaal klaar was: snel de hengels optuigen en vissen. Tjonge jonge, wat een klus om alles voor elkaar te maken. En flink zweten met een regenpak aan. Schiet dus weinig op, zo ben je nog nat, maar dan van het zweet. Eindelijk alles voor elkaar, alle hengels liggen inmiddels in. Tijd om ff een biertje te drinken. Tjonge jonge, wat een beestenweer. Erik had nog geen ovale plu, dus die had een zeiltje gespannen tussen vier bomen. Een tent is hier namelijk verboden.

Erik vertelde mij later onder het genot van een biertje, dat hij helemaal geen slaapzak had mee genomen. Dus ik zeg tegen hem:'Heb je de berichten niet gevolgd?, het zal vannacht afkoelen tot een graad of 10'. Brrrr……. dit zijn we niet meer gewend. Plotseling, zo'n drie uurtjes verder, klonk er een beetverklikker. Een volle run op mijn hengel. Erik sloeg vast aan, want ik kon de laarzen niet zo gauw aan krijgen. Eindelijk kon ik de hengel over nemen, wat een bonk kracht aan de andere kant van de lijn. Niet normaal meer, en de vis zwom zich vast. Ik Erik de hengel even gegeven, de broek uit en de plump in. Tjonge jonge, wat enkele golven. Maar het scheelde, het water was gewoon lauw, dus ik met hengel naar de plek gelopen waar de vis moest zitten. Maar de vis was gevlogen en de lijn zat vast in de rommel. Deze los gemaakt en terug gelopen naar de kant. Wat een dril zeg, niet normaal meer, dit had ik nog nooit meegemaakt, zo sterk. Vlug de hair weer voorzien van een nieuwe boilie en weer ingegooid. Ik zat nog knap na te balen dat de vis gelost was.
Na een kwartier weer een beetverklikker, bleek weer op mijn hengel, de zelfde stok als net. Erik heeft aangeslagen, want ik kon de laarzen weer niet aan krijgen. Ik de hengel weer overgenomen, maar deze vis bleek nog sterker dan de vorige. Dus ik bedacht me geen seconde en sprong met kleren en al het water in. Moest hem nou natuurlijk een slag voor zijn, voordat hij zich weer vast zou zwemmen. Ik stond daar dus weer te drillen in de hoge golven, maar er was gewoon niks met die vis te beginnen. Heb de slip altijd potdicht staan, maar hij ging er als een speer vandoor. Je voelde voor de rest ook weinig, hij trok gewoon ongelofelijk hard en bleef maar gaan. En op den duur schoot de haak weer los. Dus ik knap chagrijnig, want ik verspeel normaal nooit een vis. Heb de onderlijnen altijd perfect voor elkaar, haakt altijd in als de tierelier. Nou ja, het was niet anders, je kunt niet altijd geluk hebben. Ik weer aangekomen aan wal, nou nog even wat droge kleren bij elkaar zien te scharrelen, want met zo'n geintje ben je gauw door de kleren heen en drogen wordt voorlopig niks met dit weer.
Eindelijk weer een droog kloffie aan, nog even een beetje na gemosterd over het verspelen van 2 vissen achter elkaar. Erik zei: 'Kom op, volgende keer weer meer geluk'. Samen nog een paar biertjes gedronken en toen wilde Erik proberen om te gaan slapen zonder slaapzak. Oke, dan ga ik ook liggen, kan ik mij ook even weer wat opwarmen. Uurtje later hoorde ik de stretcher van Erik kraken en komt hij verkleumd naar mij toe. Toch niet zo'n goed idee om de slaapzak thuis te laten. En daar zat hij te rillen, want het waaide ook nog knap onder het zeiltje door. Het was inmiddels al in de avond, dus ff wat te eten gemaakt. Maar wat moest Erik nou? Het was ook niet zo eenvoudig om even naar huis te rijden. Immers, onze auto stond op de parkeerplaats aan de snelweg. En we moesten die rotsloot weer over. 'Nou', dacht Erik: 'Ik moet niet te lang wachten'. En hij belde moeder de vrouw. Zij is gauw de auto in gesprongen, wij snel de brug over de sloot en net voor het donker had Erik zijn warme slaapzak. En geheel terecht kreeg Erik er nog even van langs dat dit toch niet erg slim was. Samen nog ff wat geklets en heen en weer gebeld met andere vismaten. En lekker genieten van het beestenweer. Nog wat gedronken en toen het donker was lekker de slaapzak in.
's Nachts om 1 uur klinkt er weer een beetverklikker. Deze x was ik sneller dan Erik en het bleek zijn hengel te zijn, dus sloeg ik alvast aan. Ik voelde direct dat het om een karper ging. Erik kwam er aangesneld met zijn hoofdlamp op en nam gauw de hengel over. Na een dril van ongeveer 15 minuten, lag er een heel mooie spiegel op de mat. Het beest had een knappe dikke buik, en na het wegen bleek de vis 34 pond te zijn. Erik erg blij en voor hem een nieuw pr. Natuurlijk mooie foto's geschoten en de vis weer gauw terug gezet. Nog ff wat na zitten kletsen en toen weer lekker de slaapzak in.

Hierna bleef het rustig met de aanbeten en in de ochtend zijn we op gaan ruimen. Zo langzaam aan weer wat spullen naar de auto gebracht over het ideale bruggetje. Nog gauw bakkie koffie gedronken en toen de rest opgeruimd. We hadden maar besloten om ons bruggetje later eens op te halen, want we moesten nou iets verder rijden. Omdat we aan de snelweg zaten, moest je eerst door rijden tot de volgende afslag voor je weer terug kan. Dit is wel een nadeel, maar ja, het scheelt een eind gesjouw met de visspullen. En zo eindigde onze sessie. En de verspeelde vissen, wij denken dat het om meerval gaat, want die zijn ook in die plas aanwezig.

Dit was het visavontuur van Harry Post en Erik Hendriks.