Artikelen

Zeebevende bevliegingen

Toen ik op het WWW notie kreeg van een tsunami-veiling werd iedere avond trouw de specifieke topic gevolgd. Vooral bij de gastsessie's gingen m'n ogen meer en meer fonkelen. Drie sessie's genoten een bijzondere aandacht. Een Zeeland-sessie met Frank, bootvissen met Jacco en een Franse riviertrip met Chris. De laatste ging helaas voor een te hoog bedrag onder de hamer. Frank en Jacco konden vastgelegd worden voor telkens 75 euro. Moge Azië er wel bij varen!

Sessie met Frank Huisman

Begin augustus reed ik voor de eerste keer de Belgisch-Nederlandse grens over. Goedereede, een plaatsje ver weg van de bewoonde wereld werd meermaals met de auto doorkruist, zonder resultaat. Franks huis bleek zich in een verkeersvrije straat te bevinden!
M'n vriendin en ik werden even later bijzonder vriendelijk onthaald door 2 fantastische mensen en evenveel speelse honden. Of was het nu omgekeerd?

Knokpartijtje, nét voor het donker

Na een bakje koffie en een heerlijk streektaartje reden we richting waterkant. In de gietende regen maakte ik kennis met een prachtig, rustig gelegen water. Terwijl de mannen de zooi visklaar opstelden, gingen de vrouwtjes thuis een warme hap bereiden. Toen het weer even later ging opklaren en de maaltijd geserveerd, kon het genieten pas echt beginnen.
Of er gevist werd? Zeer zeker! Na amper een half uurtje strikte Frank z'n eerste schub. Even later gevolgd door een gelijksoortig model. Ikzelf ving net voor het donker en middenin de nacht m'n eerste twee Hollandse vissen. Rasechte, beresterke schubben, sommigen puntgaaf en schommelend tussen de 10 en 15 pond. Ook Frank kon tijdens de donkere uurtjes enkele streepjes toevoegen aan z'n vangstenboek.

's Morgens was het genieten bij een oogverblindende zonsopgang. Ook de vers gehaalde koeken door Bonny smaakten heerlijk! In de late voormiddag werd er tevreden en voldaan ingepakt.

Sessie met Jacco Noordermeer

Eind oktober, tijd voor m'n 2de oranje-sessie!
Opnieuw schoven de kilometers vlot onder de wielen door, nu en dan afgewisseld door één of andere prachtige rivier of idylisch kanaaltje.
M'n tweede ontvangst was er opnieuw eentje waardoor Nederland zo geliefd is en blijft bij mij. Spontaniteit en bijzondere gastvrijheid sieren nog steeds onze Noorderburen. Onder het genot van de gekende bak koffie werden Jacco's aquarium en vijver bewonderd. Na het zien van al die gevinde schoonheden moest het water maar eens opgezocht worden. Zoals afgesproken ging m'n aangenaam beperkte hoeveelheid spullen aan boord. Slaapzak, kussen en hengels, meer niet. Voor de rest had Jacco gezorgd. Luxe! Een rustig stukje water werd opgezocht en na wat tips van de kapitein gingen de hengels te water. 't Is te zeggen, het aas. De hengels bleven gewoontegetrouw aan boord (lees: zo goed als overboord).
Op meesterlijke wijze stoomde Jacco een heerlijke Aziatische schotel ineen. (toepasselijk toch?) Een vol bord (althans de inhoud) verdween als sneeuw voor de figuurlijke najaarszon. Of het smaakte? Wat dacht je!

Wie op zo'n momenten in zijn slaapzak ligt, weet niet wat genieten is!

Na het vangen van een bont allegaartje aan witvis (brasem, kolblei en zeelt) meldde de eerste karper zich. Samen sprongen we de bijboot in en als een ervaren schipper loodste Jacco ons naar de plek des onheil. Toen de vis een eerste maal bovenkwam had Jacco meteen gezien dat het een spiegeltje was. Met wat geluk een Projectvalkenswaardertje. Ikzelf noteerde 4,9 kilogram.
De tijd werd verder vol ge-ouwehoerd over van alles en nog wat. Verse koffie was nooit ver weg, heerlijk sfeertje dus.
Rond middernacht opnieuw actie op de dezelfde hengel. Weer vlogen we de boot in richting oproerkraaier. Na een best wel stevige dril schoof Jacco het net onder een schub. Slik. Nog eens. Wat lijkt ie ineens groot! "Filip kerel, weet je wat hier in de boot ligt" vroeg Jacco, zwaar onder de indruk. "Ongetwijfeld een veertiger" voegde ie er vlotjes aan toe. Ik knikte verward en schouderklopte Jacco. Totaal onder de indruk kon ik amper een woord uitbrengen. M'n gevoel kon ik amper plaatsen. Waaraan had ik dit te danken? Moest je niet keihard werken voor een vis? In stilte vaarden we terug naar de boot. De vis werd gewogen en Jacco's vermoeden bevestigd. 20,2 kilogram Hollands goud. Met moeite kon ik het geloven, bevatten. Zwaar onder de indruk van de afgelopen minuten en enigszins met een schuldgevoel vertelde ik Jacco dat alle mogelijk nog komende aanbeten voor zijn rekening waren.

Hollands goud!!

Een stokoude schub van een kilo'tje of elf werd later die nacht genet door Jacco. Een vis die ongetwijfeld al een tijdje op de terugweg is. Tussen het slapen door kwam er nog een schubje van pakweg 10 pond voor even op bezoek.
Het winteruur levert ons een slaapuurtje bonus op, maar of dit volstond om rond 8h fris en monter op te staan durf ik te betwijfelen. Onder toeziend oog van Klaas drilt Jacco in de ochtendzon een ongeschonden schub van 23 pond uit. Mooi gegokt Klaas!

Iets voor de middag mag ik terecht besluiten dat het mooi geweest is. Een projectspiegel waar ik in eigen land drie jaar over deed, komt hier na amper drie uur op de kant, gevolgd door een schub om nooit meer te vergeten. Nog even afscheid nemen bij Jacco thuis om vervolgens, genietend van een Anouk-schijf, richting West Vlaanderen te rijden.

Het moge duidelijk zijn dat beide tripjes bijzonder gesmaakt werden door mij.
Afsluitend wil ik daarom Frank en Bonny, Jacco en tenslotte ook Hans bedanken voor deze unieke belevenissen. Bedankt mannen!

Filip Mathijs